ABŞ SOSİAL ŞƏBƏKƏLƏRDƏN ÖLKƏLƏRDƏ İNQİLAB ETMƏK ÜÇÜN YARARLANIR

Valeri Korovin

Əgər müəyyən aralıq hesablaması aparsaq, aydın olar ki, şəbəkə müharibəsi heç də həmişə internetlə bağlı olan nəsnə deyil, amma sırf şəbəkə ilə bağlı anlayışdır. Şəbəkənin iştirakçıları – subyektlər, aktorlar, obyektlər, qovşaqlar – ənənəvi cəmilləylərdə olduğu kimi vertikal yox, horizontal qurulurlar. Şəbəkə düzxətli deyil və mürəkkəbdir, onun bütün qovşaqları bir-biri ilə sonsuz sayda əlaqələr vasitəsilə bağlıdır. Fransız filosof-postmodernisti Jil Delöz bunu rizoma və ya ticərti sistemi deyilən konseptin köməyilə təsvir edir. Əgər şəbəkənin elementlərindən biri düşüb ortalıqdan çıxırsa əlaqə itmir, başqa qovşaqlar vasitəsilə davam edir. Bitki ticərtilərindən birinin düşməsi ilə fəaliyyət dayanmır, inkişaf gedir – şəbəkənin işi davam edir. Halbuki ənənəvi cəmiyyətlərin vertikal quruluşlarında elementlərdən birinin düşüb ortalıqdan çıxması ilə əlaqə qırılır, fəaliyyət dayanır, belə ki verilən siqnal artıq ard-arda bir-birinə ötürülmür, nəticədə həmin vertikallıq dağıdılmağa həssas olur. Şəbəkə isə bu sarıdan praktiki olaraq möhkəmdir, dağıdılmağa qarşı davamlıdır və şəbəkə müharibəsinin də əsasında bu durur.

Şəbəkə müharibələri – məhz hərbi texnologiyadır ki, Pentaqon tərəfindən rəsmi olaraq istifadəyə götürülmüşdür. Şəbəkə müharibələrinin əsasında “effects-based operations” – effektlər bazasında əməliyyatlar (EBƏ) deyilən texnoloji yanaşma durur. Açıq mənbələrdə bunu müəyyən qədər geniş şəkildə amerikan eksperti Edvard Alan Smit özünün eyniadlı kitabında izah etmişdir. Həmin texnologiya amerikan şəbəkə imperiyası tərəfindən onunçün silahlandırmaya götürülmüşdür ki, əraziləri az məsrəflərlə tutmaq mümkün olsun. Söhbət ilk növbədə Avrasiya kontinentindəki dövlətlərin tutulmasından və parçalanmasından gedir ki, bəzi hadisələrdə bu proseslər hərbi güc işə salınmadan aparılır. Bu gün həmin texnologiya daha çevikdir, müasirdir, incədir, eyni zamanda effektivdir və həssadır. Belə vəziyyətdə adi silahlardan ancaq ifrat hallarda, yekun mərhələsində istifadə olunur. Amma çox vaxt məkanlar üzərində nəzarətə ümumiyyətlə hərbi güc sərf etmədən nail olunur – “rəndli inqilablar” yolu ilə. Uğurlu nümunələr kifayət qədərdir; Ukraynada 2014-cü ilin fevral silahlı qiyamına zəmin yaratmış məxməri “narıncı inqilab”, Gürcüstanda “qızılgül inqilabı” da bunların sırasındadır. Buna kimi bənzər hadisələr Şərqi Avropada, xüsusən Yuqoslaviyada baş verirdi, daha sonra postsovet məkanına adladı. Daha əvvəl isə Sovet İttifaqı birbaşa hərbi təcavüz olmadan məhv edilmişdi. Elə Pribaltika respublikaları da həmin qeyri-zorakı müqavimət texnologiyası işə salınmaqla Sovet İttifaqından qoparılmışdır – amerikan polittexnoloqu Cin Şarpın hazırladığı yanaşma yolu ilə.

Belə proseslərin əsasında həmişə şəbəkə durur.

Şəbəkə texnologiyasının köməyi ilə bu və ya digər ərazini qopararaq üzərində ABŞ-ın strateji nəzarətinin qurulması üçün həmin ərazini ilk əvvəl şəbəkələşdirmək, yəni şəbəkə ilə örtmək lazımdır. Necə olması vacib deyil, amma şəbəkə olmalıdır ki, onun vasitəsilə sosial məkanla işə başlamaq mümkün olsun. Şəbəkə hər cür aşağı və ya yuxarı keyfiyyətdə ola bilər, lakin söhbət ictimai transformasiyalardan, sosiumdan gedirsə, bu şübhəsiz ki sosial şəbəkədir. Əksər hallarda belə şəbəkənin əsasında ictimai-siyasi strukturlar və ya qeyri-hökumət təşkilatları (QHT) durur. Şəbəkələşdirmək üçün qeyri-hökumət təşkilatlarını ya konkret tapşırıqlara uyğun olaraq sırıfdan yaradırlar, ya da hazır şəbəkələrdən istifadə olunur. Bir qayda olaraq yaradılmış QHT öz əsas məqsədi kimi hanısısa humanitar, sosial əhəmiyyətli və ya mədəni niyyətləri realizasiya edəcəyini bəyan edir. Görünüşdə bu tamamilə heç bir ziyanı olmayan fəaliyyət də ola bilər, məsələn, mədəni obyektlərin tədqiqi, humanitar yardım, kimisi nədəsə konsultasiya etmək üzrə layihələrin realizasiyası və ya hansısa dövlətçilik fəaliyyəti üzərində vətəndaş nəzarəti. QHT nadir hallarda hansısa siyasi, özü də pozucu məqsədlərini açıq bəyan edir.

ABŞ-ın öz maraqları çərçivəsində düşmən ərazisində yaratdığı və inkişaf etdirdiyi şəbəkənin tipik nümunəsi Soros Fondudur. Postovet məkanına daxil olmaqla bu fond sırf humanitar işlərlə məşğul olacağını bəyan etmişdi: kitab, dərslik nəşri, alimlərə kömək və humanitar proqramların realizasiyası. Lakin Soros Fondunun irəli çəkdiyi qeyri-hökumət təşkilatlarının hamısı son nəticədə amerikan maraqlarına işləməyə başladılar, onların çoxu mövcud rejimlərin devrilməsində birbaşa iştirak etdilər.

Əksər hallarda “humanitar” fondlar tərəfindən hazır, fəaliyyətdə olan şəbəkələr pulla alınır. Bu o zaman baş verir ki, həmfikirlər və entuziastlar ictimai əhəmiyyətli məqsədlərin realizasiyası üçün hansısa cəmiyyətlər, hərəkatlar və ya şəbəkə komünitiləri yaradırlar. Lakin onların fəaliyyəti ciddi səviyyəyə qalxan zaman onlar genişlənmələri və inkişafları üçün lazım olan maliyyənin çağışmadığını hiss edirlər. Elə həmin vaxt da Qərb fondlarının nümayəndələri peyda olurlar ki, onlara böyük olmayan məbləğlər verirlər. Nəticədə məbləğlər alan təşkilatlar özlərini onları dəstəkləyənlərə borclu hesab edirlər və lazım olan saatda, yəni bu və ya digər ərazidə hansısa amerikan proyekti işə salınanda onlar ya birbaşa həmin proyektin realizasiyasına qatılırlar, ya da imkan dairəsində həmin proyektin iştirakçısına çevrilirlər.

Lazım olan anlarda QHT-yə onun “xeyirverənləri” müraciət edirlər: zəhmət olmasa filan yerə gəlin, dəstək verin, belə və belə deyin, çıxın, bunu edin, onu edin... Lakin birbaşa müraciət etməyə də bilərlər – axı bu sifarişçinin maskasını açıb ifşa edər – sadəcə hüdudlar şəraitini elə formalaşdırırlar ki, təşkilat özü lazım olan yerə çıxır və dəstək verir. Bax bu şəbəkə effektivliyinin yüksək səviyyəsidir. Ukraynada amerikanlar çoxlu sayda şəbəkəni böyük olmayan məbləğlərə aldılar, sonra isə onlardan xahiş etdilər ki, Maydana çıxsınlar, sadəcə orda dayansınlar. Burda çətin nə va ki? Onlar sadəcə çıxırlar və kütləvilik görüntüsü yaradırlar ki, bunun köməyilə mövcud siyasi rejim dəyişdirilir və hakimiyyətə amerikanyönlü rejim gətirilir. Doğrudan da çətin heç nə yoxdur: hətta əgər Maydandakı bu kütləvilik qanuni siyasi rejimi silahlı yolla devirən ekstremistlərin fəaliyyəti üçün lazım olan fon rolunu oynayırsa da. Necə ki 2014-cü ilin fevralında baş verdi.

Bununla yanaşı ictimai təşkilatlara sırf Maydana çıxdıqlarına görə pul vermirlər – pulu statistlərə, siyasi strukturlara verirlər. QHT-lər pulu ona görə alırlar ki, özlərinə maraqlı olan işlə məşğul olsunlar, diyarın xüsusiyyətlərini öyrənsinlər, KİV yaratsınlar, pensionerləri konsultasiya etsinlər. Onlara pulu sosial əhəmiyyətli fəaliyyətə görə verirlər və heç nə soruşmurlar. Lakin hansısa momentdə onlara deyirlər: biz sizə pul veririk, siz yenə öz diyarşünaslıq araşdırmalarınızı davam etdirə bilərsiz, lakin indi bizim sizin dəstəyinizə ehtiyacımız var, sadəcə Maydana gəlib əliinizdə plakatları tutmağınız gərəkdir, alınar, eləmi? Əlbəttə alınar, burda çətin heç nə yoxdur.

Məxsusi olaraq bu və ya digər maliyyələşmədə amerikan izi həmişə aydın görünmür. Amerikan fondları – ABŞ dövlətinin pullarıdır, mahiyyətcə amerikan vergiödəyicilərinin pullarıdır. Lakin Avrasiya kontinentinə bu pullar əsasən Avropanın pulayıran fondları vasitəsilə daxil olur ki, qrant operatorları adlanırlar. Məsələn, trotskistlər vasitəsilə, antifaşistlər vasitəsilə, antiqlobalistlər vasitəsilə, ekoloqlar vasitəsilə, insan hüquqları və demokratiya carçıları vasitəsilə. Bu pulları alan adamlar onu tam ziyansız strukturlardan alırlar, məsələn, ekoloqlardan, hansılar ki deyir bu pullar xeyirxah məqsədlərçün, təmiz mühit uğrunda mübarizə üçün, tullantısız texnologiyaların inkişafı və dəstəyi üçün ayrılıb. Lakin vaxtı çatanda həmin şəbəkə siyasi formada istifadə olunur, hətta əgər o başlanğıcda ümumiyyətlə siyasətə istiqamətlənməmişdisə də. Bəzən məqsədlərçün istifadə olunan QHT-nin aktivistlərinin hətta belə niyyəti də olmur, onları qarasına istifadə edirlər. Onlara demirlər ki, küçələrə çıxmaqla onlar amerikan maraqlarına işləməli olacaqlar. Bu barədə ümumiyyətlə susurlar. Lakin elələri də var buna şüurlu şəkildə gedirlər ki, bunlar siyasi aktivistlərdir.

Valeri Korovin, “Şəbəkə müharibəsi”

Кодекс чести русского офицера. Составлен в 1804 году, актуален навсегда!

1. Не обещай, если ты не уверен, что исполнишь обещание.

2. Держи себя просто, с достоинством, без фатовства. 

3. Необходимо помнить ту границу, где кончается полная достоинства вежливость и начинается низкопоклонство.

4. Не пиши необдуманных писем и рапортов сгоряча. 

5. Меньше откровенничай — пожалеешь. Помни: язык мой — враг мой.

6. Не кути — лихость не докажешь, а себя скомпрометируешь.

7. Не спеши сходиться на короткую ногу с человеком, которого недостаточно узнал.

8. Избегай денежных счетов с товарищами. Деньги всегда портят отношения.

9. Не принимай на свой счет обидных замечаний, острот, насмешек, сказанных вслед. Что часто бывает на улицах и в общественных местах.

10. Если о ком-то не можешь сказать ничего хорошего, то воздержись говорить и плохое…

11. Ни чьим советом не пренебрегай — выслушай. Право же, последовать ему или нет, остается за тобой. 

12. Сила офицера не в порывах, а в нерушимом спокойствии.

13. Береги репутацию доверившейся тебе женщины, кто бы она ни была.

14. В жизни бывают положения, когда надо заставить молчать свое сердце и жить рассудком.

15. Тайна, сообщенная тобой хотя бы одному человеку, перестает быть тайной.

16. Будь всегда начеку и не распускайся.

17. На публичных маскарадах офицерам не принято танцевать. 

18. Старайся, чтобы в споре слова твои были мягки, а аргументы тверды. 

19. Разговаривая, избегай жестикуляции и не повышай голос.

20. Если вошел в общество, в среде которого находится человек, с которым ты в ссоре, то здороваясь со всеми, принято подать руку и ему, конечно, в том случае, если этого нельзя избежать. Не обратив внимания присутствующих или хозяев. Подача руки не подает повода к излишним разговорам, а тебя ни к чему не обязывает.

21. Ничто так не научает, как осознание своей ошибки. Это одно из главных средств самовоспитания. 

22. Когда два человека ссорятся, всегда оба виноваты.

23. Авторитет приобретается знанием дела и службы. Важно, чтобы подчиненные не боялись тебя, а уважали.

24. Нет ничего хуже нерешительности. Лучше худшее решение, чем колебание или бездействие.

25. Тот, кто ничего не боится, более могуществен, чем тот, кого боятся все.

26. Душа — Богу, сердце — женщине, долг — Отечеству, честь — никому!

ŞƏBƏKƏNİN XÜSUSİYYƏTLƏRİ

Valeri Korovin

Bilməyimizin vacib olduğu şəbəkənin əsas əlamətləri hansılardır? İlk növbədə, şəbəkə vahid mərkəzdən idarə olunmur. Bununla yanaşı, şəbəkə müharibəsində “komandirin niyyəti” deyilən anlayış var. Şəbəkə iştirakçıları ümumi məğzi başa düşürlər və özləri baş verənlərin mənasını anlamalıdırlar. Onlar birbaşa komandalar almırlar; “ora get”, “bunu et” – bunlar modern dövrünün klassik ordularına xasdır. Şəbəkə müharibəsi özündə tam başqa cür idarəçiliyi ehtiva edir. Şəbəkə özü öz işini zənn etdiyi “komandanlığın” son niyyətinə uyğun şəkildə görür. Ümumi götürəndə komandanlığın özü isə onu adətən təsəvvür etdiyimiz formada yoxdur. Şəbəkə əməliyyatına heç kəs komandanlıq etmir. Bəli, bəzi analitik, ekspert mərkəzləri var ki, müxtəlif strategiyalar hazırlayırlar. Onların fəaliyyəti açıqdır, materiallarını isə hamı oxuya bilir və bir çox hallarda tətbiqi xarakter daşımır. Polittexnoloji mərkəzlər, piar kontoralar, ictimaiyyətlə əlaqə xidmətləri, KİV və s. – analitik ekspert strukturlarından da çoxdur. İkincilər birincilərin araşdırmalarından istifadə edirmi? Ola bilər. Məhz hansılardan və nə dərəcədə – gəl indi baş aç. Bu agentliklərin çoxu hansısa maliyyə strukturlarının qrantları hesabına yaşayır, bəziləri sadəcə bankların və ya maliyyə kompaniyalarının xidmətindədir. Bəs bu kompaniyalar ABŞ-ın hökumət strukturları ilə, Dövlət Departamenti ilə, Ağ Ev ilə, Federal Rezerv Xidməti ilə necə əlaqəlidirlər? Elə qlobal maliyyə dünyasındakı bütün kompaniyaların, bütün firmaların və bankların bir-biri ilə əlaqədə olduqları kimi. Belə şəbəkələrdə əlaqələrin sayı riyazi çoxluqda olduğu kimi artır. Con Perkins gizlətmir ki, bütün bu saysız-hesabsız qeyri-hökumət təşkilatları və analitik mərkəzləri istəsələr də, istəməsələr də birbaşa və ya dolayısı amerikan hökumətinin maraqları üçün işləyirlər: “Mən təsəvvür etməzdim ki, bütün dünyaya səpələnmiş yüzlərlə adam, qadın və kişi konsaltinq kompaniyalarına, firmalara və digər şəxsi təşkilatlara çalışırlar. Bu adamlar heç vaxt heç bir dövlət agentliyindən bircə penn də olsun dövlət maaşı almayıblar, lakin imperiyanın maraqlarına işləyirlər”.

İndi gəlin amerikanların Praqada yaratdığı elmi analitik “botanik” mərkəzinin Ukraynadakı inqilab ilə əlaqəsini sübut edin!..

Bəzi mülahizələr var ki, bu mülahizələr şəbəkə əməliyyatı mərkəzi tərəfindən səsləndirilə bilər – məsələn, KİV-də, hansısa konqreslərdə, forumlarda, simpoziumlarda. Bunlar rəsmi bəyanatlar da ola bilər, elmi mərkəzlərin məruzələri, hökumət üzvlərinin və rəsmi şəxslərin müraciətləri, polittexnoloqların müsahibələrindəki işarə vermələri, siyasətçilərin və ictimai şəxslərin fikirləri də. Bütün bunlar elə şəbəkə hesab olunur, yəni həmin mərkəzlər tərəfindən irəli sürülən, yönləndirilən, qoşulan strukturlardır. Ardınca haqqında danışdığımız strukturlar həmin səsləndirilən niyyətə uyğun, yaranmış vəziyyətdən çıxış edərək, sərbəst qərar verməklə hərəkət edirlər. Onlar komandirin niyyətini tuturlar və vəziyyətı uyğun davranırlar. Əgər əməl uğursuz alınırsa, iflasa uğrayırsa və ya ümumiyyətlə həyata keçirilmirsə, şəbəkə mərkəzi buna görə heç bir birbaşa məsuliyyət daşımır və şəbəkəni başqa şəkildə konfiqurasiya edir. Elə “mərkəz” deyilən şeyin özü də yoxdur. Elmi ekspertiza laboratoriyaları – məgər mərkəzdir? Xeyr, onlar yalnız quru teoretik hesablamalarına görə məsuliyyət daşıyırlar. Piar strukturları, KİV? Aydındır ki, onlar icraçılardır. ABŞ hökuməti? Aydındır ki, bu onların kompetensiyasında olan məsələ deyil, bütün şəbəkə əməliyyatları QHT müstəvisində aparılır. ABŞ Dövlət Departamenti? Ola bilər. Lakin sübutlar, zənglər, danışıqların yazısı varmı? Yoxdur, onlara heç Wikileaks bazasında da rast gəlinmir. Beləliklə, qərarların qəbul edilməsi “mərkəzi” ilə “icraçılar” arasında heç bir bağlılıq yoxdur, komandirin niyyəti ilə bağlı informasiya isə açıq kanallarla ötürülür.

Bununla əlaqədar şəbəkə müharibəsinin vacib anlayışı olan özünüsinxronizasiya haqqında da danışmaq lazımdır. Bu o deməkdir ki, şəbəkənin qovşaqları avtonom şəkildən, “mərkəzdən” asılı olmadan hərəkət edə bilirlər ki, başlıca strategiyanın yeridildiyi, tapşırıqların göndərildiyi və konkret əməllərin icra olunduğu mərkəzi açmaq, müəyyənləşdirmək mümkün olmasın. Şəbəkənin qovşaqları “mərkəzsiz” işləyirlər, belə ki çox hallarda mərkəzin və ya qərarların qəbul edilməsi mərkəzlərinin konkret olaraq harda yerləşdiiyi haqda anlayışları da olmur. Şəbəkə kontentə uyğun öz-özünə orientasiya olunur. Hər bir qovşaq xəbəri, tapşırığı, informasiyanı və ya sorğunu özü kimi digər qovşaqdan alır. Şəbəkə qovşaqları praktiki olaraq avtonom strukturlar da ola bilərlər ki, bir-birləri ilə horizontal şəkildə əlaqədədirlər. Eyni zamanda onlar ən ağlasığmaz yerlərdə, məsələn, düşmənin qərar qəbul etmə məkanlarında, o cümlədən KİV-lərdə, ictimai strukturlarda da yerləşə bilərlər. İşlək şəkildə bir-birləri ilə əlaqəyə çıxmaqla onlar tapşırıqların verildiyi mərkəzi bilindirmirlər, çünki onun haqda heç təsəvvürləri də yoxdur. Lakin şəbəkə strukturu qovşağının və ya “idarəetmə mərkəzinin” üzə çıxaraq açıldığı halda da onların əlaqəsi tam yox, yalnız dolayısı şəkildə sübut oluna bilər. Beləliklə, adətən belə götürülür ki, mərkəz yoxdur, komandirin niyyəti hesablanaraq müəyyənləşdirilir, şəbəkə isə tapşırıqlara və imkanlara uyğun olaraq özü-özünü nizamlayır, yəni özünüsinxronizasiya edir və dəyişən şəraitlərə adaptasiya olunur.

Şəbəkə əməliyyatının uğurlu həyata keçirilməsi üçün həm də xəbərlər paketindən ibarət olan “komandanın” verilməsinin sürəti və geriyə cavab əlaqəsinin sürəti kimi faktorlar da vacibdir. Sürət yeni informasion və texnoloji nailiyyətlərdən istifadə etməklə təmin olunur. Və kommunikasiya nə qədər sürətlidirsə, bir o qədər effektivdir, belə ki məlumatların ötürülməsi tezliyi tayminqi təmin edir. 10 dəqiqə ərzində kolossal effekt gətirən şey 4 saatdan sonra mənasını və gücünü itirir. Bəzi hallarda isə hətta saniyələrin də qiyməti olur.

Bir daha baza anlayışına qayıdaq: “Şəbəkə əməliyyatı – sülh, böhran və müharibə vəziyyətlərində neytral qüvvələrin, düşmənlərin və dostların özünü necə aparacağını formalaşdırmağa istiqamətlənmiş hərəkətlərin məcmuəsidir”. Yəni şəbəkə əməliyyatı hələ isti fazanın başlanmasına kimi həyata keçirilir. İsti faza başlanarkən gedən bütün prosesləri kurasiya etmək üçün aparılır. İsti fazanın bitməsindən sonra isə nəticələr fiksasiya edilir və əldə olunanlar möhkəmləndirilir.

Başqa sözlə, şəbəkə müharıbələri əvvəlki dövrlərin müharibələrindən fərqli olaraq daim və hamıya qarşı gedir.

Valeri Korovin, “Şəbəkə müharibəsi”

ŞƏBƏKƏ MÜHARİBƏSİNDƏ VAHİD MƏRKƏZ OLMUR

Valeri Korovin

Şəbəkə müharibəsi birbaşa şəkildə həyata keçirilmir. Sifarişçi icraçı ilə birbaşa kontakta girməkdə maraqlı deyil, bu əlaqələr zəncirini açır, onu sadə və açıq-aydın edir, şəbəkə əməliyyatını birbaşa fəaliyyətə çevirir. Şəbəkə elə bir yerdir ki, burda çoxsaylı vasitəçilərin əli ilə icraçıdan sifarişçiyə uzanan liniyalar yaratsan belə, yenə də birbaşa əlaqə yaranmayacaq. Əyri də alınmayacaq. Şəbəkə beləcə əlaqələri qurmaq üçün yaradılan liniyalar toplusundan ibarət olur. Əgər birbaşa və ya əyri xətt yaranıbsa, demək bu şəbəkə əməliyyatı deyil, modern dövrünün adi, klassik əməliyyatıdır ki, burda sifarişçi ilə icraçı arasında əlaqəni hətta bəzi ara elementləri olmasa da müəyyənləşdirmək mümkündür. Əlbəttə, ABŞ-ın dünyada gedən bir çox hadisələrlə bağlılığını müəyyənləşdirmək mümkündür; ilk baxışda bu və ya digər prosesin sifarişçisi aydın görünür. Lakin bu əlaqə dumanlı şəkildə görüləcək, ortalıqda birbaşa sübutlar olmayacaq, deməli avtomatik olaraq konspirologiya sahəsinə aid ediləcək – yəni aydın olmağa aydındır, lakin heç bir sübutu yoxdur.

Müasir informasiya konteksti elədir ki, iddia qaldırıb Amerikanı nədə gəldi günahlandırmaq olar – Ukraynadakı inqilabdan tutmuş Cənubi-Şərqi Asiyadakı dağıdıcı sunamiyə və “ərəb baharına” kimi. Lakin hətta səbəb-nəticə əlaqələri iddia versiyasının xeyrinə olsa belə, ən yaxşı halda sizə güləcəklər, çünki sizin əlinizdə birbaşa faktlarınız olmayacaq, bütün ipucular və zəncirlər isə ucsuz-bucaqsız şəbəkələr ümmanına aparıb çıxaracaq, qeyri-ixtiyari şəkildə dolaşığa düşəcək, gah uzlaşacaq, gah da uzlaşmayacaq. “Kim, Amerika?! Konkret olaraq kim?” “Senator Con, sunamini siz yaratmısız?” “Bəli, cənablar, təsadüfən çay qaşığım əlimdən yaxtamın bortundan aşağı düşdü, nəticədə ağır fəlakətə və çoxsaylı itkilərə gətirib çıxaran həmin sunami baş verdi”. Hətta Senator Con və ya Smit şəbəkə əməliyyatına birbaşa qatılıbsa belə, ola bilər onun özünün bundan xəbəri olmasın. İndilərdə dünyada gedən şəbəkə müharibələrinin aparıcısı olan Amerika heç vaxt şəbəkə əməliyyatlarında (nəzəriyyədə “effektlər bazasında əməliyyatlar” adlanır) birbaşa iştirak etmir. Misal kimi vaxtilə ABŞ-ın Çeçenistanda Rusiyaya qarşı apardığı şəbəkə əməliyyatını göstərmək olar.

Şəbəkə əməliyyatını başlamaq üçün sərhəd şərtləri yaratmaq zəruridir, hansı ki belə şərtlər vəziyyətində konfliktdə iştirak edən tərəflər özləri hadisələrin marağında olurlar və prosesə təbii şəkildə qatılırlar. Çeçenistanda maraqlı tərəf ingilislər idi; onlar vaxtilə Çeçenistanda neft mədənlərinə sahib olmuşdular, milliləşdirmə zamanı isə əllərindən çıxmışdı. İngilislər ilk əvvəl bura böyük maliyyə qoydular. Birinci Çeçen müharibəsi zamanı ingilislər maliyyələşdirmə ilə məşğul idilər. Çeçenistandakı vəziyyətin onların xeyrinə həll olunmasında maraqlı idilər, ora qayıtmaq, əllərindən çıxmış neft mədənlərini, neftin eksportu üzərində nəzarəti qaytarmaq istəyirdilər. Bu işdə konkret Britaniya maliyyəçiləri, qocaman maliyyə imperiyalarının varisləri maraqlı idilər, hansılar ki vaxtilə Qafqazın neft sənayesinə yatırım qoymuşdular.

Tərəflərdən biri də Səubiyyə Ərəbistanı idi ki, vahhabiliyin yayılmasında, Çeçenistanda Sovet dövründə silinmiş islam ideologiyasının zəfər çalmasında maraqlı idi. Bu işdə başda Rusiyanı görməyə gözü olmayan, postimperiya kompleksləri yaşayan Polşa olmaqla Şərqi Avropa da iştirak edirdi ki, Çeçenistandakı vəziyyətlə bağlı neqativ informasiya fonu yaratmaqla məşğul idi. O cümlədən Türkiyə də qatılmışdı, hansı ki Azərbaycanı təsiri altına almaq niyyətindəydi və konflikt zonasına silah-sursat göndərməklə məşğul idi. Çeçen şəbəkə əməliyyatının bütün bu iştirakçıları vasitəçisiz, ABŞ-ın birbaşa tapşırığı olmadan həmin kampaniyaya qatılmışdılar. İngilislər əmlaklarının qaytarılması marağını güdərək maliyyələşdirmə aparırdılar. Səudiyyə Ərəbistanı vahhabi internasionalı yaradaraq kadrlar göndərirdi, saysız-hesabsız döyüşçü axını yönəldirdi. Polşa və Şərqi Avropa Rusiyanı bütün dünyanın gözündən salacaq informasiya siyasəti həyata keçirirdi – Rusiyaya münasibətdə şəxsi kin-küdurətləri zəminində çıxış edirdilər. Pantürkist proyektlə alışıb yanan Türkiyə, o cümlədən Azərbaycan vasitəsilə silah-sursat göndərilməsi yoluna qoyulmuşdu. Bütün bunlar – tipik şəbəkə əməliyyatıdır ki, sifarişçisi aydın deyil. O yoxdur da. Ortalıqda birbaşa amerikan maliyyəsi yox idi.

Şəbəkə əməliyyatı böyük xərclər aparmır. Şəbəkə əməliyyatının prinsipi elə ona əsaslanır ki, mövcud vəziyyətdən savadlı, rasional şəkildə istifadə edəsən, ortalıqda olan enerjini, cəhdləri, ambisiyaları öz xeyrinə yönəldəsən. Ümumilikdə götürəndə ABŞ Çeçen kampaniyasına, məsələn, İraq kampaniyası ilə müqayisədə baxanda heç nə xərcləməyib. Lakin məhz Çeçen şəbəkə əməliyyatı az qala Rusiyanı məhv edəcəkdi, Rusiya dövlətçiliyinin sonunu gətirəcəkdi. Faktiki olaraq Rusiya dağılmaq həddinə gəlmişdi, ümumilikdə Rusiya hakimiyyəti sisteminin kollapsı yaranmışdı. ABŞ-ın əsas geopolitik hədəfi də – məhz Rusiyanın dağılmasıdır.

Valeri Korovin, “Şəbəkə müharibəsi”

В этой войне нет и не может быть нейтральной позиции. Есть только два лагеря. И всё. Любой колеблющийся или неопределившийся рано или поздно (думаю, что намного раньше, чем кажется) будет вынужден взять в руки оружие и просто идти на фронт, а фронт сегодня везде. Загнать эту долгую, трудную, страшную войну туда, где она была до 24 февраля 2022 года, невозможно. Ее невозможно и остановить. Ее можно только выиграть. Или можно еще поставить точку в истории человечества. Тогда без победителей. Победит смерть.

Пока же война. А значит, мы еще живы.

Если вы не за СВО, не за Россию, не за государство, не за наш народ, то придет момент и от вас потребуется убивать русских, разрушать Россию как государство, взрывать машины, дома и железнодорожные пути, прятать в своих домах террористов, быть наводчиком. Безопасности больше нет. 

Поэтому лучше определяться сейчас. Это касается всех русских. Но это касается и остальных стран. 

А если хотите сохранить суверенитет, то под эгидой коллективного Запада это заведомо невозможно, либерализм в Международных Отношениях отрицает суверенитет и признает только Мировое Правительство, то есть западную гегемонию. А за многополярный мир, где суверенитет возможен, надо воевать с Западом. Что сейчас и делает Россия. Делает ради всех. 

Вот это и значит Третья мировая война. Все кому по-настоящему дорог суверенитет, должны вставать на нашу сторону. Либо сознательно и навсегда от него отказаться и полностью подчиниться Западу. А Запад сейчас воюет с Россией. И других заставит делать то же самое. 

В этом смысл и того, что произошло с Украиной, и того, что происходит с Грузией и Молдовой, и того, что грозит Турции и даже Китаю.

Мы и они.

Politoloq Elşən Manafov: Qərb 2008-ci ildə yaşananlarla bağlı revanş götürmək fikrindədir

"Martın 8 dən Gürcüstanda yaşanan hadisələr Cənubi Qafqaz regionu uğrunda Qərb və Rusiya arasında gedən geosiyasi mübarizənin mahiyyət etibarilə yeni mərhələyə keçəcəyindən xəbər verir. Gürcüstan parlamentinin iqtidar partiyası sayılan "Gürcü Arzusu"nun təşəbbüsu ilə "Xarici agentura" ilə bağlı müzakirəyə çıxardığı və birinci oxunuşu baş tutmuş qanun layihəsi gürcü müxalifətinin kəskin narazılığına səbəb olub".

Bunu faktmedia az-a politoloq Elşən Manafov deyib. O bildirib ki, müxalifətin fikrincə qanun layihəsinin müzakirəyə çıxarılması Rusiyanın lobbisi sayəsində baş verib, Gürcüstanın AB-yə inteqrasiyası prosseslərində əyləc mexanizminə çevrilə bilər:

"Müxalifət qanun layihəsinin məzmun etibarilə 2012-ci ildə Rusiyada qəbul olunmuş qanuna oxşadığını bəyan edir və bu qanundan hakim partiyanın siyasi opponentlərinə qarşı mübarizədə təzyiq vasitəsi kimi istifadə ediləcəyini bildirir. Qanun Gürcüstanda KİV, habelə qeyri-hökumət təşkilatlarının maliyyə büdcəsinin 20 faizinin Qərbdən daxil olan qrantlardan ibarət olacağı halda, onların təkrarən qeydiyyatdan keçməsini ehtiva edir. Hazırda  Gürcüstanda Qərbdəki bəlli dairələr, Açıq Cəmiyyət institutları tərəfindən qrant dəstəyi alan QHT-lər, habelə KİV-lər fəaliyyət göstərdikləri nəzərə alınarsa, istər onların, istərsə də bu demokratiya carçılarının Qərbdəki havadarlarının narazılıqları anlaşılandır. Belə ki, Qərbdəki bəlli fondlardan Gürcüstandakı QHT və KİV-lərə demokratiyaya dəstək, insan haqlarınin müdafiəsi adı altında daxil olan milyonlarla dollar vəsait gürcü cəmiyyətində antirusiya ovqatının qızışdırılmasına, Qərb dəyərlərinin elə Qərbsayağı təbliğatına, Qərb yönümlü gürcü müxalifətinin maliyyə imkanlarının artırılmasına, onun Gürcüstanda elektoral məkana təsir imkanlarınin gücləndirilməsinə yönəldilib. Artıq Qərb, müxalifətin aksiyalarına dəstək olaraq qanunun qeyri-demokratik olduğunu və Gürcüstanın AB-yə inteqrasiyası ilə bağlı maraqları ilə ziddiyyət təşkil etdiyini bəyan edib. Nyu-Yorkda Azadlıq abidəsinin önündə SNN-nə müsahibə verən gürcü prezidenti Zurabaşvili də qanunun qəbul olunacağı halda ona veto tətbiq ediləcəyini bəyan edib. Müxalifətin zorakılıqla müşahidə olunan hərəkətlərindən fərqli olaraq iqtidar, onun huquq mühafizə orqanları özlərini kifayət qədər təmkinli aparır, konstruktiv mövqe sərgiləyirlər. Bunun nəticəsi olaraq iqtidar qanun layihəsinin növbəti müzakirəsinə getməyəcəyini bəyan edib və müxalifəti cəmiyyəti qarşıdurmaya sürukləməməyə çağırıb, bunun müqabilində isə Tbilisidəki ABŞ səfirindən təlimatlar alan müxalifətin radikal qanadı görünür. Müxalifətin qanun layihəsinin Rusiyadakı qanunun analoqu olması barədə fikirlər heç bir ciddi dəlillərə söykənmir, bundan əlavə bu məzmundakı ABŞ qanunu əslində daha radikaldır. Belə bir qanun Böyük Britaniyada, Hindistanda, Misirdə, Əlcəzairdə və digər ölkələrdə də mövcuddur və əslində xarici agentura şəbəkəsinin fəaliyyətini, xüsusilə onların maliyyə təminatı ilə bağlı məsələləri qanunvericilik konteksində izləməyə imkan verir. Gürcüstanda MDB məkanında Rusiyaya qarşı qərbpərəst gürcü müxalifətinin dəstəyi ilə ikinci cəbhəni açmağı planlaşdıran Qərbdəki bəlli dairələrin hazırda bu ölkədə yaşananlarla bağlı hay-küy kampaniyasi həm də Rusiyaya qarşı aparılan informasiya müharibəsinin tərkib hissəsidir. Digər tərəfdən istisna deyil ki, Qərb 2008-ci ildə yaşananlarla bağlı revanş götürmək fikrindədir. Ermənistandakı təmsilçisi Paşinyanın vasitəsilə iki il əvvəl bölgədəki geosiyasi reallıqları birmənalı şəkildə öz xeyrinə dəyişmək üçün məlum müharibəni törətmişdir".

ŞƏBƏKƏNİN STRUKTURU

Valeri Korovin

Şəbəkə – onun vasitəsilə istənilən vacib informasiyanın alındığı, çatdırıldığı, ümumilikdə aktivlik yaradılaraq, işləməyə məcbur edilərək informasiyanın toplana bildiyi istənilən mühitdir. Keyfiyyətli, düzgün qurulmuş şəbəkə o şəbəkədir ki, “lazım” olan, gələcəkdə istifadə ediləcək, ümumi strategiyaya uyğun informasiya istehsal edir. Şəbəkənin dolğunlaşdırdığı kontent isə ümumi informasiya axınından vacib şəbəkə kodunun köməyi ilə qoparılaraq götürülmüş informasiyadır. Bu zaman şəbəkə kodu əvvəlcədən də təyin oluna bilər, şəbəkənin təbii formalaşdırılması prosesində də yarana bilər, şəbəkə yaradıldıqdan sonra ona süni şəkildə kənardan da gətirilə bilər. Otuşumuş şəbəkə kodu bir növ şəbəkənin mayakı rolunu oynayır.

Hərfi mənada şəbəkələr adətən ictimai təşkilatlardan, fondlardan, qeyri-hökumət strukturlarından, hərəkatlardan və siyası təşkilatlardan ibarət olur ki, bu və ya digər şəkildə şəbəkə müharibəsi aparan tərəflərdən birini təmsil edirlər. O cümlədən bunlar qəzet və jurnal redaksiyaları da ola bilərlər – istər böyük, istərsə də kustar şəbəkə nəşrləri və ya blogları olsun. Şəbəkə – bir növ müxtəlif şəhərlərdə yerləşən və bir-biri ilə əlaqəli olan vokal-instrumental ansambllar camiəsidir; bu xalq folklorunu tədqiq edərək öyrənən və digər şəhərlərdəki və ölkələrdəki belə tədqiqatçı qruplarla ümumi konktaktlara malik tədqiqatçılar cəmiyyətidir. Bu təbiət jurnallarındakı komyunitidir, ovçular, poçt markası toplayanlar və ya antikvariat kolleksiyaçıları klublarıdır ki, yazışmalar yolu ilə planetin digər yerlərindəki belə klublarla əlaqələrə malikdirlər, üzvəri arada ümumi məşvərətə və ya foruma da toplaşırlar. Nəhayət şəbəkə – internet, mobil və ya sputnik əlaqə yolu ilə bir-biri ilə kontaktda olan, ümumi baxışlarla və məqsədlərlə birləşmiş kiçik terrorçu qruplardır. Şəbəkə – onun vasitəsilə müəyyən siqnalın buraxılması mümkün olduğu məkandır; bu siqnal həmin yerdə qəbul edilir, şəbəkə boyunca o birilərə ötürülür və son nəticədə fəaliyyətdə realizasiya edilir. Şəbəkə təbii şəkildə də yarana bilər, xüsusi formada da qurula bilər. O mayak kimi müəyyən hədəfə də doğru gedə bilər, ilkin halındakı parametrləri ilə reallığa, yaranmış vəziyyətə uyğun da hərəkət edə bilər.

Şəbəkədən istifadə etmək üçün sadəcə bu parametrləri bilmək lazımdır ki, şəbəkəni ümumi strategiyaya qoşmaq mümkün olsun, onda öz yerini müəyyənləşdirsin. Şəbəkə – elə bir yerdir ki, bir-birləri ilə əlaqələri var, lakin ierarxiyaya malik deyillər. Bununla yanaşı ierarxik strukturlar özləri də şəbəkəyə ayrıca uzantılar şəklində qoşula bilərlər.

Şəbəkə iştirakçılarının sayının çox olması, şəbəkənin həcminin böyük olması heç də onun keyfiyyətinə dəlalət etmir. Elə bir-birinə nəyisə çatdıran iki adam arasında istənilən əlaqə son nəticədə – yaranmağa başlayan şəbəkənin sadə modelidir. Vaşinqtonda dövlət strukturunda işləyən məmur cəmi bircə dəfə İslamabaddakı müxbirə elektron poçtla məlumat çatdırır – hətta müxbirin üzünü görməsə də, artıq yaranmaqda olan şəbəkənin bir hissəçiyinə çevrilir. Əgər elektron poçtla bir də məlumat göndərirsə, bu artıq işlək, işə başlamış şəbəkədir ki, onu fəaliyyətdə olan şəbəkə əməliyyatına qoşmaq olar. Başqa sözlə, informasiya cəmiyyəti şəbəkələrinin yaranması, fəaliyyəti və istifadəsi üçün ideal mühitdir.

Bu gün şəbəkələr doğrudan da hər yerdə var və bu metafora deyil. Şəbəkələr – müasir cəmiyyətimizin obyektiv reallığıdır.

Valeri Korovin, “Şəbəkə müharibəsi”

Дмитрий Медведев: Вы – прямые пособники террористов!

Западные аналитики скрепя сердце признали, что когда натовские специалисты учат укронацистов боевому применению их военной техники, это может рассматриваться как прямое вовлечение НАТО в военный конфликт на стороне украинского режима.

Ещё с 20-х годов прошлого века устоялось понимание того, что страну можно признать участником боевых действий, если кроме снабжения вооружением она проводит обучение личного состава обращению с ним (пакт Бриана – Келлога 1928 года, Будапештская резолюция к пакту 1934 года).

Это так сегодня и происходит: канадские и немецкие инструкторы на территории ЕС уже учат украинских убийц обращаться с «Леопардами». 

Если же представить, что поставленные в будущем натовские самолёты будут обслуживаться их военными на территории какой-нибудь оборзевшей Польши (единственная возможность с учётом плачевного состояния оборонки в Малороссии), это будет прямое вступление атлантистов в войну против России со всеми вытекающими последствиями. А все лица, принимающие решения о поставках (ремонте) такой техники или средств поражения, наряду с иностранными наёмниками и военными инструкторами, должны будут рассматриваться как законная военная цель.  

Видимо, только это и удерживает западных инфантилов от передачи самолётов и средств поражения повышенной дальности киевским наркоманам. Хотя не факт, что надолго. Уж очень велик соблазн раздавить Россию.

И ещё – сегодняшние события показали, кого реально поддерживают в США, НАТО и ЕС. Это не «свободолюбивый народ Украины», который не желает возвращения в «москальский совок». Это просто нацистские ублюдки, террористическое отребье, которое совершает нападения на гражданских лиц, размахивая вонючей жовто-блакитной тряпкой. Пусть их теперь оправдывают в Лондоне, Париже, Берлине и Вашингтоне. 

Это ваши выкормыши, господа Сунак, Макрон, Шольц и Байден! И наше отношение к вам теперь такое же, как к ним. Теперь ваши страны – участники террористических актов украинского режима, а вы – прямые пособники террористов.

Дмитрий Медведев

Скинхеды разрушают Россию: малый национализм как фактор распада

Валерий Коровин

Деньги — лишь один из способов мотивации. Второй, а когда речь идёт о России, скорее основной фактор — это идея. И если человек верен идее, то готов действовать для её продвижения в условиях не то что финансовой ограниченности, но даже находясь под жёстким прессингом со стороны государства. Так складывались сети так называемых шестидесятников — идеологических противников советского режима, которые с распадом СССР трансформировались в правозащитные движения. Собственно, правозащитные и диссидентские сети, которые во многом и спровоцировали распад СССР, активно действуют в России по сей день. И именно правозащитные структуры и либералы, в силу своей онтологической неприязни к большой России, наиболее эффективно провоцируют молодежный экстремизм. Они идут от идеи и оперируют со смыслами, а значит, формируют реальность на более тонких планах, нежели государство.

Есть американские сети и внутри российских СМИ, которые были заминированы либеральной субкультурой начала 90-х. Эти сети активно используются для того, чтобы спровоцировать распад полиэтничного государства, в геополитических терминах — большого пространства, — которое представляет собой Россия. К числу искусственно привнесённых извне сетевых стратегий следует отнести и так называемый современный «русский национализм» — концепт, полностью заимствованный с Запада, где под национализмом подразумевается укрепление государственности, повышение роли государства-нации в жизни европейского общества.

В Европе национализм возник именно как ответ либерализму, который в какой-то момент поставил под вопрос само европейское национальное государство как явление, обвинив его в том, что оно в интересах общего препятствует стремлению частного к наживе. В Европе национализм — средство противостояния либерализму, поэтому там либералы так активно с ним борются, вешая ярлыки и обвиняя во всех смертных грехах.

Но что хорошо для Европы, то русскому — смерть. Россия — это не государство-нация, поэтому европейский национализм нам не подходит в принципе как система — не тот масштаб, не та этносоциальная картина. Государство-нация, это прежде всего нормативно однородное социальное пространство с гражданином в качестве главного субъекта. Это единый язык, культура и общественный договор на основе социального консенсуса. Это строгие административные границы локального пространства преимущественного городского типа. Но это совсем не то, что мы наблюдаем в России.

Россия — полиэтнична, многоконфессиональна, мультилингвистична. Это сотни этносов, десятки малых народов и один большой народ в качестве государствообразующего. Это множественность укладов и социальных моделей. Это огромная аграрная среда. Это бескрайние просторы и размытые, постоянно меняющиеся границы. Россия не может быть компактным гомогенным европейским национальным государством по определению. Россия никогда не была государством-нацией, а все попытки построить его оказались несостоятельными и долго не просуществовали. Опытным путём на основе множественных экспериментов над Россией доказано — национальное государство не может быть таким большим.

Но какой формат государства мы можем ассоциировать с понятием «государственность» в России? Ответ нам также даёт история — это Империя, рассмотренная в качестве технического термина, как один из видов государственности. Россия всегда была Империей и может быть только Империей. Для нас Империя является единственно возможным форматом государственности. Империя — как большое геополитическое пространство, как стратегическое единство многообразия. Поэтому «русский национализм» для нас — это национализм имперский, который ориентирован на сохранение этого большого пространства. Все формы ксенофобии и попытки разделить русских с более чем сотней народов и этносов, населяющих наше большое пространство, являются следствием сетевой стратегии, направленной на разрушение этого большого пространства нашими геополитическими противниками.

Мы видим, чем оборачивается стремление к суверенитету. И не только для России. Как только Европа начинает вести себя суверенно, там тут же возникают беспорядки. Часто приходится слышать, что причина социальных волнений — экономическая отсталость и что для их предотвращения необходимо формирование некоего социально стабильного фона, повышение общественного благосостояния и т. д. Это всё, конечно, очень важные вещи, однако мы теперь знаем, что сетевые революции происходят в государствах с совершенно разным уровнем социального обеспечения. Кому щи жидкие, кому — жемчуг мелкий… Мы видим, как лихорадит Европу. Как по указке, по мановению волшебной палочки возникают социальные волнения в государствах, которые, конечно, в сравнении с арабским миром, где сегодня происходит волна революций, — просто сверхзажиточные, до неприличия богатые, обеспеченные, живущие в социальном довольствии страны. И тем не менее это их никак не может обезопасить от подобных явлений — столкновения в Греции, регулярные беспорядки во Франции, Восточной Европе, даже в Лондоне — этом центре временного содержания беглых российских миллиардеров. Всё это проявление той же самой стратегии сетевых войн, центр которой находится в Вашингтоне, направленной против Европы, которая сегодня начала поднимать голову в плане формирования своей суверенной самоидентификации, задумалась о существовании вне контроля со стороны США.

Европа устала быть постоянным вассалом Америки. Европа хочет самостоятельности, а континентальная Европа, в первую очередь Германия, — всё чаще задумывается о сближении с Россией. Сигналы об этом поступают уже на официальном уровне. Так, генеральный секретарь ОДКБ Николай Бордюжа на одном из экспертных совещаний прямо заявил, что вместо НАТО ОДКБ будет больше внимания уделять работе с Евросоюзом, а стратегические отношения с Европой отныне будут выстраиваться напрямую, без участия США. «Евросоюз готов по ряду направлений выходить на прямое сотрудничество», — признался Николай Бордюжа.

Как считает генеральный секретарь, ОДКБ пора перейти от тактики пассивного сдерживания внешних ударов со стороны НАТО и США к стратегии активного противодействия американской экспансии на постсоветском пространстве. Отказ от сотрудничества с НАТО Николай Бордюжа объяснил его нецелесообразностью: «Мы могли бы продолжать сотрудничество с НАТО, но, на мой взгляд, перспектив от сотрудничества с НАТО практически нет. НАТО сегодня политически выгодно работать с государствами индивидуально. Для чего? Я бы не хотел сейчас комментировать, думаю всем здесь это и так понятно» .

Инициируя беспорядки, Америка пытается дать понять, таким образом, кто в Европе хозяин, и поставить Европу на место. Теми же самыми способами, используя сетевые стратегии, американские политтехнологи действуют сегодня против России.

Безусловно, финансовый кризис, начавшийся в 2008-м, а также последующее его обострение будут использованы для того, чтобы сделать сетевые стратегии на территории России более эффективными. Мы знаем, что сетевая война ведётся как в ситуации мира, так и в ситуации кризиса и горячей войны. То есть кризис является питательной средой сетевой войны. Но главной её целью является разрушение большого пространства, его фрагментация и постановка под контроль. И чем ситуация более кризисная, тем проще реализовывать сетевые стратегии. Проще говоря, кризис сначала надо спровоцировать, ибо в состоянии внутрисоциального мира и стабильности сетевым агентам действовать сложнее всего. И здесь хотелось бы обратить внимание на то, что в Англию (откуда и пошло скинхед-движение) массовое переселение арабов началось вследствие постколониального периода, в результате распада этой морской империи. Морская империя с её митрополией и колониями, это антипод нашей сухопутной Империи, построенной по принципу «центр — периферия». Их колонии не имели с Британией общих границ, находясь «за океаном», далеко за пределами европейского ареала. Наши же «приезжие» принадлежат к одному с нами большому пространству, будь то Российская Империя, Советский Союз или нынешний СНГ, и являются выходцами с нашей, имперской, периферии.

Попытка настроить внутреннюю культурную и социальную среду против людей, принадлежащих государствам, окружающим Россию, это попытка отделить Россию от остального мира, отгородив её санитарным кордоном, выстроенным на наших окраинах. Эти территории вплотную прилегают к нам. Это не английские колонии, которые не имели с самой Англией общих границ. Это наша граница, это единое с нами цивилизационное пространство, которое в случае конфликтного развития отношений отрезает нас от юга, окончательно блокирует выход к тёплым морям. При этом речь не идёт и о том, чтобы открыть границы для бесконтрольного перемещения иммигрантов с постсоветкого пространства в Россию, ибо это приведёт к размыванию русской культурно-цивилизационной идентичности.

Весь привнесённый с Запада так называемый национализм в его самых безобразных «скиновских» формах есть продолжение геополитической стратегии США по недопущению выхода России к тёплым морям. Этот европейский суррогат, который у нас подают под видом русского национализма, представляет собой западный экспортный продукт, занесённый в Россию вместе с «Макдональдсом», который направлен на то, чтобы закрыть России возможность стратегического сближения с югом, изолировать её, а в идеале разделить на множество отдельных фрагментов. На «русскую республику» и «национальные республики». Этот европейский социальный гаджет стремится спровоцировать этнический национализм внутри России, который разорвёт её и тем самым покончит с Россией как с самостоятельным геополитическим субъектом. «Скинхед» — это западная эстетика, западные бренды, музыка, одежда, обувь, внешность, манеры, являющиеся производной чужеродной для нас культурной среды. Это тот, кто становится на сторону нашего геополитического врага. А сети «скинхедов» — это уже оружие сетевой войны против нас, ставящее под угрозу существование Большой России.

Панацеей от того, что сегодня называется «русским национализмом», представляющим собой кальку с крайних форм «национализмов» западных, является скорейшее восстановление русской идентичности. Идентичность в нашем случае — это православие, желательно в его изначальных, фундаментальных формах, — а «русские националисты» в большинстве своём не знают, что такое православие, даже если называют себя православными. «Русский националист» должен носить бороду, а большинство из них не имеет даже волос на голове. «Русский националист» должен знать свою культуру, хотя бы в самым популярных формах — читать Достоевского, Толстого и Пушкина — как минимальный набор первоклассника. Чтобы быть «русским националистом», совершенно необходимо постигать азы русской философии, изучая труды Ивана Ильина, Владимира Соловьёва, Василия Розанова, Льва Гумилёва, Александра Дугина, мысля о «возможности русской философии» . Чуть поднабрав в интеллектуальном плане, «русскому националисту» не мешало бы ознакомиться с этносоциологией, культурой и традициями других народов, проживающих с нами на одном пространстве, хотя бы поверхностно изучить антропологию, чтобы уметь отличать армянина от еврея, основы евразийства, геополитики, чтобы представлять, где заканчивается западная цивилизация и начинается цивилизация Востока. В конце концов, осуществив такие трансформации, он станет носителем большого национализма, имперским русским — представителем единого культурно-цивилизационного субъекта — русского народа, создавшего континентальное русское государство и вошедшего в историю.

Нация — как политическая форма европейского государства — слишком мала для русского. Националист, в буквальном смысле, это сторонник маленькой страны, усечённой России, государства-карлика. Националист в Европе — это тот, для кого его маленькое европейское государство-нация является ценностью, отстаиваемой перед угрозой либерализма. Поэтому в Европе националист — молодец и антилиберал. Националист в России — каким он должен быть — это русский человек, для которого его бескрайнее русское имперское государство — Империя народов — является высшей ценностью. И уже тем более русским националистом не может быть экспортированный в комплекте со всем остальным западным барахлом английцкий скинхед в высоких шнурованных ботинках и «бомбере». Хочешь быть русским — будь им, абстрагируясь от западных суррогатов, разрушающих Россию, — вот основной тезис большого русского имперского националиста.

Всё, что происходит сегодня в области разогрева межэтнической розни, является следствием инструментальной стратегии, реализацией технологии сетевых войн, что, в свою очередь, вытекает из геополитической стратегии изоляции России и впоследствии её расчленения. Таковы истинные корни так называемого малого «русского национализма» в западном экспортном исполнении, прививкой от которого является восстановление русской идентичности, которая в России традиционно и во все времена подразумевала взаимоуважение между народами, проживающими на нашем общем, едином геополитическом пространстве, имеющими с русскими общую судьбу и общую историю.

Однако все те же угрозы исходят и от так называемого этнического национализма окраин, особенно когда речь идёт о кавказском этническом национализме и экстремистских формах радикального исламизма ваххабитско-салафитского толка. Здесь сети также направлены на силовую провокацию разрушения России при непосредственном участии кураторов и эмиссаров Запада. Таким образом, как сети «русских националистов», завезённых с Запада, так и сети исламистских радикалов и этнических националистов работают внутри России на одну и ту же цель — ослабление и разрушение российской государственности, и в этом они схожи.

İNFORMASİYA – ZİBİL KİMİ

Valeri Korovin

Şəbəkə müharibələri, anlaşıldığı kimi, şəbəkələrin olduğu yerdə aparırılır, şəbəkələrin olması isə öz növbəsində yalnız informasiya məkanının mövcudluğu fonunda mümkündür. İnformasiya məkanının xüsusiyyəti informasiyanın istənilən miqdarda və maksimal sürətlə azad istehsalı, ötürülməsi və qəbulunun sərbəst imkanıdır. Belə vəziyyətdə ən vacib faktor informasiyanın keyfiyyəti olur. Müasir şəraitdə yaradılan informasiyanın çoxhəcmliliyi onun dəyərini öldürür, şüuru bezdirir, ümumilikdə istehsal olunan informasiya kütləsinin dərkini mümkünsüz edir. Həm də informasiyanı qiymətləndirmək, ona kritik yanaşmaq və yararlanmaq mümkün olmur. Müasir insan informasiya axınını yalnız qatmaqarışıq, hissə-hissə qavramaq qabiliyyətindədir, məlumatların diqqətlərə yönəldilməsi isə “lazımi” mövzuda olan informasiyaların həcmini artırmaqla axına çevrilməsi yolu ilə aparılır. Lakin bütün bunlar “effektlər bazasında əməliyyatlar” (EBƏ) də adlandırılan şəbəkə müharibələrinin aparılması üçün ideal mühitdir ki, reallığı dəyişmək gücünə malikdirlər.

İnformasiya – heç də insanlığın KİV və internetdən aldığı yeganə zibil deyil. “Efirin zibillənməsi” bir çox hallarda qəsdən həyata keçirilir. Daha doğrusu şüurlu şəkildə şərait yaradılır ki, informasiya axını daim güclənsin, alınan informasiyanın qavranılması və ona kritik yanaşılması qabiliyyəti isə müvafiq olaraq aşağı düşsün. Belə vəziyyətin yaranmasından onunçün istifadə edirlər ki, informasiyanın ümumi axınından həqiqətən də az-çox dəyər kəsb edən informasiyanı ayırd edib götürmək çətinləşsin. Dəyər dərəcəsi isə belə halda məhz alınmış informasiyadan istifadə etmək imkanı ilə müəyyənləşir. Məhz informasiya ilə zibillənmiş mühitdə şəbəkə əməliyyatları həyata keçirilir, strateji əhəmiyyət daşıyan informasiya isə... rahatlıqla açıq kanallarla ötürülür; birbaşa “efirə” verilir, rəsmi müraciətlərlə, çıxışlarla, populyar KİV-lərdə məqalələrlə, internetdə açıq şəkildə çatdırılır. Beləcə şəbəkə müharibəsində agenturaya tapşırıqlar şifrovkalar yolu ilə deyil, birbaşa hamının girişi olduğu xətlə verilir. Həmin informasiyanı istənilən adam eşidə bilər, amma informasiyanın ümumi axınından hər kəs ayırd edib nə olduğunu düzgün müəyyənləşdirə bilməz.

Amerika nəhəng miqdarda informasiyanın istehsalçısıdır, lakin yalnız müəyyən kodları, bəzi şiftə açılmalarını bilən şəxslər həmin informasiyadan düzgün yararlanmaq qabiliyyətinə malikdirdirlər. Bütün informasiya axınının buraxıldığı və informasiya zibilininin süzüldüyü həmin çəpərin aydınlaşdırılaraq müəyyən olunması üçün yeni müharibə teoriyasında “şəbəkə kodu” adlı anlayışdan istifadə edilir. Bu məhz elə bir matrisadır ki, onun köməyi ilə informasiyanı ayırd etmək, axınlara bölmək, sistemləşdirmək, dəyər kəsb edənləri tanımaq, götürülənləri analiz etmək və məqsədəuyğun istifadə etmək olur. Şəbəkə kodu – elə çəpərdir ki, dəyər kəsb edən informasiyanı yerdə qalan digər zibilin içindən kəsib ayırır, onu şəbəkə boyu yenidən döviyyəyə buraxır.

Valeri Korovin, “Şəbəkə müharibəsi”

Валерий Коровин: Запад - наш абсолютный враг

Директор Центра геополитических экспертиз Валерий Коровин,

специально для канала Туранский Экспресс

Подытоживая сегодняшнее послание Федеральному собранию, президент России Владимир Путин сказал:

💬 "Сегодня мы вместе проходим сложный, непростой путь и преодолеваем все трудности тоже вместе. Иначе и быть не могло, ведь мы воспитаны на примере наших великих предков и обязаны быть достойными их заветов, которые передаются из поколения в поколение. Мы идём только вперёд благодаря преданности Родине, воле и нашему единству".

Непростой путь, о котором сказал президент, связан в первую очередь с серьёзным парадигмальным переосмыслением того, как мы взаимодействовали с Западом последние десятилетия, и как на самом деле надо с ним взаимодействовать сейчас, после того как стало понятно, что Запад - наш абсолютный враг.

Президент обратил внимание на то, что в какой-то момент, т.н. "разрядки" мы всерьёз поверили в то, что Россия и Запад больше не являются друг другу врагами. Это было даже зафиксировано в соответствующих государственных документах и заявлениях наших лидеров, о чём так же упомянул Путин в своей речи. Но мы-то восприняли это всерьёз, а они - нет. То есть, они использовали наше сближение с ними как уловку. И действительно мы окунулись в пучину западных ценностей, в то время, как они использовали этот короткий исторический момент для наступления на нас.

💤Важно обратить так же внимание на то, что перечисляет президент в качестве важнейших критериев, необходимых для победы.

🔹Это преданность своему государству. Но мы помним 1990-е, когда государство оплёвывалось, и считалось, что его нужно положить на алтарь глобализации, создания единого мира под предводительством Запада и США, и преданность государству высмеивалась. Я это прекрасно помню.

🔹Дальше он перечисляет – воля. Воля – это действительно важный компонент русского народа, на основе которого он всегда одерживал победу. Но вспомните 1990-е – безволие, расслабленность, разложение – «не парься, живи для себя, кайфуй, наслаждайся». Вся культура была на это переориентирована – реклама, музыка вся, заимствованная с Запада, она разлагала общество. Воля – это был удел каких-то маргиналов, она также осмеивалась и оплёвывалась.

🔹Дальше – сплочённость. Ничего подобного не было в момент увлечения нашего общества западной культурой, западным образом жизни. Наоборот, космополитизм: ты ничем не сдержан, не привязан, путешествуй, ты – гражданин мира. Какая там может быть сплочённость? Живи для себя, ставь свои частные интересы выше общих, выше государственных.

🔹Правда... Какая там правда, ложь одна царила, и эта ложь пришла к нам с Запада. С помощью лжи Запад одерживал одну победу за другой. Мы верили, мы подписывали, а они нет. 

Некоторые уже заговорили о том, что, дескать, сегодняшним выступлением Владимир Владимирович вновь опустил железный занавес, окончательно, да ещё и запер на амбарный замок. Шестая колонна заголосила - "мы опять в изоляции.."

❗️Всё ровным счётом наоборот. Запад – это меньшинство. И, начав конфронтацию с Россией, он сам себя изолировал железным занавесом, потому что на нашей стороне большинство человечества – семь миллиардов из восьми: это Китай, Индия, Арабский мир, Латинская Америка, Африка – это всё не Запад, и это всё государства, которые тяготятся западным вероломством и откровенным волюнтаризмом. Поэтому Запад выстраивает железный занавес лишь сам вокруг себя. Ну, туда ему и дорога. 

Yaşa görə qadın ehtirası necə dəyişir?

Yaşa görə qadınların seksual istəkləri 

ABŞ-ın məşhur psixoanalitiki Alain Herli qadın psixologiyası ilə bağlı ciddi araşdırmaların müəllifidir. O 14-82 yaşlı xanımlarla söhbətlər edərək müəyyən qənaətlərə gəlib və bu qənaətlərini “Psychologies” jurnalında qələmə alıb.

Alain Herli xanımları yaş və intim həyat dövrü üzrə 6 qrupa ayırıb və dövrlər üzrə psixoloji durum barədə qeydlər edib.

16-25 yaş: romantizm

-Cinsi həyat hələ başlanğıc nöqtəsindədir. Gənc qadını sabit bir cinsi həyatdan daha çox əks cinslə əlaqə qurmaq düşündürür. Hər qarşılaşma yeni bir təcrübədir. Bu dönəmə damğasını vuran şey uşaqlıq xatirələridir. Müdafiə mexanizmləri çox güclüdür. Bir yandan macəra axtarır, digər yandan müdafiə olunmaq istəyirlər. Bu yaşın əsas özəlliyi romantizmdir. Bir yandan cinsi həyata maraq var, digər tərəfdən isə həmişə gecikən bir şahzadəni gözləməkdədirlər.

25-38 yaş: yaradıcılıq

-Duyğuların sabitliyə qovuşduğu yaşdır. Qadın bədəninə alışmağa başlayır. Gövdəsini tanıyır. Kişilərlə yaxşı münasibətin necə qurulacağı haqqında düşünür. Cinsi həyatla bağlı bəzi incəlikləri öyrənib. Daha yaradıcı və birbaşa cinsi həyatı kəşf edib. Ancaq 35 yaşdan sonra məşhur “bioloji saat” çalışmağa başlayır. Seksdən həzz alma duyğusu artır, analıq hissiyyatı əvvəlki kimi olmur. Amma gözlənilənlərin əksi baş verəndə vəziyyət qəlizləşir. Qadın cinsi həyatdan zövq ala bilmirsə, iztirablar başlayır. Bu yaşın üstünlüyü qadının cəsarətli addımlar ata bilməsidir. 30 yaşından sonra lazım olan şey daxili enerjini toplamaq, onu yaxşı bir istiqamətə yönəltmək və bu işin qulpundan möhkəm yapışmaqdadır.

38-47 yaş: Cinsi həzz və şəhvət

-Bir qadının cinsi həyat baxımından 40 yaşına girməsi, daxili gerçəyi ilə üzləşməsi, bədəni və arzuları ilə harada olduğunu anlamaq saatıdır. Analıq vəzifələrini yerinə yetirmək duyğusunu müstəqillik əvəz edir. Cinsi həyat və şəhvətə yenidən üstünlük verilir. Cinsi həyat təbii şəkildə qadınlıq duyğusunun mərkəzində yer alır. Bu yaşın əsas xüsusiyyəti qadının özünü sorğu-sual etməsidir. O bədəni ilə nizamlı münasibət qurar. Özünəvurğunluq artar. Və ilkinc bir məqam: qadınların çoxu ilk orqazmını 38-47 yaşları arasında yaşadığını etiraf edir. Qadın arzularının gücünü etiraf edər, onu maskalamaz, inkar etməz və arzularından qaçmağa çalışmaz. Çünki cinsi həyat arzuları içərisindədir.

Pis xəbər isə budur ki, bu yaşlarda aybaşı pozulmaları baş verməyə başlayır. Bu da növbəti yaş dövrü üçün problemləri artırır. İlk problemlər seksə marağı azalda bilir, bəzi hallarda qadınlar depressiyaya düşür, nostalgiya artır. Yaxşı xəbər isə budur ki, bu yaşlarda qadın cinsi problemləri faciəyə çevirmir, lirik düşüncələri ona daha çox hakim olur.

47-50 yaş: Sorğu-suala tutmaq

-Bu dövr çox önəmlidir. Çünki bu, “50 yaşa giriş ” anlamına gəlir. Verilən suallara mütləq cavab tapılmalıdır. Artıq yaş keçir. Növbəti illəri qarşılamaq üçün özünə keçmişlə bağlı həqiqi və dürüst hesabat verməlisən. Bunun üçün üç mərhələ var. Əvvəlcə qət edilən yolun hesabatı verilir. Qət etdiyin yol məqbul hesab edilir. İrəliyə getmək haqqında düşünülür. Daha sonra evlilik, bir yerdə olma nəzərdən keçirilir. Qadın bütün ömrü boyu bunun qorunması üçün çalışıb, bu səbəbdən də indi vəziyyətin necə olduğuna baxar. Hansı vədlər yerinə yetirilib, hansı işlər görülməmiş qalıb? Bu hesabat ayrılmaq, boşanmaq məqsədilə deyil, daha uğurla irəli getmək üçün verilir. Qadın bu dövrlərdə cinsi həyatını hansı şəkildə qurmaq məqsədilə çox oxuyur. Eyni zamanda yaşlanmaq qorxusu artmağa başlayır. O qorxularını ictimai fəaliyyətlə azaltmağa çalışır.

50-55 yaş: qasırğa, böyük qarışıqlıq

-Bu yaş dövründə ciddi problemlər başlayır. Aybaşının kəsilməsi baş verir. Bax bu, qadının həyatında hər şeyi alt-üst edir, sanki bir qasırğa baş verir. Daxildə cinsi hissləri yaşatmaq üçün böyük bir müqavimət başlayar. Aybaşının kəsilməsi cinsi həyatın sonu deyil. Bu yaşın ən gözəl xüsusiyyəti seks arzularının hələ də yaşaması, həm özünə, həm də yoldaşına bunu sübut etmək məcburiyyətidir. 

55 yaşdan sonra

-Pis xəbər budur ki, 65 yaşa qədər qadının səhhətində problemlər yaranır. Daha bir xəbər odur ki, seks istəyi bu yaşda da ola bilər. Əgər istədiyini tapa bilsə, hətta orqazm da yaşaması mümkündür. Bu yaşda seks duyğusal bir oyun deyil, sadəcə doymağa yönəlik bir addımdır. Ancaq bədən artıq o bədən deyil. Bu səbəbdən ağır bir depressiya yaşanır, qadın sanki həyatdan qopub. Bu yaşda qadını ayaqda saxlayan şey yaşamaq eşqi və tarazlıqdır.

Yarım milyon manatlıq yeyintidə ittiham olunur

İctimai fəal Cəbrayıl Fərzəliyev 527 min manatlıq yeyintidə ittiham olunur.

Onun barəsində cinayət işi başlanıb və hazırda Bakı Ağır Cinayətlər Məhkəməsində mühakimə olunur. İttihama görə, Fərzəliyev bu vəsaiti bankların birindən və Prezident yanında Gənclər Fondundan müxtəlif işlər görmək adıyla mənimsəyib.

33 yaşlı ictimai fəal hazırda təcridxanada saxlanılır. Onun vəkili ötən məhkəmə iclasında deyib ki, müvəkkili təcridxanada bir neçə dəfə intihara cəhd göstərib. Buna görə də o psixiatrik ekspertizadan keçirilməlidir. Məhkəmə vəsatəti hələlik təmin etməyib. Bildirilib ki, C.Fərzəliyev istintaq dövründə ekspertizadan keçirilib və hər hansı problem aşkarlanmayıb. Ona görə də bu məsələyə gələcəkdə yenidən baxa bilərlər.

İttihamda göstərilib ki, 527 min manatlıq yeyintinin 342 min manatı bankdan kreditlə götürülüb. C.Fərzəliyev öz şirkətinə avadanlıqların alınması, dövriyyəsinin artırılması və s. adlarla müxtəlif vaxtlarda bankdan kredit götürərək qaytarmayıb.

Qeyd edək ki, Beynəlxalq Münasibətlərin Araşdırılması Mərkəzində (BMAM) sədrin müşaviri kimi çalışan Fərzəliyev həm də Gənclər Fondu ilə müəyyən layihələr həyata keçirmək üçün qrant müqavilələri bağlayıb. “Qayıdışın izi ilə” adlı film çəkəcəyini bildirib. Lakin ayrılan vəsaitlər təyinatı üzrə xərclənməyib.

Qeyd edək ki, iş üzrə zərərçəkmiş qismində bank və Gənclər Fondu tanınıb. C.Fərzəliyev özünü təqsirli bilməsə də, istintaq dövründə dəymiş ziyanın bir hissəsini ödəyib. 

C.Fərzəliyev Yeni Azərbaycan Partiyasının (YAP) Gənclər Birliyinin üzvü, “Xocalıya ədalət!” beynəlxalq kampaniyasının nümayəndəsi olub. O, həm də politoloq kimi mətbuata müsahibələr verib.

© “Qafqazinfo” 

Истоки вражды азербайджанского и армянского народов

⚡️⚡️⚡️⚡️⚡️ Очень грамотный разбор в российской прессе истоков вражды азербайджанского и армянского народов и того, как преодолеть пропасть между нами.

🇷🇺🇦🇿🇦🇲 Что мешает Армении и Азербайджану перейти к реальному диалогу? То, что при любых шагах навстречу друг другу армянские националисты возопят про резню армян в Сумгаите, азербайджанские — про резню азербайджанцев в Ходжалы. Всё. «Геополитический плюрализм» достигнут.

При этом, если рассматривать и Сумгаит, и Ходжалы с позиций послезнания, уже имея информацию о том, как наши «дорогие партнёры» все восьмидесятые-первую половину девяностых годов поджигали пресловутую «дугу нестабильности», сколачивая, обучая и снабжая самым совершенным оружием террористический интернационал вокруг афганской «оппозиции», поощряя хорватских националистов в Югославии, на волне «перестройки, плюрализма и гласности» финансируя разнообразные «Народные Фронты» (читай – националистов) в республиках СССР, короче, зная абсолютную неразборчивость наших оппонентов в средствах, становится понятным, что перед нами классические операции по созданию «сакральных жертв», по расчеловечиванию и по внедрению в народное сознание образа врага.

Ни в 1988 году, ни в 1992 Интернета и цифровой фотографии не было, поэтому «снайперы Майдана» в 2014 году попали на фото, а те, кто устроил Сумгаит и Ходжалы, — нет.

Конечно, полную картину мы получим, только когда архивы Лэнгли будут вывезены в Москву и Пекин, но даже сейчас, анализируя куцые открытые источники, можно сформулировать много неудобных вопросов для тех, кто в Закавказье любит кричать по шаблону «Да эти армяне/азербайджанцы просто зверьё».

Вот вам несколько вопросов для размышления:

⏺ Кто видел хотя бы одного из так называемых «беженцев и мучеников из Кафана», которые якобы были изгнаны армянами ещё в ноябре 1987 года и чья судьба так взбудоражила азербайджанцев на митинге в Сумгаите 27 февраля?

⏺ Кто стрелял одновременно и в милицейское оцепление, и в активистов «Народного фронта Азербайджана» под Аскераном 22 февраля 1988 года?

⏺ Кто те «странные, нездешнего вида молодые мужчине, которые заводили толпу» из воспоминаний про Сумгаит Зардушта Али-Заде, одного из создателей «Народного фронта Азербайджана»?

⏺ Кто те «160 турок, пришедших на помощь азербайджанцам», о которых националист Эльчибей говорил на митингах в Баку? Как они попали на территорию советского тогда ещё Азербайджана? Состав, вооружение, номер подразделения?

⏺ Почему активисты «Народного фронта Азербайджана» отговаривали мирное население заблаговременно покинуть город, несмотря на то что армянская сторона, по свидетельству выжившего жителя Ходжалы Салмана Аббасова, предупреждала о штурме за несколько дней?

⏺ Почему легенда азербайджанской военной журналистики Чингиз Мустафаев, снимавший тела погибших мирных жителей 28 февраля и 2 марта и установивший, что на более поздней съёмке есть следы глумления над телами, которые 28 февраля не имели подобных следов, спустя 5 месяцев фактически «пошёл в атаку первым» и обстоятельства его гибели на поле боя не разглашаются?

Почему невозможно ознакомиться с исходниками съёмок Мустафаева?

⏺ Почему Мустафаеву сперва было заявлено, что тела погибших находятся на территории, подконтрольной армянской стороне, но на месте он обнаружил неизвестных солдат с азербайджанскими опознавательными знаками, которые резко удалились при приближении съёмочной группы?

Кто вёл огонь по армянским позициям из-за спин выходящего из Ходжалы по обозначенному «свободному коридору» мирного населения?

Можно продолжать список вопросов до бесконечности — официальные версии событий настолько полны неувязок, что не выдерживают никакой критики.

Необходимое уточнение: эти вопросы ни в коем случае не попытка оправдания убийц армянского населения Сумгаита и тех, кто расстреливал колонны азербайджанских мирных жителей, пытающиеся вырваться.

(продолжение в следующем посте)...

"Туранский экспресс"

SKİNXEDLƏR RUSİYANI DAĞIDIRLAR: KİÇİK MİLLƏTÇİLİK DAĞIDICI FAKTOR KİMİ

Valeri Korovin

Pul – yalnız motivasiya üsullarından biridir. Rusiyadan söhbət gedirsə, əsas faktor – ideya olur. Əgər insan ideyaya sadiqdirsə, onun yeridilməsi üçün təkcə maliyyə məhdudluğu şərtaitində deyil, hətta dövlətin sərt təzyiqi altında da fəaliyyət göstərməyə hazırdır. Beləcə altımışıncılar adlanan nəslin şəbəkələri formalaşmışdır – Sovet rejiminin ideoloji düşmənləri SSRİ-nin çökməsi ilə hüquq müdafiəsi hərəkatlarına tranformasiya olundular. Məhz hüquq müdafiəsi strukturları və liberallar özlərinin böyük Rusiyaya ontoloji nifrətlərinə rəğmən gənclər ekstremizmini daha effektiv şəkildə təhrik etməyə başladılar. Onlar məsələyə ideyadan yanaşırlar, fikirlərlə oynayırlar, deməli reallığı dövlətdən daha incə planlarda formalaşdırırlar.

Amerikan şəbəkələri 90-cı illərin əvvəllərinin liberal subkulturası ilə minalanmış Rusiya KİV-lərinin daxilində də var. Bu şəbəkələrdən poluetnik dövlət olan Rusiyanın – hansına ki geopolitik termində böyük məkan deyilir – dağıdılmasına təhrikdə aktiv şəkildə istifadə olunur. Xaricdən süni şəkildə şişirdilmiş şəbəkə strategiyalarına indilərdə “rus milliyyətçiliyi” adlanan nəsnəni də aid etmək olar. Bu konsept bizə tam olaraq Qərbdən gəlmişdir, lakin Qərbdə milliyyətçilik dövlətçiliyin güclənməsinə, Avropa cəmiyyətinin həyatında milli dövlətin rolunun yüksəlməsinə xidmət edir.

Avropada milliyyətçilik liberalizmə cavab kimi ortalığa çıxmışdır ki, müəyyən dövrdə Avropa milli dövlətinin özünü mövcudluq kimi sual altına qoydu, bunda ittiham etdi ki, ümuminin maraqlarını əsas götürərək özəlin varlanmasına maneəçilik yaradır. Avropada milliyyətçilik – liberalizmə qarşı müharizə vasitəsidir. Məhz bu səbəbdən Avropada liberallar aktiv şəkildə milliyyətçiliyə qarşı mübarizəyə girişiblər, milliyyətçiliyə müxtəlif yarlıklar yapışdırırlar və onu müxtəlif ölümcül günahlarda ittiham edirlər.

Lakin Avropa üçün yaxşı olan şey rus üçün – ölüm deməkdir. Rusiya milli dövlət deyil, odur ki Avropa milliyyətçiliyi bizə sistem kimi yaramır – həm o masştab deyil, həm də o etnososial mənzərə deyil. Milli dövlət ilk növbədə normativ cəhətdən təksoylu sosial məkandır ki, burda vətəndaşa baş subyekt kimi baxılır. Bu vahid dil, mədəniyyət və sosial konsensus əsasında icma sövdələşməsi deməkdir. Bu xüsusən şəhər tipli lokal məkanın ciddi administrativ sərhədləri deməkdir. Lakin Rusiyada mənzərə tam fərqlidir.

Rusiya – poluetnikdir, çoxkonfessiyalıdır, multilinqvistikdir. Bu yüzlərlə etnos, onlarla kiçik xalq və dövlət yaradan bir böyük xalq deməkdir. Bu yaşam tərzlərinin və sosial modellərin çoxluğu deməkdir. Bu nəhəng aqrar mühit deməkdir. Bu ucsuz-bucaqsız ümmanlar, yuyulmuş, daim dəyişən sərhədlər deməkdir. Rusiya mahiyyətinə görə kompakt təksoylu Avropa milli dövləti kimi ola bilməz. Rusiya heç vaxt milli dövlət olmamışdır, onu milli dövlət kimi formalaşdırmaq cəhdləri daim uğursuzluğa uğramışdır və çox çəkməmişdir. Rusiya üzərində çoxsaylı eksperimentlərin ibrətamiz yolu ilə sübut olunmuşdur ki, milli dövlət heç də bu cür böyük ola bilməz.

Bəs dövlətin hansı formasını biz Rusiya dövlətçiliyi anlayışı ilə assosiasiya edə bilərik? Cavabı bizə tarix verir: İmperiya. Hansına ki texniki termin olaraq dövlətçiliyin növlərindən biri kimi baxılır. Rusiya daim İmperiya olmuşdur və həmişə də yalnız İmperiya ola bilər. Bizimçün İmperiya – dövlətçiliyin yeganə mümkün formasıdır. İmperiya – böyük geopolitik məkan kimi, müxtəlifliyin strateji birliyi kimi.

Odur ki milliyyətçilik bizimçün – imperiya milliyyətçiliyi formasında olmalıdır ki, böyük məkanımızın qorunub saxlanmasına yönəlməlidir. Ksenofobiyanın bütün digər formaları, rusları böyük məkanımızda yaşayan digər yüzlərlə xalq və etnoslardan ayırmaq cəhdləri geopolitik düşmənlərimizin bu böyük məkanı parçalayaraq dağıtmağa yönəlmiş şəbəkə strategiyasının nəticəsidir.

Suverenliyə canatmanın nə ilə nəticələndiyini biz görürük. Bu təkcə Rusiyaya aid deyil. Elə ki Avropa özünü müstəqil aparmağa başlayır, həmin vaxt orda iğtişaşlar başlayır. Tez-tez eşidirik ki, bəs sosial etirazlar dalğasının səbəbi iqtisadi geriləmədir və bu etirazların aradan qaldırılması üçün müəyyən stabil sosial fon yaradılmalıdır, ictimai rifah yüksəldilməlidir və s. Düzdür, bütün bunlar vacib məsələlərdir, amma biz indi bilirik ki, şəbəkə inqilabları dövlətlərdə sosial təminatın nə səviyyədə olmasından asılı olmayaraq baş verir. Bu inqilablar rifah səviyyəsinin aşağı olduğu ölkələrdə də törədilir, yuxarı olduğu ölkələrdə də. Biz Avropanın hansı təlatümlərə yuvarladıldığını görürük. Avropa ölkələrində sanki bir sehrli çubuğun işarəsi ilə birdən birə sosial etirazlar başlayır, hanki ki bu ölkələr daim inqilabların baş verdiyi ərəb dünyası ilə müqayisədə yüksək rifah səviyyəsinə malikdirlər, varlıdırlar, təminatlıdırlar, sosial razılıq şəraitindədirlər. Amma bütün bunlar onların çevrilişlərdən təhlükəsizliyinə təminat vermir: mütəmadi olaraq Yunanıstanda toqquşmalar, Fransada, Şərqi Avropada, hətta qaçmış rusiyalı milyarderlərin müvəqqəti sığındığı Londonda belə iştişaşlar baş verir. Bütün bunlar məhz mərkəzi Vaşinqtonda olan, Avropaya qarşı yönəlmiş həmin şəbəkə müharibələri stategiyasının təzahürləridir; axı Avropa bu gün öz suveren identikliyinin formalaşdırılması yolunda başını qaldırmağa çalışır, ABŞ-ın nəzarətindən kənarda yaşamağa cəhd göstərir.

Avropa Amerikanın daimi vasalı olmaqdan yorulmuşdur. Avropa sərbəstlik istəyir, kontinental Avropa isə, ilk növbədə Almaniya daha çox Rusiya ilə yaxınlaşmaq barədə düşünür. Bununla bağlı siqnallar artıq rəsmi səviyyədə daxil olur. Məsələn, KTMT-nin baş katibi Nikolay Bordyuja ekspert müşavirələrinin birində birbaşa elan etdi ki, KTMT NATO-nun əvəzinə daha çox Avropa İttifaqı ilə işləməyə üstünlük verəcək, Avropa ilə strateji münasibətlər isə bundan sonra birbaşa, ABŞ-ın iştirakı olmadan həyata keçiriləcək. “Avropa İttifaqı bir çox istiqamətlərdə birbaşa əməkdaşlığa girməyə hazırdır” – Nikolay Bordyuja etiraf etdi.

Bordyuja belə hesab edir ki, KTMT-nin NATO və ABŞ tərəfindən vurula biləcək xarici zərbələrə passiv dözümlülük taktikasından postsovet məkanına amerikan ekspansiyasına qarşı aktiv müqavimət strategiyasına keçməyinin vaxtıdır. NATO ilə əməkdaşlıqdan imtinanı Bordyuja məqsədəuyğun olmaması ilə izah edir: “Biz NATO ilə əməkdaşlığı davam etdirə bilərdik, lakın fikrimcə NATO ilə əməkdaşlığın perspektivi praktiki olaraq yoxdur. NATO-ya bu gün siyasi cəhətdən dövlətlərlə təkbətək olaraq işləmək sərfəlidir. Niyə? Mən indi buna şərh vermək istəməzdim, düşünürəm səbəbi onsuz da hamıya aydındır”.

İğtişaşlar yaratmaqla Amerika Avropaya ağanın kim olmasını başa salmaq və onu yerində otuzdurmaq istəyir. Elə həmin üsullarla, şəbəkə strategiyalarından istifadə etməklə amerikan polittexnoloqları Rusiyaya da təsir etmək istəyirlər.

2008-ci ildə başlamış maliyyə krizisindən, o cümlədən onunla müşahidə olunan gərginlikdən Rusiya ərazisində şəbəkə strategiyalarını daha effektiv etmək üçün istifadə olundu. Bilirik ki, şəbəkə müharibəsi həm sülh şəraitində, həm də krizis və qaynar müharibə şəraitində aparılır. Yəni krizis – şəbəkə müharibəsi üçün qidaverici mühitdir. Onun əsas hədəfi isə böyük məkanın dağıdılması, fraqmentlərə bölünməsi və nəzarət altına salınmasıdır. Və vəziyyət nə qədər krizislidirsə, şəbəkə strategiyalarını həyata keçirmək o qədər asandır. Sadə dildə desək, ilk əvvəl krizis yaratmaq lazımdır, belə ki daxildə sosial sülh varsa və əmin-amanlıq şəraitidirsə, şəbəkə agentlərinə iş aparmaq çətin olur.

Diqqət yetirmək lazımdır ki, İngiltərədə (skinxed hərəkatları burdan nəşət götürmüşdür) ərəblərin kütləvi köçü postkolonial periodun nəticəsində, həmin dəniz imperiyasının dağılmasına görə başlandı. Öz mitropoliyası və koloniyaları ilə dəniz imperiyası bizim “mərkəz-periferiya” prinsipi ilə qurulmuş quru imperiyamızın antipodudur. Onların koloniyaları Britaniya ilə ümumi sərhədlərə malik deyillər, “okeanın o tərəfində” yerləşirlər, Avropa arealının hüdudlarından kənardadırlar. Bizim “gəlmələr” isə eyni böyük məkanın sakinləridir – istər Rusiya İmperiyası, istər Sovet İttifaqı, istərsə də indiki MDB olsun – onlar hamısı bizim imperiya periferiyamızdan çıxanlardır.

Daxili mədəni və sosial mühiti Rusiyanı əhatə edən dövlətlərə mənsub insanlara qarşı kökləmək cəhdi Rusiyanı qalan dünyadan ayırmaq, ona ətrafımızı əhatələyəcək sanitar kordondan sədd çəkmək cəhdidir. Bu ərazilər sıx şəkildə bizə bitişikdirlər. Bu ingilis koloniyaları deyil ki, İngiltərənin özü ilə ümumi sərhədlərə malik olmasınlar. Bu bizim sərhəddir, bizimlə eyni sivilizasiya məkanıdır ki, münasibətlərin konfliktli inkişaf alacağı təqdirdə bizi cənubdan ayıracaq, isti dənizlərə çıxışımızı tam qapayacaq. Həm də söhbət ondan getmir ki, sərhədləri immiqrantların postsovet məkanından Rusiya ərazisinə nəzarətsiz yerdəyişməsi üçün açaq, axı bu rus mədəni-sivil identikliyinin silinməsinə gətirib çıxarardı.

Qərbdən idxal olunmuş milliyyətçilik özünün eybəcər skinxed formalarında məhz ABŞ-ın Rusiyanın isti dənizlərə çıxışını bağlamaq ilə bağlı məlum geopolitik strategiyasının davamıdır. Bu Avropa surroqatıdır ki, bizdə rus milliyyətçiliyi görüntüsü altında yeridirlər. Bu “Makdonalds”la birgə Rusiyaya gətirilmiş Qərb eksport məhsuludur ki, Rusiyanın cənub ilə strateji yaxınlaşmasının qarşısını almağa, onu izolyasiyaya salmağa, ideal variantda isə çoxlu sayda hissəciklərə bölməyə yönəlmişdir. Rusiyanı “rus respublikasına” və “milli respublikalara” parçalamaq. Həmin Avropa sosial qadjeti Rusiya daxilində etnik milliyyətçiliyin təhrikinə çalışır ki, bu Rusiyanı dağıtmalıdır, müstəqil geopolitik subyekt kimi sonunu gətirməlidir. Skinxed – Qərb estetikasıdır, Qərb brendləri, musiqisi, geyimi, zahiri görüntüsü, maneralarıdır ki, bizim mədəni mühit üçün yad və özgədir. Skenxedlər – bizim geopolitik düşmənimizin tərəfində duranlardır. Skinxed şəbəkələri – bizə qarşı aparılan şəbəkə müharibəsinin silahıdır ki, Böyük Rusiyanın mövcudluğunu təhlükə altına salır.

Qərb milliyyətçiliklərinin ifrat formalarının eybəcər kopyası olan “rus milliyyətçiliyi” deyilən bəlanın əlacı rus identikliyinin təcili bərpasıdır. Bizim vəziyyətimizdə identiklik – pravoslavlıqdır; arzuolunandır ki, o özünün ilkin, fundamental formalarında olsun. “Rus milliyyətçilərinin” əksəriyyəti isə pravoslavlıq nə olduğunu bilmirlər – hətta özlərini pravoslav adlandırsalar da. “Rus milliyyətçisisənsə” saqqal saxlamalısan, amma onların çoxu hətta başlarını keçəl qırxırlar. “Rus milliyyətçisisənsə” heç olmasa populyar formalarda öz mədəniyyətini bilməlisən– birinci sinfin minimal toplusu kimi Dostoyevskini, Tolstoyu və Puşkini oxumalısan. “Rus milliyyətçisi” olmaq üçün hökmən vacibdir ki, İvan İlyinin, Vladimir Solovyovun, Vasili Rozanovun, Lem Qumilyovun, Aleksandr Duqinin əsərlərini oxumaqla rus fəlsəfəsinin incilərinə yiyələnəsən, rus fəlsəfəsinin nəhəng imkanları səviyyəsində fikir yürüdəsən. İntellektual planda yetkinləşməklə “rus milliyyətçisinə” mane olmazdı ki, bizimlə eyni məkanda yaşayan digər xalqların etnososiologiyası, mədəniyyəti və ənənələri ilə tanış olsun, heç olmasa səthi şəkildə antropologiyanı öyrənsin ki, ermənini yəhudidən ayrd edə bilsin, avrasiyaçılığın əsasları, geopolitika ilə maraqlansın ki, Qərb sivilizasiyasının harda bitdiyi və Şərq sivilizasiyasının harda başladığı barədə anlayışı olsun. Əvvəl-axır bu transformasiyalara baş vurmaqla o daha böyük milliyyətçiliyə yiyələnəcək, yəni imperiya rusuna çevriləcək, özünü kontinental rus dövləti yaratmış və tarixə düşmüş rus xalqının – vahid mədəni-sivil subyektin nümayəndəsi kimi görəcək.

Avropa dövlətinin siyasi forması olan milli dövlət rus üçün olduqca kiçikdir. Milliyyətçi hərfi mənada Rusiyadan qopmuş kiçik ölkə, karlik-dövlət tərəfdarıdır. Avropada milliyyətçi o şəxsdir ki, ona özünün balaca milli dövləti dəyər kəsb edir və libealizmin yaratdığı təhlükə qarşısında o bu dəyəri qorumağa çalışır. Odur ki Avropada milliyyətçi antiliberaldır və ona afərin düşür. Rusiyada isə milliyyətçi tam fərqli olmalıdır. Rusiyada bu sərhədsiz rus imperiya dövlətini – xalqlar imperiyasını özünə ali dəyər hesab edən rus insanıdır. Və heç bir halda Qərb cır-cındırı ilə geyinmiş, ingilis skinxedi kimi hündür şnurlu botunka və bomber kurtka ilə bəzənmiş adam rus milliyyətçisi sayıla bilməz. Rus olmaq istəyirsən – ol, amma Rusiyanı dağıdan Qərb surroqatlarından çəkin. Böyük rus imperiyası milliyyətçisinin əsas tezisi budur.

Bu gün etniklərarası düşmənçiliyin qızışdırılması sahəsində nə baş verirsə, hamısı instrumental strategiyanın nəticəsidir, şəbəkə müharibələri texnologiyasının həyata keçirilməsindən irəli gəlir, Rusiyanın izolyasiyası və ardınca parçalanması ilə bağlı geopolitoloji strategiyadan qaynaqlanır. Qərbdən eksport olunmuş kiçik “rus milliyyətçiliyi” adlı nəsnənin əsl kökləri belədir. Bunun peyvəndi isə rus identikliyinin bərpasıdır ki, Rusiyada ənənəvi olaraq və daima bizim ümumi, vahid geopolitoloji məkanımızda yaşayan, ruslarla ümumi taleyə və ümumi tarixə malik olan xalqlar arasında qarşılıqlı hörməti əsas götürmüşdür. 

Bir məsələ də var ki, həmin təhdidlər ucqarların etnik milliyyətçiliyindən də gəlir – xüsusən də söhbət Qafqaz etnik milliyyətçiliyindən və radikal islamın vahhabi-sələfi mahiyyətli ekstremist formalarından gedirsə. Burda şəbəkələr qərbli kuratorlar və emissarların birbaşa iştirakı ilə Rusiyanın güc yolu ilə dağıdılmasına təhrikə yönəlmişdir. Beləliklə, Qərbdən idxal olunmuş “rus milliyyətçiləri” şəbəkələri kimi islam radikalları və etnik milliyyətçiləri də Rusiyanın daxilində eyni hədəfə işləyirlər – Rusiya dövlətçiliyinin zəiflədilməsinə və dağıdılmasına. Bu məsələdə onlar eyni mahiyyətlidirlər.

Valeri Korovin, “Şəbəkə müharibəsi”