Zümrüd Yağmur
İt bir şeyi anlaya bilmirdi, bu dünyada adamların rahat
yaşaması mümkünkən, niyə bu qədər əzab çəkən vardı. Bu dünyanı, adamları kim
yaratmışdı, niyə belə yaratmışdı? Bu yoxsul, bax elə bu havada soyuqdan büzüşüb
qaçışan insanlar, niyə belə yaradılmışdı, yaradan niyə hamını bərabər
yaratmamışdı və qəribə bir iş idi, eyni olan bu qədər qeyri-bərabər idi. Bu
yoxsul insanlar, ağaclıqda qoyub gəldiyi sahibi kimə, nəyə lazım idi?
İt dumanlı, düşünə biləcəyi qədər düşünüb cavab almaq üçün
duyduqları, dərk etdiklərinin kifayət olmadığını hiss etdi. Anladı ki, çox şeyi
dərk edə bilmir, dərk edə bilmir ki, yoxsul, bu əzab çəkən insanlar səbəbdir, o
qaçqın damğası ilə damğalanmış sahibsiz, yoxsul sahibi onları əyənlər, əzib
rahatlıq düzəldənlər üçün səbəbdir. Anlaya bilmədi ki, bu illər ərzində bu
qaçqın damğalıların adına gələn yardımların hesabına nə qədər varlanan, rahat
yaşayan vardı, əzilən milyonların, bu şəhərdəki, bundan o tərəfdə olan
insanları idarə edib onlara xidmət etmək adı altında elə milyon-milyon
zənginliklər qazananlar vardı.