Cənub şeirləri

Arif Səfa (Arif Qulu oğlu) 1929-cu ildə Aşqabadda anadan olub. Seyid Əzim Şirvaninin ana tərəfdən nəticəsidir. 1938-ci ildə əslən Cənubi Azərbaycandan olduqlarına görə doqquz yaşında valideynləri ilə birgə İrana sürgün edilib. S.C.Pişəvərinin rəhbərliyi ilə qələbə çalan “21 Azər” inqilabının şahidi olub. Gənclər təşkilatının fəaliyyətində iştirak edib. 1949-cu ildə ailəsi təqiblərə məruz qalmamaq üçün yenidən Aşqabada qayıdıb. Bu barədə onun “Seyid Əzim Şirvanin nəvəsi Səadət xanımın ağlı-qaralı günləri” xatirələr kitabında ətraflı söhbət açılıb.  Arif Səfa Bakı Dövlət Universitetinin şərqşünaslıq fakültəsinin fars dili şöbəsinin məzunudur. Bakıda uzun illər S.C.Pişəvərinin adını daşıyan məktəbdə həmin dili tədris edib. Şeirləri ölkə mətbuatında dərc olunur. “Səhv edirəm bəlkə də” və “Qəzəllər və gözəllər” kitablarının da müəllifidir. Aşağıda onun “Cənub şeirləri” silsiləsindən qələmə aldığı üç nümunəni oxuculara təqdim edirik.

 Azadlıq

Bu azadlıq nədir ki

Ona bağlanmışıq biz?

Ona qovuşmaq üçün

yanıb, dağlanmışıq biz.

Bu yolda gəncliyimiz

Yaşa doldu, qocaldı,

Yenə azadlıq eşqi

Könlümüzdə ucaldı.

Bu azadlıq nədir ki

İnsan onun yolunda

Zindanlara atılır,

Əsir tək sürgün olub.

Zülmətlərə qatılır?

Bu azadlıq nədir ki

Sinəmizə həkk olub

Köksümüzdə çırpınan

İkinci ürək olub?

Bu eşqi, bu sevgini

hansı meyarla ölçək?

Bu sevdadan biz necə

üz çevirək, əl çəkək?

Bu azadlıq nədir ki

O bizi gecə-gündüz

Üsyanlara səsləyir?

Dönüb çoşqun dənizə

Bu azadlıq nədir ki

Onun parlaq üzünə

heç kəs ləkə vurammaz.

Onun açıq alnına

Qara kölgə salanmaz

Bu azadlıq nədir ki

Onu dərk edənlərin

gücü, qüdrəti artır,

Ömrü, izzəti artır?

Bu azadlıq nədir ki

Onun hər gülüşündən

Qoşalaşır nəğmələr,

Çoşub, daşır nəğmələr?

Bu azadlıq nədir ki

Onun hər gəlişindən

uçub, gedir dumanlar,

batıb yerin dibinə

qaranlıqlar, yalanlar.

Bu azadlıq nədir ki

Onun sevməyənlərin

gözündə həyat sönür,

Ürəyi daşa dönür?

Mənim azadlığımı

Sürgünə göndəriblər

Neçə-neçə ölkəyə

başıma döyə-döyə,

üzümə söyə-söyə.

Bu azadlıq nədir ki

Onun təkrar deməkdən

yorulmayır dilimiz?

Onun zirvələrinə

bu gün çatmır əlimiz,

Nədən çatmır əlimiz?

Məhkəmə

Məni məhkəməyə aparın, dostlar,

Orda söyləməyə sözüm var mənim.

Elə zənn etməyin zəifləmişəm,

Hələ ürəyimdə dözüm var mənim

Məni məhkəməyə aparın, görüm,

Azadlıq uğrunda döyüşənləri

Yalançı hakimə, saxta şahidə

Baxıb, acı-acı gülüşənləri.

Məni məhkəməyə aparın, dostlar,

Tüpürüm üzünə haqsızlığın mən.

Elə hayqırım ki, yer, göy titrəsin

Dağlar dilə gəlsin dərdi-sərimdən.

Məni məhkəməyə aparın, dostlar,

İgid oğullara qatsınlar məni.

Ya məni orada güllələsinlər,

Ya da boğazımdan assınlar məni.

Azərbaycanım!

Təbriz bir igiddir əli yarağlı,

Bakı bir gəlindir üzü duvaqlı,

Azadlıq həsrətli, birlik soraqlı

Mənim doğma yurdum, Azərbaycanım!

Təbriz bir gözümdür, Bakı bir gözüm,

Onların hər biri ən şirin sözüm,

Bəs bu ayrılığa nə qədər dözüm?

Mənim doğma yurdum, Azərbaycanım!

Bu təzə bir nisgil, təzə söz deyil,

Sinəmdə alışan təzə köz deyil,

Arif neyləsin ki ürək yaz deyir

Mənim doğma yurdum, Azərbaycanım!