07.12.2020

Россия стала мировым полицейским. Добрым

Руководитель Службы внешней разведки России Сергей Нарышкин заявил на днях в Минске о предотвращении в Белоруссии государственного переворота. Он не досказал, но всем ясно: удержаться у власти белорусскому лидеру Александру Лукашенко помогла Россия.
На самом деле Сергей Нарышкин сказал не то и не так.
На пресс-конференции в Минске после встречи с Александром Лукашенко и заседания коллегии спецслужб России и Белоруссии он выразился гораздо более обтекаемо. Глава СВР всего лишь отметил, что наблюдается попытка изменить политическую власть в этой стране. Причём под очевидным влиянием извне. И это влияние осуществляют США.
"По имеющейся в СВР информации, в нынешних событиях в Белоруссии США играют ключевую роль. Хотя в публичном пространстве Вашингтон пытается держаться в тени, после начала массовых уличных выступлений американцы кратно нарастили финансирование белорусских антиправительственных сил. Его объёмы исчисляются десятками миллионов долларов" – приводит агентство ТАСС заявление Нарышкина. При этом протестные акции с самого начала "носят хорошо организованный характер и координируются из-за рубежа".
Далее картина, описанная главой СВР, представляется совершенно прозрачной.
Задолго до выборов, "в 2019 году и начале 2020 года США по линии различных НПО (неправительственных организаций) направили на организацию антиправительственных выступлений порядка $20 млн. На эти деньги "независимые блогеры" и "наиболее перспективные" активисты "проходили обучение за рубежом, в частности, в Польше, Литве и на Украине, где с ними занимались опытные американские инструкторы по "ненасильственным" протестам".
Таким образом, за присущими разведке сухими оборотами речи можно однозначно увидеть то, что за всем этим стоит, если говорить обычным языком, без вежливых речевых оборотов. А именно: США заранее готовили в Белоруссии государственный переворот. То есть Лукашенко был обречён изначально, даже если бы выборы были прозрачны до кристальной чистоты. Антиправительственная оппозиция в любом случае должна была выступить с их опротестованием. Голосом улицы. После чего Лукашенко должен был бы уйти – по образу и подобию беглого украинского президента Виктора Януковича в феврале 2014 года.
Расчёт был верен. Лукашенко к тому времени успел побить довольно много горшков в отношениях с Россией. А уж провокация с арестованными русскими чоповцами выходила за всякие рамки – даже если здесь белорусского президента подставили собственные спецслужбы. И в Вашингтоне полагали, что Москва за разнуздавшегося "батьку" не вступится.
Но просчитались.
Москва не дала свершиться государственному перевороту в союзной стране.
Если посчитать и разобраться, то после 2014 года Россия не позволила свершиться ни одному госперевороту на тех территориях, которые были ей реально интересны или нужны.
Кое-кто попрекает российское руководство в том, что, мол, "проиграли" на киевском майдане, "потеряли" Украину. На деле вопрос надо ставить иначе: а не хотела ли Москва... именно что проиграть на майдане? Если посчитать чисто экономически – Украина, разграбленная собственными политиками и олигархами, была к тому времени для Кремля чемоданом без ручки. Требующим постоянного внимания, финансовых вливаний, политических уступок и по сути бесполезным. Но и бросить который было нельзя, ибо – Крым. Либо наш, либо американский. И газовый транзит, уже давно ставший инструментом содержания Украины Россиею. Но который тоже нельзя было прекратить, покамест не закончен альтернативный транзитный коридор по дну Балтики.
Результат? Нацистскому государственному перевороту Россия не дала ходу в Крыму, заодно лишив американцев перспектив надёжного контроля над Чёрным морем с запиранием русского флота в куцей акватории между Новороссийском и Туапсе. А в Киеве – дала. И теперь содержание Украины оплачивает Запад, а его потуги прикрыть "Северный поток–2" лишь отдаляют, но не пресекают ситуацию, когда транзит русского газа в Европу по украинской территории станет ненужным. Впрочем, это вопрос, конечно же, дискуссионный.
В 2015 году военная помощь России режиму Башара Асада в Сирии удержала того от падения. То есть тоже ликвидировала там уже во все клыки ощерившуюся перспективу государственного переворота.
То, что сирийские события редко сравнивают с госпереворотом, а куда чаще величают войной, не совсем верно. Гражданскую войну развязали в качестве главного политического фактора после ряда попыток сбросить Асада с его поста – и со стороны ряда политиков, и со стороны некоторых армейских руководителей, и даже со стороны его родственников. Сторонним наблюдателям мешает увидеть это некоторая размытость этих попыток во времени и слабое знание Востока. Но если ситуацию рассматривать в комплексе, то все её элементы укладываются в единый смысловой ряд – и измены, и бунты по регионам, и формирование религиозных, племенных и местных ополчений, а в конечном итоге – поход их всех на Дамаск.
Но – вновь вмешалась Москва. Задействовав минимум собственных сил, она укрепила режим, уничтожив наиболее агрессивных и угрожающих ему противников. Затем помогла ему консолидироваться политически, присоветовав сирийскому лидеру определённые действия в этом направлении. Одновременно русские советники сколотили из аморфной, деморализованной, обладающей всеми недостатками типичной арабской и фактически разбитой армии правительства достаточно боеспособную боевую силу. Всю территорию Сирии Россия освободить не помогла – ну, так она и не подряжалась решать все проблемы Асада. Она ликвидировала главную проблему для себя: через территорию Сирии не потянутся конкурирующие газопроводы в Европу. Ни из Кувейта, с одной стороны, ни из Ирана, с другой.
Красивая операция была разыграна в Турции и с Турцией. Это страна имела и имеет ключевое – в прямом смысле – значение для "Сирийского транзита". То есть для снабжения и собственной группировки войск в Сирии, и местного союзника через Проливы. На этом, кстати, решили сыграть американцы, одним переворотом ставя Россию в крайне сложное положение. Потому что проамериканская хунта могла бы запросто перекрыть путь для русских кораблей через Проливы, что выводило бы и русских, и турок на положение начала XIX века, к ситуации Крымской или Первой мировой войн. Обеим странам пришлось бы принимать неприятные и для себя же крайне невыгодные действия, пахнущие войною, а Вашингтон, весь в белом, потирал бы руки.
Но вновь, несмотря на очень острые трения, ситуация была очень похожа на то, что происходило позднее перед попыткой путча в Белоруссии (не одна ли технология?), – Россия предупредила турецкого лидера Эрдогана об опасности. Более того – как сообщал в то время Царьград, опираясь на надёжные источники, Москва спасла ему жизнь, выведя из-под прямого вооружённого удара проамериканских путчистов.
Проще говоря, президента Эрдогана вывезли из отеля, где он отдыхал с семьёю, до того, как тот подвергся штурму, и доставили в Анкару, где он смог взять бразды правления в свои руки и погасить путч.
Всё ли стало хорошо? Нет, проблемы с Турцией у Москвы имеются. Но зато не стало совсем плохо.
Ну и, наконец, последнее по времени событие из того же ряда. В Венесуэле спикер парламента Хуан Гуайдо, опять-таки опираясь – вернее, повинуясь – США, объявил себя временным главой государства вместо законного президента Николаса Мадуро. Вашингтон его тут же признал, потребовал от Мадуро не допустить силовых действий, а вся свора американской клиентелы по миру полностью поддержала путч.
Отчасти выступление было продиктовано объективными причинами: правительство социалистов в Каракасе действительно довело страну до брожения своими социалистическими экспериментами в духе нашего Никиты Хрущёва. Но это не отменяло того факта, что Венесуэла за ряд лет до этих событий официально и с радостью перешла под патронат России. И у России там образовались очень перспективные как экономические, так и стратегические проекты. А потому в Венесуэлу был отправлен – кстати, вместе с китайцами, что говорит уже о стратегии следующего порядка – десант из специалистов. По нефтедобыче и, кажется, сельскому хозяйству. В общем, Гуайдо после этого ещё побегал по миру, покричал себя главой государства, но потихонечку спёкся. И теперь даже суды Англии возвращают Венесуэле арестованные было её деньги.

tsargrad.tv

GÖZÜN AYDIN OLSUN, ŞUŞA

Şirinxanım Kərimbəyli ŞADİMAN

Əsgərimiz səf bağlayıb düzülübdü sıralara,
Məlhəm çəkir otuz illik köz bağlamış yaralara,
Saf qaliblik sədamızın səsi gedir haralara...
Ordumuzun nərəsindən haray düşüb boz dağ-daşa,
Azadlığın mübarəkdir, gözün aydın olsun, Şuşa!

İndi daha başımız da sinəmizdən qalxacaqdır,
Durna gözlü bulaqların durulaşıb axacaqdır,
Nər oğullar yağıların axırına çıxacaqdır,
Açsın qoynun “Cıdır düzü” soy bildiyi hər yurddaşa,
Azadlığın mübarəkdir, gözün aydın olsun, Şuşa!

Bilirsənmi içimizdə nə müddətdir həsrət gəzir?!
Sən işğala düşən gündən məmləkəti kədər əzir,
Bu gününə canımızı eyləmişik sənə nəzir,
Mənfur düşmən divan tutub, zülüm edib vətəndaşa,
Azadlığın mübarəkdir, gözün aydın olsun, Şuşa!

Bölgə-bölgə yurdlarımız bu xəbəri bayram edir,
Sanki Vətən özü durub soydaşlarla bir kam edir,
Batıb qəlbdə qaranlıqlar, ürəklərlə can şam edir,
Bu payızda qurtuluşun, çıx get deyir qarlı qışa,
Azadlığın mübarəkdir, gözün aydın olsun, Şuşa!

“Qarabağın şikəstəsi” zilə qalxsın gur səs ilən,
Xanəndələr cuşa gəlsin ruhu oxşar nəfəs ilən,
Talan olmuş Qarabağın vidalaşır qəfəs ilən,
Tərk eləsin hicran yurdu, yoxdu daha yer təlaşa,
Azadlığın mübarəkdir, gözün aydın olsun, Şuşa!

Azğınlaşmış mənfur düşmən günbəgündən yolun azdı,
Özün ali saydı yağı, zənn elədi el dayazdı,
Qoy var olsun Baş Komandan, yurda yeni tarix yazdı...
Əsgərimiz azğınların ümidlərin çırpdı daşa,
Azadlığın mübarəkdir, gözün aydın olsun, Şuşa!

Cıdırında yallı gedən düşmənlərin talan oldu,
O basılmaz ordu mifi Ordumuzla yalan oldu,
Yurd yağıdan təmizlənir sənə sarı gələn yoldu...
Bundan sonra min illərlə şiş dağlarda məğrur yaşa,
Azadlığın mübarəkdir, gözün aydın olsun, Şuşa!

Qov dumanı başın üstdən, dumanların keçər olsun,
Əyilib buz bulağından qız-gəlinin içər olsun,
İnnən belə dost-düşməni bir-birindən seçər olsun!
Üzeyirlə, Natəvanla qoy çəkilsin adın qoşa,
Azadlığın mübarəkdir, gözün aydın olsun, Şuşa!

Bilirsən ki, içimizdə möhnət yükü ağır olub,
Abır-həya güdən bəzən yad gözündə fağır olub,
Haqqımızı istəyəndə çox vaxt çığır-bağır olub,
Pənahəli xanın ruhu yurdum deyir hər qarışa,
Azadlığın mübarəkdir, gözün aydın olsun Şuşa!

Bilirsən ki, səni necə azad etdi şanlı əsgər,
Qanın tökdü, şəhid oldu qəlbi vətən canlı əsgər,
Düşmənlərə qan uddurdu, yurda isti qanlı əsgər,
Qalxdı azğın yağılarla qəhrəmanlar haqq savaşa,
Azadlığın mübarəkdir, gözün aydın olsun, Şuşa!

Şadimanın müjdə dolu sözü düşüb kağızlara,
Qurtuluşu misra edən gözü düşüb kağızlara,
Bu zəfəri ərzə yayan salam olsun ağızlara,
Şad xəbərin özəlliyi gətiribdi eli cuşa,
Azadlığın mübarəkdir, gözün aydın olsun, Şuşa!

Журналист Роман Багдасарян: «Азербайджанская армия попала в Шушу через коррупционную дорогу»

Операция по освобождению в ходе второй карабахской войны древнего города Шуша, которую брали отряды специального назначения, профессионалы высочайшего класса, ляжет в основу теории военного искусства. Спецназовцы поднимались к Шуше по скалам, и город был взят практически в рукопашном бою. Шуша удачно расположена в стратегическом плане, но моральное значение освобождения города для азербайджанцев переоценить трудно. Победа стала возможной, благодаря особой любви к Шуше как сердцу Карабаха, живущей в душе каждого азербайджанца.
Вместе с тем освобождение азербайджанской армией Шуши было овеяно множеством мифов, распространяемых армянской пропагандой и финансируемыми "отделом пропаганды" российскими журналистами. Однако нашлись профессионалы, объективно подошедшие к оценке произошедшего. Так, журналист Роман Багдасарян записал видео, в котором детально рассмотрел неизвестные ранее факты и развенчал тиражируемую ложь о шушинской операции 2020 года.
Так, Багдасарян заявил, что и армянские, а российские источники пользуются дезинформацией. В частности, распространяются слухи о том, что армянская армия "задержалась" в Шуше и после ее освобождения азербайджанскими Вооруженными силами. Багдасарян утверждает, что уже 5 ноября Шуша была в руках отряда особого назначения ВС Азербайджана. С армянской стороны город пытались отстоять всего 600 человек (из десятимиллионного армянского населения Земли). Когда 10 ноября было объявлено о прекращении огня, из подвалов Ханкенди вышли прятавшиеся там военнослужащие – их было не менее тысячи человек. "Зачем звать на помощь представителей диаспоры, если у тебя тысяча здоровых мужиков прячется в подвале?", - задается вопросом журналист.
Кроме того, по его данным, спустя три недели после начала второй карабахской войны хозяев продуктовых магазинов в Шуше призвали раздать продукты солдатам и оставшимся в городе мирным жителям, своим же соседям. "В магазинах гнили колбаса, сыр, другие продукты, но хозяев задушила жаба, и они отказались отдать все это людям. Мы не могли отстоять Шушу, когда царила такая жадность и такой цинизм", - говорит журналист.
По его данным, продукты и теплые вещи, которые отправляла диаспора, в том числе из Москвы, или застревали в Ереване, или вовремя не довозились до фронта из Ханкенди. "Вещи, предназначенные для фронта, валялись на складах, поскольку в зону боевых действий боялись ехать. Таких случаев было много", - утверждает Багдасарян и, исходя из этого, приходит к выводу, что в "самом Карабахе никто не хотел сохранить Шушу".
Никто из армянских политиков, изображающих "чиновников" фейкового режима "НКР", созданного Ереваном на землях Азербайджана, не призывал встать на защиту оккупации Шуши - ни Аркадий Гукасян, ни Бако Саакян, ни Виталий Баласанян. По мнению журналиста, причина в том, что эти люди потеряли интерес к Карабаху, обзаведясь особняками и другим богатством в России.
Еще одной причиной падения Шуши Багдасарян называет дезинформацию о коммуникациях, ведущих в город: "Когда говорят, что азербайджанские войска вошли в Шушу с одной стороны – это ложь. Первыми в Шушу вошли шесть-восемь азербайджанский снайперов, а уже за ними - спецназовцы. Азербайджанские спецназовцы поднялись через скалы со стороны села Шош, которое уже было сдано армянскими войсками".
"Даже сейчас пишут, что якобы в Шуше живет около шести тысяч человек. Цифру завышают, вероятно, для того, чтобы выбить больше денег. Однако известно, что до второй карабахской войны население Шуши не превышало трех тысяч человек. В течение 28 лет это был мертвый город, чужой для армян, там не было открыто ни одного предприятия", - утверждает журналист.
Вместе с тем, по его данным, "ни один брат, ни один сын ни одного армянского чиновника не погиб в Карабахе за 44 дня войны; там погибали простые достойные парни, а не дети чиновников, которые зарабатывали бабки".
Главной причиной потери Шуши, по мнению Багдасаряна, стала тайная дорога, построенная нечистыми на руку армянскими торговцами лесом. "Все видели кадры, когда из Шуши выезжала азербайджанская техника. Это означает, что в ранее она заехала в Шушу. Причем она не заезжала через Ханкенди, она не заезжала через Лачин. Оказывается, от Адского ущелья до Шуши была проложена дорога (достаточно широкая, чтобы через нее проехала азербайджанская техника). Дорогу проложили те люди, которые вырубали леса, вывозя древесину. Они тайно отвозили древесину в Армению и на этом зарабатывали деньги. Ни копейки из этих денег не попало в бюджет "НКР". Вот так азербайджанская техника попала в Шушу!" /vestikavkaza.ru/

06.12.2020

DOSTOYEVSKİ MÜHARİBƏ HAQDA

– Müharibə haqda nə düşünürsünüz?
– Müharibənin insanlıq üçün bəla olduğu qənaətində olmaq vəhşi düşüncədir. Əksinə o ən əhəmiyyətli hadisədir. Siyasi, xalqlararası müharibə bütün münasibətlərə xeyir verir, ona görə də vacibdir.

– Axı insanlar bir-birini öldürür, burda vacib olan nədir?
– Əvvəla insanların müharibəyə bir-birini öldürmək üçün getməsi fikri səhvdir. İlkin planda bu haqda düşünülmür, əksinə onlar öz həyatlarını qurban verməyə gedir. Bu, tamam başqa məsələdir. Həyatda həmvətənlərini, vətənini qorumaq naminə öz həyatını qurban verməkdən gözəl ideya ola bilməz. Humanist ideyalar olmadan isə insanlıq yaşaya bilməz. Hətta mən təxmin edirəm ki, insanlıq müharibəni məhz bu humanist ideyanı həyata keçirmək üçün sevir. Buna ehtiyac var.

– İnsanlıq müharibəni sevir?
– Bəs necə? Kim müharibə vaxtı qaçır? Əksinə hər kəsdə ruh yüksəkliyi yaranır, sülh zamanı olduğu kimi adilik və darıxmaq haqda giley-güzar eşidilmir. Müharibə bitdikdən sonra isə onu xatırlamağı çox xoşlayırlar, hətta məğlubiyyət halında belə riqqətə gəlirlər. Bir də müharibə dövründə bir-biri ilə görüşən zaman insanların başlarını bulaya-bulaya “Nə böyük bədbəxtlik, gör nələr yaşadıq!” dediyinə inanmayın. Bu, sadəcə olaraq ənənədir. Əksinə hər kəsin qəlbində toy-bayram olur. Sadəcə müharibəni tərifləməkdən hamı çəkinir.

– Yəni müharibə olmadan humanist ideyalar mümkün deyil? Axı sülh vaxtı onların həyata keçməsi daha rahatdır.
– Tamamilə yanlışdır. Əksinə humanizm uzunmüddətli sülh zamanı məhvə sürüklənir, əvəzində utanmazlıq, biganəlik meydana gəlir. Uzunmüddətli sülh zamanı sosial üstünlük insanlığın ən pis, kobud tərəfinə keçir. Ən əsası isə var-dövlət və kapital tərəfə. Doğrudur, namus, insanpərvərlik, özünüqurbanvermə hələ ki təqdir olunur, qiymətləndirilir, amma sülh nə qədər çox davam etsə, bütün bu gözəl, əxlaqi nəsnələr solur, quruyur, ölür, zənginlik isə hər şeyi zəbt edir. Axırda ancaq ikiüzlülük qalır. Uzunmüddətli sülh süstlük yaradır, fikirləri qarışdırır, hissləri kütləşdirir, pozğunluğa səbəb olur.

– Bəs elm, incəsənət müharibə zamanı inkişaf edirmi?
– Elm və incəsənət həmişə müharibədən sonrakı ilk mərhələdə inkişaf edir. Müharibə onları yeniləyir, təravətləndirir, təkan verir. Uzunmüddətli sülh zamanı elm də süquta uğrayır. Elmlə məşğul olmaq özünü qurban verməyi tələb edir. Amma gəlin düşünək, neçə alim dünyanın qanayan yarası önündə davam gətirə bilir? O da parlamaq, diqqəti cəlb etmək istəyir. Siz necə düşünürsünüz, həqiqi əməksevərlər çoxmu qalıb? Şöhrət istəyirlər. Buna görə də elmdə şarlatanlıq, effekt arxasınca qaçma, hər şeydən öncə isə faydalanmaq əsas yer tutur, çünki alim də zəngin olmaq istəyir. İncəsənətdə də eyni haldır: effekt arxasınca qaçmaq. Sadə, aydın, sağlam ideyalar artıq dəbdə olmur. Az-maz ölçü hissi, harmoniya qalır. Hisslərdə və ehtiraslarda isə sanki əyintilər yaranır. Əgər dünyada müharibə olmasaydı, incəsənət çürüyərdi. İncəsənətdəki bütün gözəl ideyalar müharibə, mübarizə tərəfindən yaranıb.

– Bəs xristianlıq?
– Xristianlıq müharibə faktını etiraf edir və uzaqgörənliklə qeyd edir ki, qılınc sülhün sonuna qədər gedə bilməz, bu, çox əladır və vəcdə gətirir. Şübhəsiz ki o yüksək mənəvi anlamda müharibəni rədd edir və insan sevgisini tərənnüm edir. Qılıncların kotana çevriləcəyi zaman mən özüm hamıdan əvvəl, hamıdan çox sevinəcəyəm. Bəs bu, nə zaman baş verə bilər? Bugünkü dünya həmişə və hər yerdə müharibədən pisdir, o qədər pisdir ki, onu qorumaq da əxlaqsızlıqdır. Qiymətləndirməli, qoruyub-saxlamalı heç nə yoxdur. Sülh zamanı qorxaqlıq kök salır. İnsan öz təbiəti etibarilə dəhşətli dərəcədə qorxaqlığa, utanmazlığa meyillidir və özü də bunu çox gözəl bilir. Bəlkə də elə buna görə o müharibəyə belə susayır, onu çarə kimi görür. Müharibə insansevərliyi inkişaf etdirir və xalqları birləşdirir.

– Xalqları necə “birləşdirir” ki?
– Onları bir-birinə hörmət etməyə məcbur edərək. Müharibə insanları təravətləndirir. Xeyriyyəçilik ən çox elə müharibə meydanında inkişaf edir. Bu hətta qəribə faktdır ki, sülh müharibədən daha çox əsəb yaradır. Gəlin xatırlayaq, “Krım kampaniyası” zamanı biz ingilis və fransızlara nifrət edirdikmi? Əksinə, sanki onlarla daha da yaxınlaşdıq, doğmalaşdıq. Onların bizim qəhrəmanlığımız haqdakı rəyləri ilə maraqlanırdıq, onların əsirlərini müalicə edirdik. Bizim əsgər və zabitlər atəşkəs zamanı postlara üz tuturdular, hətta az qala onlarla qucaqlaşır, araq içirdilər. Müharibə zamanı zülm çəkənlərə hər kəs o anda yardım edir, sülh zamanı isə biz insafa gəlib üç rubl verənə kimi bütün əyalət aclıqdan məhv ola bilər.

– Sizcə, sadə xalq müharibə zamanı daha çox zülm çəkmirmi, başqa yüksək təbəqələrdən fərqli olaraq məhrumiyyətlərə sinə gərmirmi?
– Müharibə məhz sadə xalqa görə ən yaxşı nəticələrə gətirib çıxarır. İstəyirsiniz lap ən humanist insan olun, yenə də özünüzü sadə insanlardan üstün hesab edirsiniz. Bizim zəmanədə öz ürəyini xristianlıq ölçüləri ilə kim ölçür ki? Ciblə ölçülür, hakimiyyətlə, güclə ölçülür və sadə xalq kütləsi də bunu əla bilir. Necə azad olursunuz-olun, necə qanunlar yazırsınız-yazın, insanlar arasındakı qeyri-bərabərlik heç vaxt aradan qalxmayacaq. Yeganə əlac müharibədir. Müharibə xalqda ruh yüksəkliyi yaradır və onun şüurunda ləyaqət duyğusunu gücləndirir. Müharibə savaş zamanı hamını bərabərləşdirir və ağa ilə nökəri barışdırır. Yüksək insani keyfiyyətlər ortaya çıxır, insanları ümumi ortaq səbəb olan vətən üçün birləşdirir. Müharibə zamanı qəhrəmanlığın tam bərabərliyi meydana gəlir. Axan qan vacib hadisədir. Zəngin və mujik 1812-ci ildə birgə savaşdılar, bir-birinə sülh zamanında olduğundan daha yaxın oldular. Müharibə kütləyə özünəhörmət aşılayır, ona görə də xalq müharibəni sevir. Müharibəyə aid mahnılar bəstələyir, əfsanələr, hekayələr yazır. Yox, müharibə bizim zamanda vacibdir, onsuz dünya məhvə sürüklənər.

(Müsahibə ilk dəfə 1876-cı ildə “Qolos” qəzetində dərc olunub)

Амазасп Срванцтян. Лезгинский геноцид

Амазасп Срванцтян. Р
ождение: 1873 г., Ван, Османская империя. Смерть: 1921 г. Эривань, Республика Армения. Армянский фидаи начала XX века.
Родился в городе Ван в 1873 году. Ещё с ранних лет он был втянут в революционное движение. Опасаясь турецких преследований, Амазасп уехал в Ереван, затем в Шушу.
Амазасп участвовал в армяно-татарской резне 1905-1906 годов. В 1908 году вместе с другими дашнакскими деятелями был арестован царским правительством и выслан в Сибирь на 15 лет поселения, но в 1913 году смог бежать и уехал в Европу, а в 1914 году — в Константинополь.
С началом Первой мировой войны в 1914 году и объявлением Россией амнистии для дашнаков, Амазасп вернулся на Кавказ и принял командование 3-й Армянской добровольческой дружиной. Его дружина участвовала во многих боях. В 1915 году участвовал в боях за свой родной Ван, а после — в боях за Битлис и Хизан. Стяжал репутацию блестящего стратега.
В ходе мартовских событий 1918 года в Баку, солдаты Амазаспа, по словам немецкого историка Йорга Баберовского, насиловали, калечили и убивали людей прямо на улицах.
Баберовски отмечает, что в конце апреля 1918 года армянская военная группировка численностью 2000 солдат во главе с Амазаспом и большевистским комиссаром Венунцем двинулась из Баку в сторону Кубы. Амазасп выполнял приказ Шаумяна и Корганова — дать контрреволюции наглядный урок. Войдя в город, Амазасп заявил собравшимся горожанам, что прислан для отмщения убитых армян, и ему приказано «уничтожить всех мусульман от берегов моря до Шахдага». Как пишет Баберовски, армянскими солдатами были совершены крайние жестокости. За один день солдатами было убито 2000 жителей города и разрушено 150 домов в его центре. Помимо этого полком Амазаспа были сожжены 122 деревни в районе Кубы, крестьян же, которые встречали приближавшееся войско с белыми флагами, расстреливали.
В 1918 году Амазасп Срванцтян участвовал в оборонительных боях за Баку. Там Амазасп командовал Армянской бригадой численностью в 3500 человек, сражался за Гянджу и Евлах, 4 месяца отбивал атаки многократно превосходящих сил турецко-азербайджанской Кавказской Исламской Армии. В конце концов, в июле 1918 года ему пришлось отвести совершенно истощённую бригаду с линии фронта. Комиссар Армянской бригады Анастас Микоян обвинил Амазаспа в предательстве:
«Я вспомнил и сопоставил все поступки и рассуждения командующего отрядом и командира бригады за последние дни. Получалась цепь заранее продуманных действий. Предательство! Придя к такому выводу, я направил в Баку в адрес Шаумяна телеграмму: "Вопреки моим усилиям по приказу Амазаспа отошел обоз, а за ним постепенно двинулась пехота. Виновники должны быть преданы суду"».
Вскоре Амазасп уехал в Персию. После завершения Первой мировой войны он возвращается в Армению и вскоре его назначают командиром Армянской армии в регионе Нор-Баязет. В 1920 году принимал участие в турецко-армянской войне. После установления советской власти Амазасп был арестован и в феврале 1921 года жестоко убит коммунистами в Эриванской тюрьме. /ru.wikipedia.org/
Vüqar Rəsul: “Müxalifətin çıxışlarını izləyərək bu qənaətə gəlirəm. Artıq Azərbaycanda mövcud olan bu müxalifətin də sionistlərin, İmperialistlərin tulaları olduğu, danışıqlarından bəlli olur. O səbəbdən də mövcud iqtidar nə qədər pis olsa belə, sızın kimilərdən daha yaxşıdır. Sizin kimilər hakimiyyətə gəlsəz, Azərbaycanı nə günlərə salarsız, Allah bilir. Siz heç düşünmədən bu gözəl diyarı Amerika, İngiltərə, İsrail üçün meydan verərək, poliqona çevirər, heç uff da deməzsiz. Odur ki, Allah bu milləti, bu dövləti sızın kimi sionistlərə tulalıq edənlərin şərrindən qorusun!”

Hizbullah bizə necə tanıtdırılır

Real TV-də "Real intervyu" verilişində qonaq Ermənistan ordusunun hazırlığı haqda danışır və arxalarında kimin olduğunu deyir. Aparıcı Mehman Rəsulov sözünü kəsərək Hizbullahın da ermənilərin arxasında olduğunu deyir və fikri qarışan qonaq da onun sözlərini təkrarlayır.
Görəsən aparıcını belə bir iddia ilə çıxış etməyə nə vadar edib?
Mən kimlərinsə diqtəsi və sifarişilə bunu etməsi məsələsinə toxunmaq istəmirəm. Çünki əlimdə buna sübutum yoxdur.
Amma onu bilirəm ki, bu xalqa tarix adı ilə yeridilən bir çox məsələlərdə olduğu kimi Hizbullah da düzgün tanıtdırılmayıb. Hətta bizə qarşı döyüşən terrorçu qruplaşma kimi tanıtdırılıb.
Məsələn, "Azərbaycan tarixi 7 cilddə" olan, 2008-ci ildə buraxılmış tariximiz haqda kitabın VII cildində Mincivanın işğalından danışarkən deyilir ki, Hizbullah və Həmas terrorçu qruplaşmaları ora yerləşdirilib.
Hizbullah və Həmas haqqında ibtidai məlumatı olan bunu oxuduqda nə qədər absurd olmasını elə həmin cümlələrdən başa düşə bilər. Belə ki bölümdə Hizbullah Liviya, Həmas isə Livan qruplaşması olaraq tanıtdırılır.
Hələ Hizbullah komandirinin də adı Ömərdir)))
M.Rəsulov və başqa sıravi vətəndaşlardan da buna görə başqa bir şey gözləməyə dəyməz.
Əgər tarix kitablarımızda belə axmaq şeylər yazılırsa, yetişən gəncliyin də sosial şəbəkələrdə üzərinə sözlər yazılmış şəkillərə inanması normaldır.

Vüsal Sadıxov

05.12.2020

Азербайджан против Запада

Максим Шевченко

Ильхам Алиев все отчетливее позиционирует себя в роли не абстрактного, а конкретного идеологического оппонента западного «неоколониализма».
Его жесткое интервью высокомерной журналистке BBC и то, как он заставил ее отказаться от нравоучительно-высокомерного тона, это прямой вызов западному истеблишменту.
Подобная позиция Алиева объективно соответствует современному положению Азербайджана, выдвинувшемуся после карабахской войны в неформальные лидеры «движения сопротивления неоколониализму».
Военный разгром транснационального «армянства» (авангарда неоколониалистский экспансии Запада в кавказском и малоазиатском регионе) Азербайджану этот самый Запад не простит.
Интересы «армянства» не надо путать с интересами армянского народа, проживающего в единственном на Земле армянском государстве.
Его интересы - в мире, добрососедстве, сотрудничестве и свободном обмене товарами и ценностями со своими соседями.
Жители же Сочи, Адлера, Краснодара, Москвы, Парижа, Сан-Франциско, Бейрута, Марселя, Монако и так далее (не граждане Армении) грезят Великой Арменией (согласно Геродоту и Плинию Младшему) и ролью армян, как авангарда крестоносной «белой» западной цивилизации.
У этой цивилизации, как у Януса, два лика - либеральный и консервативный.
Оба лика - две маски неоимпериализма и неоколониализма, уверенного, что Запад с его институционализированным социальным неравенством и культом наживы и потребления - это центр мира, смысл мира, и хозяин мира.
Все остальные - сырьевое (полезные ископаемые, рабы, золото) приложение к Западу, ранжируемое по римскому принципу: друзья, союзники, враги.
Противостояние с Западом - это очень серьезно.
В каждой стране  Запад создал свою агентуру влияния во власти и обществе. Эти люди искренне или по корыстным соображениям считают, что Запад - хозяин мира и град обетованный и надо стать его частью или хотя бы представителем.
Там прогресс, технологии, там институты, там деньги, там Мона Лиза с Ван-Гогом и Энди Уорхоллом, в конце концов.
Единственная осмысленная история человечества - на Западе. Все остальное - туземные и варварские выдумки.
Запад имеет право признавать суверенитеты, рисовать границы, начинать и прекращать конфликты. Остальные - спрашивать на это у Запада разрешение.
Несмотря на то, что европейцы и американцы уничтожили десятки миллионов людей в XX веке самыми зверскими и жуткими способами - они источник и носители права, морали и этики.
Почему? Да потому, что они же извинились перед человечеством (перед самими собой) за гильотину и газовые камеры, за массовые казни, карательные экзекуции и напалмовые бомбардировки густонаселенных городов, организацию голода и депортацию народов. Они же теперь хорошие. Они же сказали «мирись-мирись», «мы больше не будем».
Если противостоять этой лжи и экспансии - то необходимо определяться с собственными уникальными принципами общественного устройства, формами организации исторического и национального бытия своего народа, а не копировать «западный либерализм» или «западный консерватизм».
Брать на Западе технологии и методологии, но наполнять их собственным содержанием.
Свобода слова, представление интересов народа и разных его социальных слоев в государственных институтах, национальное развитие и соблюдение прав личности и групп могут исходить не только из принципов западной философии личности и общества, но и опираться на иное, присущее, например, тюркской, русской, кавказской, персидской, исламо-иудео-христианской и так далее цивилизации, понимание смыслов жизни и истории.
Подобной попыткой был проект ленинско-сталинского СССР.
Сегодня Ильхам Алиев так легко и свободно разговаривает с нахрапистой элитной журналисткой BBC именно потому, что ощущает себя не недоделанным европейцем (подобно властителям, бормочущим что-то про «Европу от французского Бреста до Магадана»), а именно азербайджанцем, представителем уникальной тюрко-кавказско- персидско- русской исламско-христианско-иудейской и советской цивилизации, имеющей политическое и государственное воплощение в победоносном Азербайджане.
Вместе с журналисткой BBC Ильхам Алиев заочно поставил на место и толпу подобных ей журналистов- неоимпериалистов- неоколониалистов в российских медиа.
Российская машина пропаганды только делает вид, что она противостоит Западу.
На самом деле, она продвигает мысль о том, что Россия это тоже Запад, но со своими странностями и особенностями.
И она очень хочет туда, в этот настоящий большой Запад, быть взятой - имеется ввиду, конечно, не демократические институты и прочие игры для подвластного населения, а западный ярлык на управление этими территориями для правящего сословия - для сталкивающих друг друга со стула власти «либералов» и «консерваторов».
Поэтому в российских государственных, впрочем как в оппозиционных патриотических и либеральных медиа, господствует идиотский тон «защиты европейской христианской цивилизации».
И всегда российская пропаганда в интерпретации «конфликта цивилизаций» выступает с антиисламских  и прозападных позиций. Впрочем, православные Грузию и Украину тоже можно потоптать при случае.
Нет, когда бьют по загребущим рукам российскому империализму, тогда, конечно, Запад плохой и у нас - «русский мир», мы против геев и либерализма.
Но если этот российский империализм чешут по холке (разрешают продавать на Запад газ, переводить туда бабки и покупать активы и недвижимость, проникать в Африку и грабить ее и все такое), то мы - «неотъемлемая часть европейской цивилизации, ее восток и представители в Евразии».
Никакой христианской западная цивилизация давно уже не является. Да и была ли она ей когда-нибудь? Или все это только языческая «золотая ветвь» по Фрезеру?
Диалектика истории вывела Турцию и Азербайджан на принципиальное противостояние с Западом.
На его периферии к XXI веку возникли государства, не пытающиеся раболепно копировать западные «ценности», «институты», имеющие собственные стратегии (неоосманизм, азербайджанство, восстановление территориальной целостности) и дерзающие их претворять в жизнь, не тратя время на разные организованные Западом или его агентурой переговорные платформы и бессмысленные конференции.
Ответ Запада будет непременно: жесткий и беспощадный.
Он будет состоять из шельмования непокорных стран, народов, их религий и культур в медиа.
Из подготовки и проведения переворотов.
Из ограничения обмена технологиями и знаниями.
Из коррумпирования элиты.
Из экономических санкций.
Из прямого военного вторжения.
Империализм беспощаден. Россия пока, к сожалению, является скорее частью западного империалистического пространства.
Поэтому наивный вопрос о том, почему в российских медиа такая проармянская позиция, имеет однозначный ответ - потому что они часть пропагандистской машины Запада и суверенитет азербайджанского народа для них - это «восстание непокорных племён против западной цивилизации».
Но я говорю Азербайджану «спасибо», России есть с кого брать пример. Путь намечен.

“Pulunuz yoxdursa, Zəngəzuru verin” - Rusiyalı politoloqdan Ermənistana TƏKLİF

“Dağlıq Qarabağ münaqişəsi” anlayışı artıq işlədilməməlidir. Qarabağ Azərbaycandır və nida! Əlbəttə, gərginlik hələ uzun müddət davam edəcək, çünki Ermənistan ictimaiyyəti məğlubiyyət acısını yaşayacaq. Onlar qisas almaq istəyəcək ki, bu da prinsipcə indiki mərhələdə mümkün deyil.
yenisabah.az xəbər verir ki, bunu beynəlxalq münaqişələr üzrə ekspert Yevgeni Mixaylov bildirib.
Onun sözlərinə görə, Ermənistan dövlətin saxlanılması haqda düşünməlidir. Amma bir ay keçməmiş ölkənin yeni XİN başçısı münaqişə ritorikasını gücləndirməyə başlayıb.
Ermənistan tərəfinin Azərbaycan ərazilərinə vurduğu zərbələrdən danışan ekspert vurğulayıb ki, talan edilmiş abidələr, qəbirlər və dağıdılmış şəhərlər beynəlxalq hüquq normaları üzrə işğalçı ölkəyə qarşı irəli sürülmüş iddiaya daxil edilməlidir: “Fikrimcə, Azərbaycana dəyən ziyanın dəyəri daha əvvəl səsləndirilən rəqəmlərdən qat-qat çoxdur. Qeyd edim ki, İrəvanın pulu yoxdur. Əgər ona borc verilsə, bu, bir neçə nəslin əsarəti olacaq. Digər tərəfdən, xatırladaq ki, İkinci Qarabağ müharibəsinin başlanğıcında dünyanın hər yerindən erməni iş adamları təklif edirdilər ki, Azərbaycandan ermənilər üçün Qarabağ torpağını satın alsınlar. Buna əsaslanaraq İrəvana Zəngəzuru və Bakı üçün vacib olan digər strateji obyektləri verməyi təklif etmək olar ki, bu da işğal dövrünün fəlakətli borclarının silinməsi ilə nəticələnər”.

“Qərbi Azərbaycandan olan qaçqınlar da Qarabağda məskunlaşdırılsın” - Təklif

“Qərbi Azərbaycandan didərgin düşmüş 250 min nəfər həmyerlilərimiz könüllü şəkildə mütləq Qarabağda məskunlaşmalıdır”.
yenisabah.az xəbər verir ki, bu təkliflə  tanınmış vəkil Ceyhun Yusifov çıxış edib.
O, özünün “facebook” səhifəsindən paylaşdığı yazıda bildirib ki, tarixdən dərs götürməsək, 10 il sonra “murdarların” yeni iddiaları ilə rastlaşacağıq:
“O zamankı hakimiyyət 1988-1990-cı illərdə biz Qərbi Azərbaycan qaçqınlarını Qarabağda məskunlaşdırsaydı, nə 1 milyon məcburi köçkünümüz olardı, nə də 20% torpağımız işgal edilərdi. Yenə də gec deyil. “Qaçqınkom” gecikmədən məcburi köçkünlərlə bərabər Qərbi Azərbaycandan olan qaçqınların da Qarabağ ərazisində məskunlaşmasını həyata keçirməlidi. Bu, hüquqi baxımdan BMT-nin Qaçqınlar üzrə Ali Komissarlığının normativlərinə tam uygundur”.

“Son 25 ildə dünya Ermənistanı işğalçı kimi qəbul edib, bunun baiskarı sənsən” – Paşinyandan Koçaryana sərt ittiham

Ermənistanın Baş naziri Paşinyan sabiq prezident Robert Koçaryanın ittihamları ilə bağlı xalqa müraciət edib.
azpost.info bildirir ki, Paşinyan Qarabağ məsələsində diplomatik iflasla bağlı bütün ittihamları rədd edib və Ermənistanın son 25 ildə rəhbərlik edənlərə qarşı ittihamlar irəli sürüb.
Baş nazir videomüraciətində deyib ki, müharibədəki uğursuzluqdan sonra hər kəs son 25 ildə buraxılmış səhvlərin məsuliyyətini hazırkı hakimiyyətin üzərinə qoymağa çalışır.
“Məsələ o yerə gəlib çatıb ki, Dağlıq Qarabağı danışıqlar prosesindən çıxaran şəxs (Koçaryan-red) münaqişənin ərazi mübahisəsinə çevirlməsində bizi günahlandırır”.
Paşinyan deyib ki, beynəlxalq ictimaiyyətin Azərbaycanın Dağlıq Qarabağda apardığı əməliyyatı Bakının ərazü bütövlüyünü bərpası kimi qəbul etməsinin səbəbkarı da Koçaryan və sabiq hakimiyyət olub: “Bu ittihamı o adam edir ki, hakimiyyətdə olarkən beynəlxalq sənədlərdə Ermənistan işğalçı dövlət kimi ittiham olunurdu, Koçaryan isə erməni cəmiyyətinə izah edirdi ki, “işğalçı” sözündə qorxulu və dəhşətli heç nə yoxdur”.
“Beynəlxalq ictimaiyyətin Qarabağ məsələsinə münasibəti 2020-ci ildə formalaşmayıb. Bu 25 il əvvəl formalaşıb. Qarabağ məsələsinə ərazi mübahisəsi kimi baxılıb və bu böyük problem olub. Ermənistanı işğalçı dövlət kimi qəbul ediblər. Son 2,5 ildə isə bu lənətlənmiş dairədən çıxmağa cəhd olunub”- deyə Baş nazir vurğulayıb.
Paşinyan deyib ki, Yerevanın münaqişənin həlli ilə bağlı danışıqlarda heç vaxt uğurları olmayıb. Baş nazir keçmiş hakimiyyəti diplomatik iflasda ittiham edib və danışıqlar prosesinin qısa tarixinə toxunub.
Paşinyan deyib ki, Madrid prinsipləri bu illər ərzində danışıqlar prosesində Ermənistanın əldə etdiyi uğur kimi təqdim olunurdu. Amma məlum oldu ki, məhz bu prinsiplərə görə, Qarabağ yalnız Azərbaycanın icazəsi və razılğı ilə müstəqillik əldə edə bilər.
Paşinyan 2016-cı ilin aprel döyüşlərindən sonra Ermənistanın diplomatik müstəvidə uğursuzluğa düçar olduğunu deyib: “Diplomatik uğur nəyə deyirdiniz? 2016-cı ildə qəbul edilmiş təkliflərə? Oradan Qarabağın statusu məsələsinin çıxarılmasına? Deyirsiniz bizim Rusiya ilə pis münasibətlərimiz var, sizin yaxşı olub. Onda necə olur ki, bizim stratetji müttəfiqimizin təklifi ilə bu status məsələsi gündəmdən çıxarılıb? Ona görə ki, siz itaətkarcasına nə deyiblərsə onunla razılaşmısınız. Azərbaycanın müharibə etmək hüququnu legitimləşdirmisiniz”- deyə Paşinyan bildirib.

“Aprel müharibəsində 7 rayonu qaytarmağa razı oldunuz, niyə vədinizə əməl etmədiniz? – Paşinyandan Koçaryan və Sərksiyana sərt ittihamlar

“2016-cı ilin aprelində Ermənistan hakimiyyəti 7 rayonu Azərbaycana qaytaracağı ilə bağlı vəd verdikdən sonra müharibə dayandı”.
azpost.info bildirir ki, bu sözləri Ermənistanın Baş naziri Paşinyan bu gün xalqa videomüraciətində deyib.
“Müharibədən qaça bilsəydiniz bunu 2016-cı ildə edərdiniz. Bunu edə bilmədiniz. Siz əraziləri geri qaytarmaq barədə şifahi razılıqdan sonra müharibəni birtəhər dayandıra bildiniz. Bəs biz niyə bacarmadıq? Çünki bizə deyildi ki, Ermənistan bir neçə dəfə vəd verib, amma sonra əməl etməyib. Odur ki, danışıqlar yalnız yazılı və konkret vaxt cədvəlini təqdim etməklə aparıla bilər”- deyə Baş nazir vurğulayıb.
Paşinyan deyib ki, müharibəni ancaq rəsmi imzalanmış sənədlə saxlamaq olardı. O xatırladıb ki, müharibənin ilk günü parlament tribunasından hansı şərtlərlə müharibəni dayandırılmasının mümkünlüyünü bəyan edib. Amma buna razı olmadılar: “İndi hamı “5+2” formatında ərazi mübadiləsinin tərəfdarı olub. Əgər buna razı idinizsə niyə 2017-ci ildə bunu etmədiniz? Müharibənin də qarşısını alardınız. Problemi həll edərdiniz. Xüsusən Aprel müharibəsindən sonra bütün nüansları bilirdiniz. Bəzilərinə elə gəlir ki, Azərbyacan “5+2” formatını alqışlayırdı. Bu yalnız müzakirə üçün təklif idi. Əgər Ermənistan buna razı olsaydı, Bakı Şuşanı, Laçını və digər yerləri tələb edəcəkdi”- Paşinyan faktiki olaraq Aprel müharibəsində Azərbaycanın şərtləri diqtə edən tərəf olduğunu etiraf edib.

“Paşinyan müharibənin qaçılmaz olması üçün əlindən gələni etdi” – Robert Köçaryan

“Müharibənin qarşısını almaq olardı, ancaq Ermənistan hökuməti müharibənin qaçılmaz olması üçün hər şeyi etdi”.
Bunu Ermənistanın sabiq prezidenti Robert Köçəryan “5-ci kanal” telekanalına verdiyi müsahibəsində deyib.
“Əminəm ki, Ermənistan hakimiyyəti müharibənin qaçılmaz olması üçün hər şeyi etdi. Hər şey edildi. Yeni bir şey söyləməyəcəyəm, çünki bu bir ay ərzində mətbuatı izlədim. Demək olar ki, hər şey deyildi, sadəcə deyilənləri vahid bir təsəvvür yaratmaq üçün ümumiləşdirə bilərsiniz. Niyə danışıqlar prosesi dalana dirəndi? Qəsdən edildi. Qarşılıqlı müstəsna bəyanatlar elə bir vəziyyət yaratdı ki, hətta həmsədrlər də erməni tərəfinin nə istədiyini anlamadılar”- Köçəryan belə deyib.
Onun sözlərinə görə, bütün bu uğursuzluqların səbəbkarı baş nazir Nikol Paşinyandır. Çünki o bütün danışıqlar prosesinə sıfırdan başlamağa üstünlük verib.
“Tavuşda sərhəd münaqişəsi təxribatı. Bizim tərəfimizdən törədilmiş təxribat. Bəli. Şimalda. Baş Qərargah rəisi deyəndə ki, 12 iyunda Ermənistanın müharibəyə hazır olmadığı barədə məruzə göndərib və bundan bir ay sonra belə bir təxribata cəhd etmək, bu insidentin mahiyyətini şişirtmək – 70 nəfəri ordenlərlə təltif edərək, Azərbaycanı və Türkiyəni məğlub etdiyimizi demək – bunlar müharibəyə yönəlmiş təxribat deyildisə, bəs nə idi? Əgər bilirsənsə hazır deyilsən, niyə bu addımı atırsan? Çünki düşündün ki, Türkiyə və Azərbaycan bunu sadəcə həzm edəcək?”- deyə sabiq prezident sözlərinə davam edib.
R.Köçəryan bildirib ki, Azərbaycana qarşı təxribatlarda boş sözlərə meyl etmək lazım deyildi: “Bunu da bir hökumət üzvü etdi və əminliklə deyə bilərik ki, baş nazirin qurumu tərəfindən edildi. Yeri gəlmişkən, bu cür davranmaq yalnız o halda mümkün idi ki, sən bir üstünlüyə maliksən və o qədər güclüsən ki, bu cür nüanslara əhəmiyyət vermirsən. Ancaq bu belə deyil: resurslar, əhali, büdcə, ümumi daxili məhsul baxımından. Bu doğru deyil. Yenə deyirəm, hökumətimiz şüurlu və ya şüursuz olaraq bu müharibənin qaçılmaz olması üçün hər şeyi etdi. Bu bir həqiqətdir”.

04.12.2020

Армянский генерал Левон Ераносян:
Увидев азербайджанский БПЛА, меня бросили и убежали.
Я успокоил их и крикнул:
«Ребята, вернитесь, это не дрон, это обычная звезда».

Erməni generaldan etiraflar: “PUA görəndə məni atıb qaçdılar”

Ermənistan Polisinin sabiq rəis müavini və Daxili Qoşunların keçmiş komandanı general-leytenant Levon Yeranosyan İkinci Qarabağ müharibəsi barədə ilginc etiraflar edib.
azvision.az xəbər verir ki, erməni general vaxtilə 1-ci, sonra 3-cü Ordu Korpusunun komandiri olub:
“Levon özünün də dediyi kimi Arsaxdakı hər bir ağac və kolu tanıyır. Ona görə 27 sentyabrda başlayan müharibədə öz köməyini təklif etmək üçün Qarabağa gedib. Lakin "Qarabağın hərbi-siyasi rəhbərliyi", general Yuri Xaçaturov və digərləri kimi ona komandanlıq bunkerlərinə yaxınlaşmağa imkan vermədi. Beləcə generalın xidmət təklifi rədd edildi. Oktyabrın 9-unda isə xüsusi polis dəstələri Yeranosyanın maşınını Qarabağa gedən yolda saxlayıb və onu naməlum istiqamətə apararaq sözün həqiqi mənasında qaçırıblar... Bu müəmmalı hadisələrdən bir aydan çox vaxt keçib və Levon Yeranosyan bizimlə söhbətində hadisənin bəzi detallarına aydınlıq gətirib”- deyə erməni KİV-ləri yazıb.
Generalın sözlərinə görə, oktyabrın 4-də Qarabağda olub və burada vəziyyətin gərgin, idarəolunmaz hala çatdığını görüb:
“Orada təklif irəli sürdüm ki, heç olmasa döyüşə gedib komandir köməkçisi kimi xidmət edək. Mənə yox cavabı gəldi. 3 gün qaldıqdan sonra Ermənistana qayıtdım, yenidən baş qərargaha müraciət etdim. Amma yenə də mənə müsbət cavab verilmədi. Bugünkü baş qərargahın 80 faizi mənimlə birlikdə xidmət edib, onlar tabeliyimdə olublar. Həmin kollektivin yanında olmaq istəyirdim. Evdə qala bilmədim, buna görə də yenidən Qarabağa getmək qərarı verdim. İrəvanı tərk edərkən maskalı və silahlı olan xüsusi polis dəstəsi maşınıma hücum edərək məni naməlum istiqamətə apardı. Şoka düşdüm və nələrin baş verdiyini soruşdum. Düşündüm ki, bəlkə məni Gorusa aparırlar. Amma Gorusun yanından keçəndə hiss etdim ki, Qarabağ istiqamətinə gedirik. Yolda gülməli bir epizod da yaşandı. Laçında polislər havadan üstümüzə bir dronun gəldiyini söyləyərək avtomobilləri tərk edib qaçdılar. Mən isə maşında qaldım. Qışqıraraq dedim ki, uşaqlar, geri qayıdın, o dron deyil, adi ulduzdur… Bir sözlə, Qarabağa çatdıq və məni Şuşa qalasına apardılar”.
General daha sonra bildirib ki, üç gün müəyyən sənədləşmə işləri aparılıb və onu xüsusi kameraya salıblar: “Bir müddət sonra gəlib dedilər ki, Ermənistanda qalmaqal yaşanır və məni də buraxırlar. Amma müharibə bitənə kimi Şuşada saxlanmağım barədə və indiyəcən haralarda olmağım haqqında danışmamağımı tapşırdılar”.
General müsahibəsində qeyd edib ki, niyə məhz Şuşa qalasının arxasında yerləşən bir məkanda təcrid edilməsini soruşub. Ona tənqidi çıxışlar etməsini səbəb kimi göstəriblər:
“Cavab olaraq dedim ki, həqiqətən də arzuolunmaz çıxışlar edirəm. Deyirəm ki, Nikol xarici siyasəti bacarmadı. Mənə dedilər ki, xahiş edirik mətbuata heç nə danışmayın. Mən də öz növbəmdə hələlik bir şey deməyəcəyimi bildirdim, amma sonra danışacağımı qeyd etdim. Saytlar generalın da xain olduğunu deyəndə necə danışmayım axı? Mən necə xain ola bilərəm ki, bir zamanlar o torpaqların alınmasında iştirak etmişəm? Xainlər indi bu torpaqları verənlərdir”.
General Şuşa və ümumilikdə Qarabağın Azərbaycan Ordusu tərəfindən işğaldan azad olunması ilə bağlı maraqlı məqamlara toxunub:
“Bu gün kimlərsə müharibə zamanı insan resurslarının az olması barədə danışmasın. İnsan resursları yetərli idi. Qarşı tərəf müharibədə üç istiqamətdə irəliləyirdi: Şimal, cənub və mərkəz. Mərkəzdən cəhd etdilər, alınmadı. Sonra Tonaşenə gəldilər. Daha sonra Kəlbəcər əməliyyatına başladılar. Keçmiş döyüşçülər orda idilər və gənc komandirlərə təlimatlar verərək döyüşə rəhbərlik etdilər. Digər istiqamətdə isə, yəni Cəbrayıl və Hadrutda xaotik vəziyyət yaşandı. Bəzi məqamlardan hələlik danışmaq istəməzdim…”
Levon əlavə edib ki, baş nazir Nikol Paşinyanın ağlı olsaydı, noyabrın 10-da istefa verməli idi: “Bütün bunların başında Nikol Paşinyan dayanır. Öz-özünə deyirdi ki, mən ali baş komandanam. Baş komandan müharibədə məğlub oldu. Millətə nə deyək? Əvvəllər qalib ordu deyirdik. Qalib ordunun sağlığına ayaq üstə içirdik. İndi kimin şərəfinə “tost” deyib içməliyik, Nikol?”

“Döyüşdə onların zirehli jiletləri belə olmayıb”

Ermənistanda etiraz aksiyaları davam edir, onlarla insan saxlanılıb.
Ermənistanda itkin düşmüş hərbçilərin valideynləri və yaxınları Eçmiədzin hərbi hissəsinin qarşısında etiraz aksiyası keçirirlər.
Aksiya iştirakçıları onlara itkin düşmüş hərbçilər haqqında heç bir məlumatın verilməməsindən şikayət ediblər. Valideynlərdən biri aksiya zamanı erməni jurnalistə deyib: "60 nəfərdən 34-ü itkin düşdü. Bizə heç bir məlumat verilmir. Hərbi hissədən deyirlər ki, hansısa məlumat verməyə səlahiyyətləri çatmır".
“42 gündür nəvələrimə, cavan gəlinimə nə cavab verəcəyimi bilmirəm. 3 azyaşlı övladı oğlumu gözləyir. Övladlarımızı salamat apardıqları kimi onları sağ qaytarsınlar. Dövlətimiz haradadır, hara baxır?",- deyə digər valideyn fəryad edib.
Aksiya iştirakçıları müharibədə itkin düşən yaxınının döyüşlərdə aktiv iştirak etdiyini və lazımi elementar hərbi əşyalarla belə təmin olunmadığını bildirib: "Uşaqlar müharibəyə aparıldı. Amma niyə ona zirehli jilet verilmədi?”.
Etirazçılardan biri əlavə edib: "Uşaqlarımız Qafanda xidmət edirdilər. Amma Zəngilanda peyda oldular. İndi isə tapa bilmirik".

"Saysız düşmən əsgəri öldürdüm, balaca bir erməni körpəsinin həyatını xilas etdim” - Qazi

Tarix yazan oğullarımız öz qollarının gücü ilə yanaşı ürəklərinin böyüklüyünüdə nümayiş etdirdi bütün dünyaya. 27 il öncə mənfur düşmən qoca, körpə, qadın bilmədən bütün dinc əhaliyə soyqırımı yaşatdı. Lakin bugünkü gün bizim igidlərimiz döyüşdə mərdlikləri ilə bir daha azərbaycanlı olduqlarını sübut etdilər.
Gəlin elin igid oğlu Məmmədzadə Orxan Təbriz oğlunu tanıyaq. O 1993-cü ildə Bakı şəhərində dünyaya göz açıb. Qardaşının döyüşdə olmasına baxmayaraq, Orxan dəfələrlə könüllü olaraq cəbhəyə getmək üçün müraciət edib.
“Mənim qardaşım hazırda əsgər olduğu üçün mənə bildirirdilər ki, sizin getməyinizə ehtiyac yoxdur. Axırda gördülər ki, fikrimdən dönən deyiləm və 27-si günü cəbhəyə gedən avtobuslardan biri ilə məni yola saldılar. 29 gün döyüşdə oldum. 24 hücum əməliyyatında və Füzulinin 8 kəndinin alınmasında iştirak etmişəm. PKK-ya qarşı üzbəüz döyüşdə avtomatın gülləsi açılaraq ayağıma girdi və xəstəxanaya göndərildim”.
Orxan döyüş zamanı saysız erməni əsgəri öldürsə də, balaca bir erməni körpəsinin həyatını xilas edib.
“Füzulinin kəndlərin birinə basqın edirdik. Düşmənləri qırdıqdan sonra bir az aralıda ferma kimi bir yer gördük. Bu bizim diqqətimizi çəkdi. Çünki bütün günü döyüşdə olmuşduq və yemək gətirmək üçün yenidən 8-10 km geri qayıtmalı idik. Düşündük ki, fermada toyuq, cücə, qaz olarsa, bu, 2-3 gün bizim yeməyimiz ola bilər. Bu fikirlərlə fermaya girməyə qərar verdik. Çox ehtiyatla hərəkət edirdik ki, hər an bizə tələ qurmuş ola bilərlər. Birdən uşaq ağlamasının səsini eşitdik. Otağa girəndə gördüm ki, çarpayının üstündə balaca bir köpə var. Haradasa 7 aylıq olardı. Belinə ip bağlayıb bir az irəli çəkdim ki, görüm uşağın altında hər hansı partlayıcı quraşdırılmayıb. Şükürlər olsun ki, heç nə yox idi. Uşağı qucağıma aldım. Çörəyi suya batırıb dodağına sürtdüm ki, mədəsinə bir şey getsin. Uşaq ağlamaqdan göyərmişdi. Sakitləşdirdim. Sonra qərar verdim ki, onu buradan aparmaq lazımdır, yoxsa öləcək. Uşağı bükdüm və silahımı yoldaşlarıma təslim edib 8 km geri qayıtdım. Yol boyu gah snayper, gah minamyot atırdılar. Yanımda torpaq qalxırdı və başımdan aşağı tökülürdü. Güc-bəla ilə uşağı gətirib çatdırdım. Rəis heyətindən biri çıxdı qarşıma, dedi, "niyə özünü təhlükəyə atıb gətirdin?" Dedim, körpədir. Biz də qocaları, körpələri qırsaq ermənidən fərqimiz olmaz. Biz torpaq davası edirik. Döyüşə kişi kimi girmişik, kişi kimi də çıxmalıyıq. Uşağı təhvil verdim və gecə yenidən yoldaşlarımın yanına yollandım”, - deyə o bizimyol.info-ya bildirib.
Orxan söyləyir ki, uşağı əvvəl xəstəxanaya sonra isə Bakıya yollayıblar.

Salam de

Əvvəl, Hacı, Peyğəmbəru-Tahayə salam de.
Sonra, Hacı, məzlum Əli Mövlayə salam de.

Başsağlığı ver, Muhsini həm Əsğəri zikr et,
Vaay, qəlb evi sınmış Nənə Zəhrayə salam de.

Sonra ləbi təşnə Həsənin öp ətəyindən,
Göz yaşı töküb Aşiqi-Tənhayə salam de.

Sonra de ki su vermədilər məzlum Hüseynə,
Qəmlər anası Zeynəbu-Kubrayə salam de.

Vur sinə, oxu rozə, çağır səslə, Əbəlfəz!
Səhradə susuz Heydəri-Səqqayə salam de.

Bizdən salam olsun Sənə, ey yari-vəfadar,
On dörd nəfərin eşqinə Üqbayə salam de.


Vüsal Həsənəli

Siyasi arenanı həll etməmiş qələbə çala bilməzdik

Xəqani Abdulov

Qələbəni rəşadətli ordumuzun hesabına qazandıq, düzdür.
Və Putin müharibəni dayandırmasaydı da, regiona rus sülhməramlıları gəlməsəydilələr də, şübhəsiz üstünlük bizim tərəfimizdə idi və hökmən qələbə çalacaqdıq.
Kimsə əks fikir söyləyirsə, məncə məsələyə yanlış yanaşır.
Sadəcə danılmaz fakt budur ki, sona qədər özümüz getsəydik, daha çox oğullar itirəcəydik, daha çox analar ağlayacaqdı, daha çox balalar yetim qalacağdı.
Təbii ki, nəticə də biz deyən kimi olacaqdı, yəni Qarabağda bir dənə də olsun erməni qalmayacaqdı.
Bu bizim ən böyük uğurumuz olacaqdı.
Amma yenə də fakt budur ki, rus izn verməsəydi, haqqında qürrələnərək danışdığımız ordumuzun gücü nümayiş oluna bilməzdi.
Bunun bariz nümunəsi Aprel döyüşləridir. Filan qədər itki, filan qədər irəliləyiş və biz dayandıq. Niyə?
Çünki belə istənildi.
Məgər ordumuzda zəiflik var idi ki? Əlbəttə ki, yox.
Yaxın keçmişdən söhbət gedir. 4 ilin söhbətidi. Heç bir zəiflikdən söz belə gedə bilməz. Sadəcə olsun ki, siyasi arenada zəif idik deyə rusu qane edə bilmirdik.
Amma bu dəfə görünən o idi ki, siyasi arenanı da həll etmişdik, sona qədər getməkçün izn ala bilmişdik.
Məsələlərdə qarşı tərəfin də siyasi və döyüş zəifliyinin şərt olmasını danmaq doğru olmaz. O da bir şərt oldu ki, biz qalib olduq.
Yani mən belə düşünürəm ki, məsələdə əməyi keçənlərin əməyini heçə endirməklə nəyəsə nail olmaq olmaz.
Ağıllı adamlar həmişə tarixi düzgün analiz edib, haqqı ortaya çıxaracaqlar- biz nə qədər dansaq da.
İstər İran olsun, İstər Rusiya olsun, hətta mən Türkiyə də deyərdim (baxmayaraq ki, çoxları onların da əməyini danır)- amma bu qonşu dövlətlərin də bizim müharibədə töhfələri olmamış deyil, müxtəlif formalarda olsa belə.
Təbii ki, əsas işi öz şanlı ordumuz görüb, güc Azərbaycan əsgərinə düşüb. Bunun nəticəsidir ki, hal-hazırda beynəlxalq arenada speçnazımız barədə söz-söhbətlər bitib-tükənmək bilmir.
Var olsun Azərbaycan əsgəri!
Hər birinin (şəhidinin, qazilərinin və indi də orda olanların) qarşısında baş əyirəm!
Biz sizinlə qürur duyuruq!

03.12.2020

Армения vs Азербайджан

Прекрасный анализ. Прочтите, не пожалеете:) Автор к сожалению неизвестен.

Месяца два назад обратил внимание на картинку в телевизоре. Он работал без звука, шла передача Соловьева. Несколько людей солидного возраста кричали, размахивали руками, явно что-то доказывали друг другу. Наблюдать было интересно и смешно. Пришлось даже звук включить. Сразу вспомнилось "Уберите своих детей от наших голубых экранов".
О, Боги! Что полилось оттуда! Пересказывать не стану, естественно. Но оценку дам. Или они получают огромные деньги, приглашенные в студию эксперты, или они действительно так сильно верят в то, что говорят.
Одним словом, благодаря им, я обратил свое внимание на конфликт между Арменией и Азербайджаном. Сначала просто наблюдал, потом стал копаться в истории этого конфликта, обратился к разного рода экспертам и источникам, чтобы вынести свое независимое мнение. И знаете что? Вынес. Но об этом в самом конце.
Итак. Все, что успел узнать, прочесть, посмотреть наталкивает меня на следующее.
Азербайджан проигрывает в информационной войне. Сильно проигрывает. Стал выяснять, почему. Оказывается, что практически все медиа в моей стране - армянские. Как так получилось? Не знаю. Но на телевидении нет людей, которые отстаивали бы позицию Азербайджана. Бывают приглашенные. Видел эту женщину. Саадат Кадырову. Лучше бы никто и дальше не приходил. Провал! Ни одного из Гусманов на передаче не видел, зато Шахназаров там постоянно. Хотя, надо отдать ему должное, вел себя прилично. И еще слушал азербайджанского писателя Чингиза Абдуллаева. Не читал его произведений, не могу ничего сказать о нем как о писателе. Но как о человеке грамотном, выдержанном и интеллигентном могу сказать - да, прекрасный представитель своей страны. Вот и все, что было от Азербайджана. Если ошибаюсь, поправьте.
Самое интересное, что на этом поражения Азербайджана заканчиваются.
Дальше небольшой анализ последних тридцати лет.
Азербайджан развивается, становится популярным туристическим местом. Армения - нет.
Азербайджан строится. Дороги, дома, концертные залы. Армения - нет.
Азербайджан издает указ об охране русского языка, сохраняет русские школы, названия улиц (Гоголя, Толстого, Пушкина и т.д.). Армения - нет.
Армения кричит "долой русских оккупантов" и сжигает российские флаги. Азербайджан - нет.
Азербайджан совершенствует армию и вооружение. Армения - нет.
В Азербайджане имеются православные храмы. Католические церкви. Синагоги. В Армении - нет.
Азербайджан дружит практически со всеми. Армения умудрилась остаться одной не только в Закавказье.
Азербайджан воюет на своей территории. Армения - нет.
Армения бомбит мирные города вне зоны конфликта. Азербайджан - нет.
Читаю комментарии в соцсетях. Азербайджан представлен на прекрасном русском языке. Давит противника фактами. Армения кричит, матерится и проклинает.
Почти 30 лет Армения удерживала под своим контролем не только территорию Карабаха, из-за которой и началась война, а еще и семь прилегающих районов. Моему изумлению не было предела. Оказывается, Армения 30 лет чихать хотела на резолюции ООН, по которым все действия армянского руководства являются как минимум незаконными, если не преступными.
А когда я прочел про Грибоедова, про переселение им армян в Карабах, все карты и сошлись. И это российские документы. Не Азербайджанские.
И как вишенка на торте - это сравнение руководителей спорящих стран.
Одного выбрал народ, второй пришел к власти путем переворота.
Один из прекрасной семьи, с великолепным образованием, второй - сомнительный журналюшка.
Один владеет как минимум тремя языками, второй и на родном не очень доносит мысль. Мысль - это уже комплимент от меня.
Вышенаписанное - это так, на скорую руку. Чтобы не обременять читателя длинным текстом. Больно высказаться хотелось, а времени на большее не хватило.
Хочу сказать спасибо Соловьеву. Благодаря его бездарной передаче и беспринципным "экспертам" я узнал, что такое Азербайджан.
И последнее. Когда вся эта ерунда с ковидом закончится, я поеду отдыхать.
Азербайджан - да. Армения - нет.

©️Dado

İçimizdəki Qərbin maraqlarını var gücləri ilə qorumağa çalışanlardan ehtiyyatlı olmaq lazımdı

Aftandil Babayev

İlham Əliyev Kəlbəcərin azad edilməsinə həsr etdiyi xalqa müraciətində dedi ki, Xalq Cəbhəsi Ayaz Mütəllibova qarşı dövlət çevrilişi etməsəydi, torpaqlar işğal edilməyəcəkdi. Bəlkə də çoxları onun həmin fikirlərinə diqqət etmədi. Açığı prezident özü də özündən gözləmirdi o fikri. Çünki fikiri səsləndirəndən sonra sanki peşman oldu, qayıtdı ki, “hər nəysə, tarixi “elə olsaydı, belə olardı” nöqteyi nəzərdən qiymətləndirməyək”...
Prezidentin həmişə təbliğ etdiyi fikir “Heydər Əliyev hakimiyyətdə olsaydı, torpaqlar işğala edilməzdi” olub. Amma xalqa müraciətində “Ayaz Mütəllibovu dövlət çevrilişi ilə devirməsəydilər, torpaqlar işğal edilməzdi” dedi. Əslində elə düzü də budur.
Ayazın vaxtında Sovetdən qalma rus hərbiçilərindən əlavə 500 nəfərdən ibarət AzSSR xüsusi təyinatlı milislər (OMON) də Dağlıq Qarabağda idi. Ermənilər nəfəs ala bilmirdilər, razılaşırdılar Azərbaycanda yaşamağa, tək istəkləri – Ermənistandan gələn silahlı millətçilərdən onların müdafiə edilməsi idi. Həmin vaxta artıq 60 yaxın erməni kəndi ermənilərdən boşaldılmışdı. Bəli, SSRİ-nin (Rusiyanın) hərbçiləri tərəfindən. DQ erməniləri artıq anlamışdılar ki, millətçilik etsələr, onları da eyni aqibət gözləyir.
Onda müsavatçıların idarəsinə keçmiş Xalq Cəbhəsi Mütəllibov hökumətini qınayırdı, ermənilərə qarşı diskriminasiya etməkdə ittiham edirdi.
Bir tərəfdən tələb edirdilər ki, 3 günə Dağlıq Qarabağda bir erməni qalmasın, o biri tərəfdən DQ ermənilərinin "insan hüquqlarından" dəm vuraraq Qərb imperializminin gözündə "demokrat" görsənmək istəyirdilər.
Onda musavatçılar Ayaz Mütəllibovun ünvanına “kommunistdir, erməni tərəfədir, Qarabağı satıb”, “Moskvanın adamıdır” deyirdilər.
Hərləndik fırlandıq 30 ildən sonra yenə demək olar eyni yerə qayıtdıq. Xalqımızın millətçi-faşist güruhun arxasınca getməyinin bədəli çox ağır oldu.
Maddi ziyan: milyardlarla, on milyardlarla ölçülür, Dağlıq Qarabağın ətrafındakı rayonlarda daş üstə daş qalmayıb. Təzədən on milyardlarla vəsait və illər sərf edib tikmək, qurmaq, yaratmaq lazımdır.
Fiziki və mənəvi ziyan: miqdarı ölçüyə gəlmir. On minlərlə insanımız həlak oldu, öldürüldü. On minlərlə yaralandı, şikəst oldu. Ən azı yüzlərlə əsirlikdə qaldı və taleyi bu günə kimi bilinmir. Öldürdülər, orqanlarını satdılar. Neçə-neçə qız-gəlin təcavüzə məruz qaldı.
Mənəvi sınmalar, psixi travmalar və s...
İndi İlham Əliyev Mütəllibovdan fərqli olaraq xalqı özünə, öz qərarlarına inandıra bilir. Putinin vasitəçiliyi ilə imzalanan razılaşmaya hələ həftələr qalanda İlham Əliyev bir neçə dəfə “mən nə etdiyimi bilirəm” demişdi və zaman göstərdi ki, bilir də!
Amma necə də olsa içimizdəki Qərbin maraqlarını var gücləri ilə qorumağa çalışanlardan ehtiyyatlı olmaq lazımdı.
Siz onların kimlər olduğunu bilirsiz.

02.12.2020

“Mənə keçibəy deyirlər, lakin mən heç vaxt əsəbiləşmirəm, çünki qoyunların içində onlara yol göstərmək üçün keçi də olmalıdır”.
Əbülfəz Elçibəy
Heyf bundan bizdə tək oldu, iki cüt də olsaydı, Madaqaskara kimi alıb, Antarktidaya bayraq sancıb, planeti tam götürmüşdük.

01.12.2020

3 rayondan ruslar erməniləri qova-qova, çıxmaq istəməyənləri döyə-döyə çıxardılar, bircə güllə də atmadan Azərbaycan ordusuna təhvil verdillər, hətta çətin keçidlərdən, təhlükəli aşırımlardan müşayiət etdilər ki, basqın olmasın. Heç ruslara sağ ol da demədilər, əksinə söyüş kampaniyası davam edir. Əvəzində 30 ildi nəxi neftin-qazın hesabına yanınızdayız arxanızdayız deyib, əslində isə kərkinməkdən başqa heç bir iş görməyən Türkiyəni alqışlayır, mədh eləyirlər.
100 il sonra deyəcəklər ki, türk ordusu Hulusi paşanın komutanlığı altında Şuşanı ruslardan döyüşə-döyüşə aldı.

İran ABŞ-a cavab verəcəkmi?

Vüsal Sadıxov

Məlumunuz olduğu kimi İranın Absərd şəhərində İranın nüvə fizikası üzrə tanınmış alimi Möhsün Fəxrizadə qətlə yetirilib. Bu artıq İranda 6-cı nüvə alimidir ki, terror edilərək qətlə yetirilir. Bundan öncə qətlə yetirilmiş alimlərin cinayət işlərində saxlanılanlardan bilindiyi kimi bu cinayətdə başlıca maraqlı olan ölkə İsraildir. Əlbəttə bunlar ABŞ-ın dəstəyi və havadarlığı ilə həyata keçirilir. Amma terror planını yazan və həyata keçirən İsraildir. Toxunmaq istədiyim məsələ İranın buna hansı cavab verəcəyilə bağlıdır.
Bundan öncə qətlə yetirilmiş alimlərin qisası olaraq rəsmi heç bir cavab verilməyib. Ümumiyyətlə İsrailin hansısa görkəmli və tanınmış alimi və ya hərbçsi həyatını sui-qəsdlə itirməyib. Çünki belə bir iş baş vermiş olsaydı, mətbuatda bu haqda məlumat olardı. 10 il ərzində, yəni ilk nüvə aliminin qətlə yetirilməsindən bu günədək belə bir məlumat yoxdur. Düzdür, bir dəfə Sepahın yüksək rütbəli zabiti cavabın verildiyini və İsrailin bunu yaxşı bildiyini ifadə etsə də, hansı cavabın və harda verildiyi haqda heç bir məlumat bildirilməyib.
Dünən qətlə yetirilən alim 2 il öncə İsrailin baş naziri Benyamin Netanyahunun İranı nüvə proqramı ilə bağlı geniş videokonfransında adı hallanmış alimdir. İsraildə onu mətbuatda və xüsusi dairələrdə "İranın nüvə sənayesinin atası" və ya "İranın nüvə sənayesinin Süleymanisi" adlandırırdılar. Bu amil və həmçinin Fəxrizadənin qətlindən sonra İsrail mətbuatında Netanyahunun "bu həftə ifadə edə bilməyəcəyim böyük işlər görmüşük" deməsi bu cinayətdə 1 nömrəli şübhəli İsrailin olduğunu deməyə əsas verir. Bundan başqa ABŞ prezidentinin Tvitterdə cinayətdən sonra Yossi Melman adlı yəhudi jurnalistin ivrit və ingilis dilində olan tvitlərini retvit edərək paylaşmışdır ki, Fəxrizadənin qətlilə bağlıdır. Bu tvitlərdə Fəxrizadənin qətlinin İran üçün böyük bir zərbə olduğu, Fəxrizadənin İranın gizli nüvə proqramının başında durduğu və buna görə illərdir Mossad tərəfindən axtarıldığı deyilir. İsrail mətbuatının bu retvitlərdən gəldiyi qənaət budur ki, bu qətl ABŞ və İsrail işbirliyi nəticəsində baş vermişdir.
Ümumiyyətlə ABŞ-ın İrana hücumu haqda mətbuatda məlumatlar dolaşmaqdadır. Guya ABŞ prezidenti Ağ Evi tərk etmədən İrana zərbələr endirmək istəyir. Və guya generalitet buna razılıq vermir və s. Görünən budur ki, ABŞ prezidentinin İrana maksimum təzyiq etməklə onu danışıqlar masasına otuzdura bilməməsi onu çox qəzəbləndirib. Növbəti 4 ildə daha artıq təzyiq planlaşdırsa da, seçkilərdə məğlubiyyəti onu bu planı həyata keçirə bilmədiyinə görə yaman hiddətləndirib. Odur ki müharibə ilə İrandan qisas almaq fikrinə düşüb. Həmçinin bununla yeni prezidentin İranla yarada biləcək bütün diplomatik əlaqələri kökündən kəsmək istəyir. Görünür generalitetin müharibəyə razılıq verməməsi İsrailli "B" planınd, yəni nüvə alimini qətlə yetirməyə vadar edib. Belə ki bu qətl müharibəyə başlamaqdan kiçik bir iş deyil. Bu qətl hamının Ağ Evə yeni gələcək prezident və adminstrasiyasının İranla yenidən yaxınlaşma edəcəyi gözləntisinə zərbə vurmuş olur. Artıq Avropada və ABŞ-da bir çox tanınmış siyasətçilər İranı təmkinli olmağa və yeni adminstrasiyanın Ağ Evə yerləşməsini gözləməyə səsləyirlər.
İranın özündə isə son illər olduğu kimi yenə ikitirəlik mövcuddur. Bir qism bu cinayətə cavab verməyə səsləsə də, digər qism Bayden adminstrasiyasının nə kimi güzəştlər edə biləcəyini gözləməyi istəyir. Düzdür, bunu açıq ifadə etmirlər. Amma qətlə kimi onların dedikləri söz ancaq bu idi. Və bu qətl inanmıram onların fikirlərində ciddi bir dəyişiklik etmiş olsun. Onlar İranın siyasi və iqtisadi vəziyyətində yaxşılaşmanı ancaq bunda görürlər.
İran cəmiyyətinin dediyim kimi ikiyə bölünməsi və Qərb siyasətçilərinin İranı təmkinli olmağa çağırışı mənə onu deməyə əsas verir ki, İran heç bir ciddi cavab verməyəcək. Siyasilər və hərbçilər hər nə qədər rəcəz oxusalar belə. İranın cavab verməsi ümumiyyətlə çox gecikib. Bundan sonra cavab vermək hansı nəticələrə səbəb olacağı baxımdan qeyri-müəyyəndir deyə İrandan ciddi bir cavab gözləmirəm. İran bu cavabı 10 il qabaq, ilk nüvə alimləri qətlə yetiriləndə açıq-aşkar və tutarlı vermiş olsaydı, vəziyyət bu günə gəlib çıxmazdı. Ola bilər müharibə başlayardı və hətta məğlub olardı. Amma bu gün düşdüyü vəziyyətə düşmüş olmazdı. Suriyada İsrail tərəfindən hər ay demək olar ki, İran proksiləri hücuma məruz qalır. Heç birinə cavab verilmir. Bəli, bir dəfə Colanda yaxşı cavab verilib və İsrail tərəfi bunu gizlədir. Amma bundan başqa heç bir cavab yoxdur. Ən son isə Şəhid Qasim Süleymaninin silhdaşları ilə bir yerdə Bağdad aeroportu yaxınlığında terror edilərkən baş verdi. Yalnız bir hərbi bazanın raket atəşinə tutulması və bundan sonra ancaq proksilər vasitəsilə xırda raket hücumları onu göstərdi ki, İran daxilində cavabla bağlı ciddi fikir ayrılığı var. Amma bu fikir ayrılığı təkcə islahatçı və konservator qanadının fikir ayrılığı deyil. Əsasən islahatçı qanad Qərb və ABŞ-la yaxınlaşmaya dəvət etsə də, elə mühafizəkar qanadda da yetərli qədər müharibə istəməyənlər var. Bəziləri açıq bunu bildirməyə ehtiyat etsələr belə. Başlıca səbəblərdən biri hakimiyyətdə olmaları və artıq rəyasət əldə etmələridir. Xalq nə qədər iqtisadi çətinliklərlə qarşılaşsa da, bu kəslər üçün heç bir maddi sıxıntı yoxdur. Yaxşı yerdə evləri, bahalı maşınları, xaricdə təhsil almış övladları və s. Özü də çoxunun övladı elə xaricdə təhsil alan zaman xarici xüsusi xidmət orqanları tərəfindən "verbovka" olunublar. Onların da bir hissəsi vəzifədə olan valideynlərini də qarşı tərəfə çəkməyə müvəffəq olublar. Yəni əlində təsbeh, üzündə "kantovkalı" saqqal olan və hər çıxışının əvvəlində imperializmi və sinonizmi söyənlərin bir hissəsi elə onlara xidmət etməkdədirlər. Bu dediklərim kimlərəsə inandırıcı gəlməyə bilər, amma İran mətbuatını izləsəniz dediklərimin şahidi olarsız. Hətta son dövrlər bu haqda neçə dənə İranın özündə filmlər çəkilib.
Uzun sözümün qısası İranın ciddi bir cavab verməyəcəyi qənaətindəyəm. Amma çox istərdim ki, özünü toparlayıb möhkəm bir cavab versin. Çünki cavab vermədikcə bu qətllər davam edəcək. Və Qərb siyasətçilərinin İranı təmkinli olmağa çağırışı elə düşünülmüş bir siyasətdir. Yaxşı və pis polis rolunu həyata keçirirlər. Buna aldandıqca İran hələ çox zərbələr alacaq.