Rusiyalı politoloq, İzbor Klubunun üzvü, Geopolitik Ekspertizalar Mərkəzinin direktoru, Beynəlxalq Avrasiya Hərəkatının sədr müavini Valeri Korovin:

“Ənənəçi cəmiyyət kimi Türkiyə bizimçün olduqca əhəmiyyətlidir. Belə bir passionar dövlət ilə müttəfiq və dost olmaq – böyük üstünlükdür. Rusiya Türkiyəyə daha çox vaxt ayırmalıdır, onun ideoloji və siyasi quruluşunun məziyyətlərinə diqqət yetirməlidir. Ümumiyyətlə Türkiyə – Rusiya üçün potensial və olduqca vacib müttəfiqdir. Məhz buna görə tarix boyu xarici qüvvələr bizi daim düşmənçiliyə yönəltməyə çalışmışlar. Həm Britaniya imperiyası, həm də ABŞ daim regionun iki güclü oyunçusunu bir-birinə qarşı qoymağa cəhd göstərmişlər. Çeçen müharibəsi də amerikan strateqlərinə onunçün vacib idi ki, Türkiyə ilə Rusiya arasında qarşıdurmanı kəskinləşdirsinlər, bundan istifadə edib regionu ələ keçirsinlər”.

“Narıncı inqilab ona gətirib çıxarır ki, həmin ölkədə amerikan diktatı qurulur. Ona görə də kim amerikan şəbəkə inqilabına işləyir, xalq düşmənləridir və yerindəcə, istənilən şəraitdə, aman verilmədən öldürülməlidir”.

Rusiyalı politoloq, İzbor Klubunun üzvü, Geopolitik Ekspertizalar Mərkəzinin direktoru, Beynəlxalq Avrasiya Hərəkatının sədr müavini Valeri Korovin

Как закончил жизнь Василий Клубков, который выдал фашистам Зою Космодемьянскую

Этот молодой парень, который не дожил и до двадцати лет, умер с клеймом предателя - ведь он признался, что выдал фашистам народную героиню Зою Космодемьянскую.

Бывший товарищ Зои по разведгруппе был расстрелян военным трибуналом 16 апреля 1942 года, через несколько месяцев после того, как вся страна узнала о подвиге отважной девушки.

Но ему не досталось даже славы Герострата - имя Зои известно всем, в то время как история Василия Клубкова известна только историкам Великой Отечественной войны.

Седьмого января 1942 года в штаб одной из дивизий Красной Армии был доставлен неизвестный, который только что перешел линию фронта.

На допросе, который вели следователи НКВД признался, что его зовут Василий Клубков, что он - бывший разведчик, побывавший в немецком плену и готов сообщить ценные сведения. Не теряясь и не забывая не единой детали, арестованный назвал имена и должности гитлеровцев, предложивших ему работать на немецкую разведку, и сообщил, что сами немцы и доставили его к линии фронта. А заодно он сообщил, что был боевым товарищем Зои Космодемьянской и выдал немцам бесстрашную девушку, испугавшись пыток.

К тому же он присутствовал при допросе Зои и видел, что бывает со смельчаками, которые осмеливаются противиться фашистам.

Фрицы, не щадившие даже юных девушек и детей, не стали пытать Клубкова, положившись на его слова. Видимо, этот парень, уже подготовленный выполнять работу разведчика, показался им слишком ценным кадром.

Они подкормили его и отправили в находившийся под Смоленском лагерь диверсантов, где натаскивали предателей, готовых "сотрудничать" с гитлеровцами.

Там Василий и дал официальную подписку, подтвердившую его согласие "работать" на абвер, придумали ему подходящую "легенду", снова облачили в форму красноармейца и доставили к расположению советских войск. Василию предстояло собирать информацию о частях Советской армии и передать ее доверенным лицам, находившихся на "прямой линии" с немецким штабом.

От такой небывалой откровенности и непрошибаемой наивности остолбенели даже бывалые сотрудники НКВД, привыкшие допрашивать матерых диверсантов.

Клубков вел себя словно нашкодивший школьник, разбивший стекло в учительской и явившийся к директору с признанием: "Я больше не буду".

Вот только дела, которые он успел натворить меньше чем за два месяца, никак не входили в разряд "детской шалости". Вдобавок документы, захваченные у бежавших из-под Москвы немцев, доказали, что Клубков говорил сущую правду. И хотя он не успел послужить своим новым "хозяевам" и не передал им ничего секретного, приговор предателю был однозначным - расстрел.

Позднее журналисты и историки пытались разобраться в том, что за человек был Василий Клубков и какие мотивы заставили его стать предателем. Подробные разыскания подтвердили, что в действиях этого человека не было ничего идейного. Он не собирался мстить Советской власти и не "прозрел" в лапах немецких следователей, умевших "ломать" даже стойких. Василий Клубков был обычным трусом, дрожавшим за свою шкуру, и думавшим, что его поведение заслуживает снисхождения и участия. Ему не досталось даже постыдной "славы" Власова, Шкуро или Краснова - он погрузился в бездну забвения, куда и следовало бы отправить всех подобных ему предателей.

Avrasiya kitabları artıq satışda – cəmi 4 manata!

1. “Tvoya kniqa” Kitab Mağazası

Bakı, 28 May metrosunun qabağı

2. “Xəzinə” Kitab Evi

Bakı, 28 May metrosunun yanı, Səməd Vurğun bağına tərəf

O cümlədən aşağıdakı kitabxanalardan əldə edib oxumaq olar:

1. M.F.Axundov adına Kitabxana

Bakı, Xaqani küçəsi 29

2. Səbail Mərkəzi Kitabxanası

Bakı, M.Muxtarov 9

3. M.Ə.Sabir adına Kitabxana

Bakı, Gəncə prospekti, 453A

4. M.Seyidzadə adına Kitabxana

Bakı, Səbail rayonu, Bülbül prospekti, 14/70

5. N.Hikmət adına Kitabxana

Bakı, M.Muxtarov 9

6. Bibiheybət qəsəbə Kitabxanası

Bibiheybət qəsəbəsi, Məktəb küçəsi, 5

7. Kitabxana-İnformasiya-Turizm Mərkəzi

Bakı, Səbail rayonu, Nizami küçəsi, 80/84

8. N.Nərimanov adına Kitabxana

Badamdar qəsəbəsi, 1-ci Badamdar küçə N1

İRAN, YOXSAMI KOREYA RAKETLƏRİ?

Həmid Herisçi

İRAN QUZEY, TÜRKİYƏ İSƏ GÜNEY KOREYA VƏ YAPONYA İLƏ BİRGƏ HƏRBİ SƏNAYE YARADIR.

Quzey Koreya ilə hərbi əməkdaşlıq telləri İran hərbi doktrina zəncirinin ən  vacib gizli halqasıdır.

Tehran 50 ildən çoxdu xam neft ötürür Koreyaya, özü də bazar qiymətlərindən dəfələrələ ucuz satır bu yanacağı Pxenyana.

Əvəzində ən müasir raket, sualtı qayıq, dron texnologiyalarına çıxış qazanır. İran dalğıcları Xəzər, Fars körfəzi sahillərində məhz Quzey Koreya mütəxəssisləri tərəfindən yetişdirilir.

İran ilə Koreyanın uzaqvuran raketləri təxminən eynidir. Müəlliflik haqları da. Koreyanın “Nadonq-1”, “Tepxedon”, “İnxa”, “Xvason” ballastik raketlərinin mütləq  bir İran oxşarı da var. İranda bu raketlərə “Zülfüqar” və sair islami adlar qondarsalar da xeyri yoxdu... Süngünü necə deyərlər çuvalda gizlətməzlər. İran raketləri bəli, Koreya raketlərinin siğə qardaşlarıdır, vəssalam.

Sınaq atışlarını da hər iki dövlət birgə həyata keçirir, biləsiz. 

İran atom dosyesinin də, necə deyərlər iki adaxlısı var. Bu vacib əməkdaşlıq xəttində İran üzdə, həəə, guya Rusiya ilə əməkdaşlıq edərək göz aldadır əslində.

Üzdə mənzərə belədi, astarda isə Koreya ilə əsl, ciddi əməkdaşlıq sərgilənir. Əsl atom sınaqlarını da məhz Quzey Koreya ilə birgə realaşdırılır. İranda bütün bu gizli əməkdaşlığa “Əl-Qüds” xüsusi təyinatlıları cavabdehdirlər. Başqalarının heç kölgəsi belə düşə bilməz bu mövzunun üzərinə.

Quzey Koreyanın “Yeno” sualtı qayığını iranlılar dəyişib adını “Qadir” qoyublar.

Qısası, İran-Rusiya hərbi əməkdaşlıq mövzusu daha çox aldadıcıdır. Əsl hərbi əməkdaşlıq Koreya trendindədir. İran dronları da Koreya ilə birgə hazırlanıb.

Türklər, rəsmi Ankara buna öz qarşılığını bir başqa cür etdi - Pxenyanın acığına Seulla, yəni Güney Koreya ilə hərbi əməkdaşlığa getdi. 

Yaponiyanın da burda öz maraqları var. O da öz hərbi doktrinasını gizlincə Türkiyə ilə birgə həyata keçirir.

Deyilənlərə görə Türk hərbi sənayesinin bir çox yenilikləri məhz bu birgə əməkdaşlığın nəticəsidir.

Hətta bəzi türk silahlarının üzərində gizli Yapon rəmzləri də müşahidə olunmaqdadır.

Qısaca, samuraylar öz qılınclarını biz türklərə ötürüblər.

Şimali Koreyalılar isə iranlılara...

Bu hərbi yarışmada İran ilə Türkiyə amansız qarşıdurmadadırlar. 

Tehranın "358" adlı uzaqvuran zenit raketindən danışmaq istəyiriksə, gərək burda ayrıca abzas açım.

Deyilənlərə görə bu raketlə ABŞ-ın Əfqanistan səmasında bir neçə təyyarəsi vurulub.

Ancaq Yəməndə bu raketi MKİ oğurlayıb deyə, gələcək taleyi dumanlıdır azcana.

Müzakirəyə çıxartıdığım bu mövzu uzun zaman dünya mətbuatının diqqətindən kənarda qalmışdı.

Ancaq 2019-cu ilin 25 noyabr tarixində Yəmən sahillərində İranın bir gizli yük gəmisi saxlanılır. Gəmini həbs edən ABŞ-a məxsus "Forest Şerman" esminits gəmisi, bununla da öz adını qızıl hərflərlə dünya kəşfiyyat tarixi salnaməsinə həkk edir.

Gəminin alt göyərtəsindən çıxan raketlərin, dronların hamısı çox müasir idi, həm də çox məxfi.

İçərilərində bayaq dediyim o məşhur "358" adlı zenit raketləri, "Hood" torpedosu və sair silahları da vardı.

Deyilənlərə görə Qasim Süleymani qətlinin müəllifi, MKİ zabiti Maykl de Andrea da bu raketdən yaxasını qurtarammayıb.

28 yanvar 2020-ci ildə Əfqan səmasında bu raket qəfil ABŞ-a məxsus  Bombardier E-11 təyyarəsinə çırpılır.

Nəticədə içindəkilər, o cümlədən "Ayatullah Maykl" kimi tanınan Maykl de Andrea dünyasını dəyişir.

Qərbdən Türkiyə, şərqdən İran yaxın günlərdə kürdlərin məskunlaşdığı ərazilərdə ABŞ-ın bütün dayaq nöqtələrini məhv edəcək.

Buna görə də Rusiya Suriyanın şimalının hava məkanını Türkiyə qırıcıları üçün tam şəkildə açıb. Bildirilir ki, yaxın vaxtlarda İran İraqın şimalında, Türkiyənin isə Suriyanın şimalında quru əməliyyatlara başlayacaq.

Южная Осетия 2008: информационная стадия сетевой войны

Валерий Коровин:

Касаясь именно событий августа 2008 года, уже упомянутый выше бывший шеф-редактор российского отделения британской газеты Financial Times Чарльз Кловер указал на то, что когда Джорд Буш-младший обращался к американской нации, обосновывая вовлечение американских вооружённых сил в грузино-осетинский конфликт на стороне Грузии и вхождение американских кораблей в Чёрное море, он использовал понятие report. В своей речи он сослался именно на это. Он не сказал — «согласно донесению американской разведки» или данным доклада, подготовленного главой Пентагона, русские напали на Грузию, поэтому мы защищаем демократию. Он понимал, что это не так, что никто ему об этом не докладывал и не доложит, потому что за это надо будет нести ответственность. При этом американскому руководству нужно было как-то обосновать вхождение своих военно-морских соединений в Чёрное море.

Введение американского флота в зону возможности нанесения прямого удара по территории России было обосновано не только с тактической, оперативной или даже с военной необходимостью, но было необходимо в первую очередь с геополитической точки зрения. Американцам во что бы то ни стало нужно было войти в Чёрное море, продемонстрировав факт своего участия на грузинской стороне, создав элемент устрашения для России, сместив баланс сил и, возможно, в итоге изменив ход истории. По мнению Буша, Россия должна была дрогнуть и отступить. И для такого шага нужны были серьёзные основания. Но сослаться на разведданные он не мог, потому что их не было либо они говорили об обратном. Аналогичным образом, когда американцы входили в Ирак, разведданные говорили о том, что в Ираке нет химического оружия. И в итоге всё закончилось скандалом. Поэтому на этот раз Буш сослался в своём обращении на report — попросту на репортаж: «CNN сказал, что русские напали на Грузию» — прошли такие репортажи — отсюда я — глава американского государства — принял решение поддержать Грузию.

А дальше Северо-Американские Соединённые Штаты реально ввели свои корабли в Чёрное море. Но когда операция закончилась — пять дней войны плюс ещё несколько дней, пока мир лихорадило, у США всё же спросили — что же это было, уважаемый Буш-младший, зачем были корабли? На что он ответил: это не ко мне, а к CNN, они ошиблись, показывали кадры, говорили, что это бомбардировки Грузии. Мы ввели корабли. А оказалось, что это бомбили Цхинвал, а не Гори. После этого спохватывается CNN — «а ведь, действительно, мы перепутали кассеты, вот, сейчас мы покажем, как бомбили Гори. А то, да, был Цхинвал». И показывают — это Цхинвал, идут титры: «Бомбят Цхинвал», а это вот: «Бомбят Гори». Мы исправили ошибку, извините, мы просто неправильно смонтировали сюжет, так как кассеты были неправильно подписаны оператором, техническая ошибка, sorry. Но американские корабли уже были в Чёрном море. И если бы ситуация развернулась несколько иначе, если бы 58-я армия, испугавшись натовских кораблей, не вошла через Рокский тоннель в Южную Осетию; если бы политическое руководство замешкалось, анализируя возможные последствия столкновения с американским флотом в Чёрном море, то тоннель бы взорвали, а Цхинвал разбомбили бы в щепки. Грузия заняла бы и Южную Осетию, и Абхазию, достигла бы своих военных, оперативных, стратегических задач, создав устойчивый американский плацдарм в Закавказье, увеличив границу контроля со своей стороны Кавказского хребта и получив обширный выход в Чёрное море. Россия бы оказалась после этого на краю катастрофы. А всё почему? Потому что CNN «перепутал кассеты», а Буш, сославшись на репортаж, ввёл американский флот. То есть в результате «невинной ошибки» технического сотрудника могла бы быть реализована серьёзная стратегическая задача по установлению прямого американского контроля в Закавказье, усилению американского влияния на Кавказе через Грузию, были бы полностью оккупированы Южная Осетия и Абхазия, осуществлён геноцид целых народов. Итог — контроль над побережьем Чёрного моря уже непосредственно у границ России, американские корабли в его акватории на постоянной основе, военная база НАТО в Сухуми — от всего этого мы были на волосок… Это на одной чаше весов. А на другой — перепутанные кассеты.

Возникает вопрос: случайно ли американцы путают кассеты? Случайно ли Буш делает исторические заявления, ссылаясь на репортаж CNN, а не на официальный доклад министра обороны, коим на тот момент был Роберт Майкл Гейтс, издавший после отставки откровенные мемуары? Всё это есть классическая сетевая операция.

Сам конфликт 2008 года в Южной Осетии определяется таким понятием, как reality check, то есть сверка с реальностью, её тестирование. Американцы в какой-то момент обнаружили, что нынешняя политическая элита России настаивает на реальном суверенитете — Путин декларирует наличие суверенитета, суверенных интересов, стратегических интересов. Для того чтобы понять, насколько это серьёзно, насколько у России есть потенциал и возможность для того, чтобы настоять на реальном суверенитете, и реализуются такие вещи, осуществляется reality check: насколько декларация России о суверенитете подкреплена реальными возможностями. Для тестирования была выбрана Южная Осетия и «маленькая победоносная война».

"Третья мировая сетевая война"

Narışkin: Rusiyanın Xarici Kəşfiyyat Xidməti qeydə alır

“ABŞ MDB məkanında daim ağrılı nöqtələr axtarır”

Rusiyanın Xarici Kəşfiyyat Xidməti (SVR) ABŞ və digər Qərb ölkələrinin MDB məkanında münaqişələri qızışdırmaq üçün ağrılı nöqtələr tapmaq cəhdlərini daim qeydə alır.

Bunu Rusiyanın Xarici Kəşfiyyat Xidmətinin direktoru Sergey Narışkin bildirib.

“Bu cür dağıdıcı və təxribatçı fəaliyyətlərə misal olaraq onilliklər ərzində millətçilik və rusofobiyanın becərildiyi, fəlakətli nəticələrə səbəb olan Ukraynadakı vəziyyəti göstərmək olar. Bu, “çiçəklənən Ukrayna”nın “diktator və korrupsioner dövlətə” çevrilməsinə gətirib çıxarıb. Hazırda bizim xüsusi xidmət orqanlarının ümumi vəzifəsi Qərb ölkələrinin dövlətlərimizin ərazisində dağıdıcı hərəkətlərinə qarşı mübarizə aparmaqdır" - deyə Rusiya xarici kəşfiyyatının rəhbəri vurğulayıb.

İrana necə keçdim?

Qalib Seyfiyev

Sizə ilk dəfə 1990-cı ildə Cəlilabad rayonundan İranla aramızdakı sərhədin açılmasından danışım.

Mənim o vaxt 11 yaşım var idi. Hay düşdü ki, İran açılıb, gördüm hamı sərhədə doğru gedir. Mən də heyvan otarırdım.

Nə isə, heyvanları başdı başına qoyub düşdüm yola ki, mən də gedim İrana.

Ayağımda böyük nömrə qaloş, yolda palçıq olduğundan ayağımdan tez-tez çıxdıqından yolda tullayıb ayaqyalın getməli oldum.

Yerdə az qar var idi, amma hava soyuq idi.

Gəldik qonşu kəndin yanına. Zastavada rus hərbiçiləri görünürdü. İnsanlar da o taydan bu taya, bu taydan o taya axın edir.

Bir də gördüm 15-20 cavan saqqallı adam üstümə qaça-qaça gəlib mənim üzümdən, gözümdən öpüb dedilər ki, qoxmayın biz burdayıq, sizi qoruyacayıq.

Düzü o vaxt anlamamışdım nə üçün bu sözü dedilər.

Gəldim, aradan Balharı çayı axır, hamı soyunub keçir, eləsi söyüd ağacından körpü kimi istifadə edərək keçir.

Mən də çaydan keçdim, çayın kənarı palçıq olduğundan, yıxıldım.

Özümü itirdiyimdən əllərimlə bərabər ayaqlarımın palçığını da yudum.

1-2 metr aralanmışdım təzədən yıxıldım.

Və eyni qayda qayıdıb əl-ayağımı yumalı oldum.

Təkrar yenə yıxıldım, daha bu dəfə elə də keçdim İran tərəfə.

Bir neçə iranlı gəldi gəl gedək ayaqqabı verim, biri dedi gedək bizə, biri əlimdən tutub apardı başladı ayaqlarımı yumağa. Elə bu vaxt kənd uşaqları məni görüb uca səslə soruşdular ki, Qalib, dur gəl bura, orda nə gəzirsən?!

Ayağımın birini yumuşdular, ikincini yuyanda durub qaçdım kənd uşaqlarının yanına.

Qayıdanda gördüm ki, İran tərəf göy cadır qurub insanlara lavaş arasında şor paylayır.

Mənə də təklif etdilər, düzü istəmədim, çünki şoru heç xoşlamazdım, ona görə ki, bizim 10 süd verən inəyimiz var idi, heç nehrə yağını da xoşlamırdım.

Baxmayaraq ki,i ndi kənd şoruna, yağına həsrətəm.

Açığı o tayda yaşayan doğmaların bizi belə qarşılamaqlarını sonradan anladım ki, sən demə bunlar elə bilib, rus-erməni bizi qırır deyə, biz sərhədi qırıb İrana qaçırıq.

Elə üzümdən öpüb demələri ki, qoxmayın biz burdayıq və çadır qurub şor paylamağı da buna sübut idi.

Və sonradan ki, onlar bir müddət bu taya sərbəst gəldilər, özləri bunu etiraf edirdilər və sual edirdilər ki, siz ki belə yaşayırdınızsa, bəs Şura hökumətini nə üçün dağıtdınız?

Və sonradan ki, iranlılar biz tərəfə sərbəst keçirdilər, kəndin heyvanlarını göstərib soruşurdular ki, bunlar sizn özünüzündür? Deyirdik hə. Təəccüb edirdilər ki, bəs bizə sizin heyvanları göstərib deyirdilər o heyvanlar hamısı rusundur, onu otaranlar da rusun çobanı))).

Qonşu kəntdə iki mərtəbə məktəb var idi, onu Sovet vaxtı İran tərəfdə çaxır zavodu kimi təblığ edirmişlər. Çünki o kənd İran tərəfdən aydın görünür)))

Onu da qeyd edim ki, İran tərəf öz ərazisinə tikanlı məftillə sərhəd çəkməmişdi. Amma Sovet öz sərhətdini çox güçlü mühafizə edirdi: 5-6 cərgə tikanlı məftil, siqnalzasiya, tor.

Ибрагим Сел: Без контроля Москвы глобальные хищники выпьют нашу кровь

Ибрагим Сел: Несмотря на потраченные миллионы, азербайджанское общество не приняло либерализм и фашизм

Интервью с лидером Евразийского Движения Азербайджана писателем-журналистом Ибрагимом Селем

— Почему многие против ваших идей?

— Как говорила общественный деятель Зохра Абдуллаева, количество наших ежедневных аналитиков, глобальных политологов, всезнающих экспертов и дежурных философов в социальных сетях росло как грибы после дождя. Но что ни глянь, комментируют события на основе готовых трафаретов с кухни посольства США. Именно благодаря им наши люди понимают лишь малую часть истин мира, в котором они живут, то есть, грубо говоря, они понимают мир поперечно. Поэтому необходимо объяснить подходы к вопросам с нашей точки зрения. Но тогда они начинают устраивать скандал. Как только в социальной сети высказывается альтернативное мнение, сразу начинается расследование в отношении автора этого мнения. Первым делом «проверяют» его кровь и «выясняют», что в его жилах течёт армянская кровь! «Изучив» его биографию, они видят, что ранее он работал в российской разведке и был уволен в запас. И либеральные круги начинают бомбардировать его генеалогию. Основная цель — обескуражить и уничтожить людей с альтернативными взглядами. Глупцы, как вы собираетесь строить демократическое общество, в котором нет места альтернативному мнению, а человек, который думает по-другому, вызывает у вас автоматическое раздражение и ненависть? И вы говорите, что вы построите демократическое, свободное общество?! Это они демократы? Какие же они демократы, которые не принимают мнения другой стороны? Допустим, ну да, я сторонник диктатуры, я такой человек, ясное дело, что я не принимаю мнение другой стороны. Ведь вы то назвали себя демократами, заявляете, что будете строить демократическое общество, кричите о плюрализме и свободе мысли на каждом шагу! Чем вы питаетесь, что курите?! Как только вы слышите другое мнение, другую версию, ваша программа ломается, в этот момент вы удаляете тот комментарий и блокируете человека, потому что у вас нет места для этой мысли, только ваша надпись должна быть на плакате! Почему? Потому что они даже понятия не имеют о том, что такое настоящая демократия. Они привыкли к своей конъюнктуре 90-х. Члены хунты, собравшиеся вокруг Эльчибея всегда порицали, критиковали, издевались над людьми более образованными, мирскими и способными, чем они сами, и получали от этого удовольствие, по этому пути идут и нынешние последователи Эльчибея. У каждого из них по 10-20 поддельных аккаунтов. Иногда они заводят разговор, сами отвечают, дискутируют между собой, через некоторое время подтверждают свое мнение, и в конце концов устают и ложатся спать. Весь этот процесс навязывается народу как массовая идея. В социальных сетях очень много сделано для устранения и заглушения правильных мыслей и идей. На протяжении 30 лет агенты разведки НАТО пытались направлять общественное мнение, вели в свою сторону созданный ими контингент, использовали ложную информацию в целях мошенничества и пропаганды. В нашей стране много людей, которые находятся под их влиянием. Их не интересует насколько сложен мир, главное, что они сформировали свою компактную точку зрения и оттуда наблюдают за миром. Идеи, не вошедшие в их «чурбанскую» концепцию, не считаются важными.

— А почему вы сами не принимаете противоположные точки зрения?

— Существует диаметральная разница между ассоциациями в мыслях 80 процентов журналистов и политологов Азербайджана и моей точкой зрения. По крайней мере, мы по-разному видим источник наших бед. Честно говоря, я смотрю на них как на колхозников и пастухов, и мне противны их размышления. Это люди даже ниже моего плинтуса. Пусть тягаются с себе подобными. У нас есть собственный ценный контингент, который находится непосредственно с нами благодаря лояльности, привязанности и приверженности. Этого достаточно. Наши оппоненты, политологи и журналисты, могут внушать свои тупые либеральные мнения своим единомышленникам – таким же чобанам, а не нашему трезвому контингенту. Короче, пусть идут и пасутся где-нибудь в другом месте. Они крепко привязаны к своей либеральной модели мира, выдвигают на эту тему много вздорных мнений, и мне они не только противны, я даже с подозрением отношусь к их уму. Это те самые политологи, которые говорили тогда, что мы должны бить китайцев, когда встречаем их на улице, потому что они там обижают наших уйгуров, и многие одобряли их позицию. Хочу сказать, что то что говорит большинство, не всегда является правдой. В общем, может быть, я и отсталый человек в этих вопросах, но я совершенно не приемлю демократическую идею. Главврача не может выбрать персонал больницы, даже если захочет, потому что сильные демагоги всегда выбирают своего человека, чтобы решать вопросы с подделными документациями. Даже в деревне глава муниципалитета не может быть выбран самими людьми, так как тот тейп который сильнее, наглее, беспредельнее, тот и избирает своего. Если бы народ сам выбирал, мир давно был бы разрушен, впрочем, как и разрушается. Демократия была создана, чтобы уничтожить человечество. Поэтому в своей деятельности мы будем предпочитать деспотические подходы. Именно поэтому каждый день в наши ряды вступают новые целеустремленные и бойкие люди.

— Как вы думаете, в чем причина возросшего в последнее время интереса к евразийству в Азербайджане и как вы сказали постепенного расширения ваших рядов?

— Мы приглашаем благоразумных людей в наши ряды. Мы общаемся со многими людьми, особенно в социальных сетях, и приглашаем тех, кто, по нашему мнению, подходит, присоединиться к нашей организации. Иногда мы делаем массовые обращения. Приглашение – дават у нас у мусульманов один из имен Аллаха и лично я не вижу в этом ничего плохого. Как говорится, наша работа заключается в том, чтобы предоставить вам выбор, а ваша - решить, что вам больше по душе. Когда мы приглашаем людей, мы подчеркиваем такие компоненты метафизики евразийства, как приверженность традиции, уважение к религии и ненависть к Западу, и это нравится людям. Ведь большую часть нашего общества объединяет ненависть к США и Западу. Хотя англосаксоны вложили в этот проект миллионы, они не смогли заставить людей полюбить ни американизм, ни сионизм и это играет большую роль. Люди видят, что в наших рядах нет места либерализму и американизму. Люди видят, что евразийство — самая правильная и реалистичная позиция в этом фальшивом мире. Поэтому они с радостью вступают в наши ряды.

— Вы говорите, что либерализм и западные ценности не вписались в наше общество. Как вы думаете, почему это произошло?

— Такие ситуации характерны для всех тюрксих и шиитских обществ. Либерализм, фашизм и прочие хищнические веяния, принесенные Западом, быстрее усваиваются европейскими народами, исторически связанными с римско-греческой цивилизацией, и сильнее заражают именно их. Исторически мы находились в состоянии войны и борьбы с Западом. Как и России, все угрозы нам всегда исходили с Запада. Если выразиться по характеристике Александра Дугина, современная парадигма, являющаяся продуктом Запада, в обществах, где турки и шииты составляют большинство, таких как Азербайджан вызывает отвращение и контрреакцию даже у государственных чиновников, богатых людей, деятелей культуры и искусства, так что наше турко-шиитское общество исторически укоренено в архаической домодернистской парадигме. Ситуацию подобного рода Дугин называет археомодерном. Именно это сближает нас с российским обществом. По сравнению с армянским и грузинским обществами преимущество азербайджанского общества именно в этом.

— Между евразийцами и коммунистами Азербайджана состоялась встреча, и между вами был заключен союз. Можно ли расценивать этот альянс как новую политическую силу современности в Азербайджане?

— Хотя пожилые и простые люди были рады этой встрече, прозападный лагерь встревожился и выразил свою озабоченность в разных формах. Мы еще раз доказали, что вечное счастье Азербайджана связано с Россией. Какая нам от Запада польза? Запад вторгся в нашу страну и разрушил бесчисленное количество заводов и фабрик, созданных Советским Союзом, разрушил нашу экономику, нанес тяжелый удар по нашей культуре и менталитету. Сегодня именно мы, евразийцы и коммунисты, являемся носителями идей восстановления старого русского хозяйства, возвращения наших ценностей, совершенствования нашей культуры. Мы предлагаем эксклюзивную модель азербайджанства, поэтому нас не любят. Политику, которую мы проводили в Азербайджане 20 лет назад, правительство реализует только сейчас. Интеграция Азербайджана в Евразийский союз так же важна, как воздух и вода. От этого зависит дальнейшая судьба нашего народа. С этой точки зрения, да, нас можно рассматривать как организацию новой эры, как движение времени. Те, кто сегодня называют нас предателями и врагами государственности, в будущем назовут нас патриотами и доблестными сынами народа. Время всё уладит. Как говорил писатель Генри Джеймс, нужна богатая история, чтобы и литература была богатой. На политическую арену сегодня должны выходить не те, кто использует западные трафареты, те, от кого пахнет нафталином, те, кто тиражирует одни и те же чушкарские темы уже 30 лет, а те, кто дает позитивные сценарии, выдвигает конкретную созидательную инициативу и ориентируется на Россию. В настоящее время наш народ находится в растерянном и подавленном состоянии, ему нужна солидарность и стойкость. Только Россия может дать нашему народу уверенность в завтрашнем дне. Если мы отделимся от России, мировые державы нас уничтожат. Это было сказано и доказано много раз. США и Франция ждут того дня, когда российские миротворцы покинут Карабах, чтобы разорвать нас на части своими острыми когтями. Наш народ не должен поддаваться пропаганде, которую распространяют западные шпионы, они должны относиться ко всему серьезно. Наши отношения с Россией это то, что делает нас сильными. Реальным историческим государством азербайджанцев на протяжении 300 лет было Российское государство. Азербайджанская культура формировалась на основе русской культуры. В Азербайджане вообще не было образования, образование нам давала Россия. И сегодня нас пытаются отделить от наших исторических корней. Естественными, надежными и выгодными отношениями Азербайджана являются его отношения с Россией. Они пытаются подорвать эти отношения. Потому что, когда мы отрываемся от России и вступаем с ней во враждебные отношения, мы автоматически становимся легкой добычей англосаксов. Они возят нашу нефть бесплатно и порабощают нас. Были внедрены большие политехнологии, чтобы сделать нас такими, привести нас к нынешней форме. Валерий Коровин широко раскрывает это в своих исследованиях. Он констатирует, что глобализация, которую нам серьезно внушают уже 30 лет, атомизирует людей, отрывая их от их естественного пути и настоящих корней. Сначала человека изолируют от своего народа, атомизируют, а затем запускают процесс массификации, ставя всех под одну гребенку. Мировые державы хотят видеть в нас управляемое стадо, а не стойкий и неколебимый народ. Таким образом, глобализация превратила зрелых, уверенных в себе, улыбчивых азербайджанцев советской эпохи в злобную массу, которая нуждается в куске хлеба и тонет в проблемах. Потому что США, которые хотят гегемонии в мире, хотят видеть массу помешанных на проблемах личностей, а не трезвых и думающих людей. Ален де Бенуа называет этот тип человека «источником производства и потребления». США хотят создать глобальную империю, именно за счет таких серых масс. Пока народ Азербайджана проклинает Россию, ему не выйти из лап этих хищников. Надо держатся за Россию, чтобы избавится от этих хищников и обретать благоденствие и покой. Вот в чём секрет! Именно поэтому они постепенно усиливают антироссийскую пропаганду, чтобы азербайджанский народ постоянно находился в руках этих хищников. Имам Али говорил, что народы наказывают в соответствии с их мыслями и намерениями. Поэтому мы должны пересмотреть свои мысли и четко определить свои намерения.

— Может ли вступление в один союз с Россией привести к потере нашей независимости?

— Разве мы стали по настоящему независимы после распада Советского Союза? Людей дурят так называемым информационным оборотом, но на самом деле все обстоит иначе. Вот уже 30 лет мы являемся одним из субъектов Глобальной Империи. Независимые республики - так называют современные колонии. Беда так называемой свободной рыночной экономики довела азербайджанский народ до краха, хищнический капитализм довёл его до полуживого состояния. Какие только беды не принесли банковские проценты нашему народу за 30 лет? Сколько семей было разрушено, сколько людей повесились и покончили жизнь самоубийством. Нас кормят только «богатыми» западными ценностями и дают лживые обещания, а остальные, кроме группы их людей, не знают как быть, зарабатывают на кусок хлеба кровью и потом, они бедны, а жизнь их прогнила. Азербайджанский народ обретет свою истинную независимость под крылом России. Без контроля Москвы они и дальше будут высасывать нашу кровь.

— Вы уверены, что ваши идеи победят?

— Мы терпеливо идем к своей цели. Поначалу общество не принимало и идеи пророка Заратустры, его игнорировали и изгоняли отовсюду. За первые десять лет Заратустре удалось обратить в свою религию только одного человека — своего двоюродного брата. Но затем зороастрийские идеи понравились шаху Кеяни, и со временем вся страна приняла зороастризм. У нас 600 членов, десятки тысяч сторонников, несколько сотен тысяч читателей. Пока нам этого достаточно. Я думаю, что мне достаточно говорить от имени народа как председателю организации. Во всяком случае, в азербайджанских масштабах вполне достаточно. Я обратил внимание, что за последние 30 лет во многих партиях кроме председателей нет ни одного человека, но зато они в полную силу занимаются манипуляцией от имени народа. Где-то 20 лет назад мы начали эти дела, навели порядок в своей деятельности, обозначили направления, так что, все идет по плану. Хочу заверить наших сторонников, что победа за нами. Особенность эпохи Водолей в том, что мы обязательно победим. Потому что, в эпоху Водолея андрократические герои всегда торжествуют над хтоническими элементами. Это не зависит от нашей силы или от слабости нашего противника, это просто свойство эпохи Водолей. Бог хочет, чтобы мы победили. Вот что я хочу сказать тем, кто болеет за Орден Света. Уверяю вас, арена будет нашей. Мы уничтожим все черные силы. Их место будет на свалке истории. Еще раз приглашаю в наши ряды тех, кто верит в Россию.

Материал подготовил: Агиль Адилоглу

İbrahim Sel: Milyonlar töksələr də liberalizmi və faşizmi Azərbaycan cəmiyyətinə otuzdura bilməyiblər

İbrahim Sel: Moskvanın nəzarəti olmasa qlobal yırtıcılar qanımızı içəcəklər

Avrasiya Hərəkatı Azərbaycan təşkilatının rəhbəri, yazıçı-jurnalist İbrahim Sel ilə müsahibə

— Niyə fikirləriniz bir çoxları tərəfindən etirazla qarşılanır?

— İctimai fəal Zöhrə Abdullayevanın dediyi kimi, sosial şəbəkələrdə gündəlik analitiklərimizin, qlobal fikir yürüdən politoloqlarımızın, hərşeyşünas ekspertlərimizin və dejurnı filosoflarımızın sayı yağışdan sonra göbələk kimi artıb. Amma hansına baxırsan, hadisələrə ABŞ səfirliyinin mətbəxindən gələn hazır trafaretlər əsasında şərh verirlər. Məhz belələrinin sayəsində insanlarımız yaşadıqları dünyanın həqiqətlərinin yalnız cüzi hissəsini dərk edə bilirlər, yəni kobud desək, dünyanı köndələn başa düşürlər. Odur ki arada məsələlərə öz rakursumuzdan yanaşmalar açıqlamaq lazım gəlir. Onda da ortalığa vay düşür. Elə ki sosial şəbəkədə alternativ fikir söylənilir, həmin fikrin müəllifi haqda dərhal araşdırma başlayır. İlk olaraq onun qanını yoxlayıb aydınlaşdırırlar ki, pəəəh, bunun qanında erməni qanı varmış! Bioqrafiyasını araşdırıb görürlər ki, əvvəllər rus kəşfiyyatında işləyib, ehtiyata buraxılıb. Liberal camiə başlayır onun şəcərəsini artilleriya atəşinə tutmağa. Əsas məqsəd alternativ fikirli insanları ruhdan salıb sıradan çıxarmaqdır. Ay məlunlar, bəs siz necə demokratik cəmiyyət qurmaq fikrindəsiz ki, alternativ fikrə qətiyyən yer vermirsiz, fərqli düşünən adam sizdə avtomatik qıcıq və nifrət yaradır? O dediyiniz demokratik, azad cəmiyyəti beləmi quracaqsız? Bunlardı demokrat? Necə demokratdılar ki, qarşı tərəfin fikrini qəbul etmirlər? Bax mən diktatura fanatıyam, mənə olar, mənim qarşı tərəfin fikrini qəbul etməməyim başadüşüləndir. Axı siz özünüzə demokrat adı qoymusuz, hər addımda demokratik cəmiyyət quracağınızı bildirirsiz, plüralizmi, fikir azadlığını əldə bayraq etmisiz. Nə yeyirsiz, nə çəkirsiz ki, azca kənar fikir, fərqli versiya eşidən kimi proqramınız pozulur, o saat həmin kommenti silib, adamı da bloka atırsız ki, bizdə bu fikrə yer yoxdu, plakatda təkcə mənim yazım olmalıdı! Niyə belədi? Çünki bunların heç əsl demokratiyadan xəbərləri də yoxdu. Özlərinin 90-cı illər konyukturalarına öyrəşiblər. Elçibəyin başına yığışmış xuntaçılar daim özlərindən savadlı, dünyagörüşlü, bacarıqlı insanları günahlandırıb, tənqid edib, ələ salıb bundan həzz alıblar, Elçibəyin indiki davamçıları da bu yolla gedir. Hərəsinin 10-20 saxta profili var. Bəzən özləri söhbət açıb, özləri cavab verib, öz aralarında diskussiya qurub, düt-deyincə fikirlərini təsdiqləyib, axırda da fısdan düşüb, gərnəşərək yatmağa gedirlər. Bütün bu proses də xalqa kütləvi fikir kimi sırınır. Sosial şəbəkələrdə haqlı fikirlərin, doğru ideyaların aradan çıxarılması, boğulması üçün böyük iş qurulub. 30 il ərzində NATO kəşfiyyatının qulbeçələri ictimai fikri yönəltməyə çalışıb, yaratdığı kontingenti öz istiqamətində aparıb, yalan informasiyalardan dələduzluq və təbliğat məqsədilə istifadə ediblər. Ölkəmizdə onların təsirinə düşən bir xeyli insan var. Dünyanın nə qədər mürəkkəb olması onlarçün maraqlı deyil, əsas odur ki, özlərinə kompakt olan baxış bucağı formalaşdırıblar və ordan dünyanı müşahidə edirlər. Bunların qıjı konsepsiyasına daxil olmayan ideyalar isə əhəmiyyətli sayılmır.

— Bəs siz özünüz əks fikirləri niyə qəbul etmirsiz?

— Azərbaycandakı 80 faiz jurnalist və politoloqun düşüncələrindəki assosiasiyalarla mənim rakursum arasında diametral fərq var. Ən azından biz bəlalarımızın mənbəsini fərqli görürük. Açığı deyim ki, mən onlara kolxoznik, çoban kimi baxıram və çərənləmələrindən ürəyim bulanır. Bunlar mənim plintusumdan da aşağı adamlardı. Getsinlər taylarını tapsınlar. Bizim öz dəyərli kontengentimiz var ki, sədaqət, bağlılıq, tərəfdarlıq təsiri ilə birbaşa bizimlədirlər. Bəs edir. Opponentlərimiz olan politoloq və jurnalistlər öz sərsəm liberal mülahizələrini öz çoban həmfikirlərinə yeridə bilərlər, bizim ayıq kontingentə yox. Qısası getsinlər kənarda otlasınlar. Onlar özlərinin liberal dünya modelinə möhkəm sarılıblar, bu mövzuda bir çox cəfəng mülahizələr irəli sürürlər, mən isə nəinki belələrindən iyrənirəm, belələrinin ağlına da şübhə ilə yanaşıram. Bunlar həmin politoloqlardır ki, o vaxt deyirdilər çinliləri küçədə rast gələndə çırpaq, çünki orda uyğurlarımızı incidirlər, çoxu da onlara ləbbeyk deyirdi. Deməyim odu ki, çoxluğun dediyi həmişə həqiqət olmur. Ümumiyyətlə mən ola bilsin bu məsələlərdə geridə qalmış adamam, amma demokratik fikri heç qəbul etmirəm. Xəstəxanaya baş həkimi xəstəxananın personalı istəsə də seçə bilməz, çünki harda demaqoq var əlinə paya alıb öz adamlarını seçdirəcəklər ki, ordan sənəd keçirsinlər. Kənddə bələdiyyəni də camaat özü seçə bilməz, hansı tayfa qoluzorludur, sırtıqdır, bespredeldir - o özünkünü seçdirəcək. Xalqın seçiminə qalsa dünya çoxdan məhv olar, necə ki məhv də olur. Demokratiya - bəşəriyyəti məhvə sürükləmək üçün ortaya atılmışdır. Odur ki biz öz fəaliyyətimizdə despotik yanaşmalara üstünlük verəcəyik. Elə məhz bunun sayəsindədir ki, sıralarımıza hər gün yeni-yeni mətin insanlar qoşulmaqdadır.

— Son zamanlar avrasiyaçılığa marağın artmasının və dediyiniz kimi sıralarınızın get-gedə genişlənməsinin səbəbi sizcə nədir?

— Biz təfəkkürlü insanları sıralarımıza dəvət edirik. Çoxlu insanlarla, xüsusən də sosial şəbəkələrdə ünsiyyətdə oluruq və münasib bildiklərimizi təşkilatımıza qoşulmağa çağırırıq. Hərdən kütləvi şəkildə müraciətlər də edirik. Dəvət – Allahın adıdır və mən şəxsən bunda heç bir pis cəhət görmürəm. Necə deyərlər, bizim işimiz seçim vermək, sizin də işiniz bəyənib, ya bəyənməməkdir. Biz insanları dəvət edərkən avrasiyaçılığın metafizikasından gələn ənənələrə bağlılığı, dinə hörməti, Qərbə nifrəti ortalığa qoyuruq, bu insanların xoşuna gəlir. Axı cəmiyyətimizin çox hissəsini məhz ABŞ-a, Qərbə nifrət birləşdirir. Bu xalqa milyonlar töksələr də nə amerikanizmi, nə də sionizmi sevdirə bilməyiblər, bu da böyük rol oynayır. İnsanlar görürlər ki, liberalizmə, amerikançılığa bizim sıralarımızda yer yoxdur. İnsanlar görürlər ki, bu saxta dünyada elə ən düzgün və real mövqe avrasiyaçılıqdı. Buna görə də məmnuniyyətlə bizim sıralarımıza qoşulurlar. 

— Deyirsiz ki, liberalizm, Qərb dəyərləri bizim cəmiyyətə oturuşmadı. Sizcə niyə belə oldu?

— Bu cür vəziyyətlər türk və şiə cəmiyyətlərinin hamısına xasdır. Liberalizm, faşizm və Qərbin gətirdiyi digər yabanı istiqamətlər tarixən roma-yunan sivilizasiyasına bağlı olan avropoid xalqlar tərəfindən daha tez mənimsənilir, onlara daha çox siyarət edir. Biz isə tarixən Qərblə müharibə və mübarizə vəziyyətində olmuşuq. Rusiya kimi bizə də bütün təhlükələr daim Qərb tərəfdən gəlib. Aleksandr Duqinin xarakteristikası ilə desək, Azərbaycan kimi türklərin və şiələrin çoxluq təşkil etdiyi cəmiyyətlərdə Qərbin məhsulu olan modern paradiqması hətta hökumət məmurlarında, varlılarda, mədəniyyət və incəsənət adamlarında belə ikrah yaradır, əks-reaksiya verir, belə ki bizim türk-şiə cəmiyyəti tarixən arxaik premodern paradiqmasına köklənib. Belə situasiyanı Duqin arxeomodern adlandırır. Bizi Rusiya cəmiyyəti ilə məhz bu yaxınlaşdırır. Erməni və gürcü cəmiyyətləri ilə müqayisədə Azərbaycan cəmiyyətinin üstünlüyü də məhz bundadır.

— Azərbaycan avrasiyaçıları ilə kommunistləri arasında görüş keçirildi və aranızda Alyans yarandı. Bu alyansı Azərbaycanda müasir dövrün yeni siyasi gücü kimi qiymətləndirmək olarmı?

— Bu görüşdən köhnə kişilər, sıravi insanlar sevinsələr də, qərbçi camiə təşviş keçirdi və narahatlığını müxtəlif formalarda izhar elədi. Biz bir daha sübut etdik ki, Azərbaycanın əbədi xoşbəxtliyi Rusiya ilə bağlıdır. Axı Qərbin bizə nə xeyri oldu? Qərb ölkəmizə dürtülərək Sovetin burda yaratdığı saysız-hesabsız zavod və fabriklərimizi dağıtdı, təsərrüfatımızı kuftankuf etdi, mədəniyyətimizə və mentalitetimizə ağır zərbə vurdu. Bu gün məhz biz avrasiyaçılar və kommunistlər köhnə rus təsərrüfatçılığının bərpası, dəyərlərimizin qaytarılması, mədəniyyətimizin yüksəldilməsi ideyalarının daşıyıcılarıyıq. Biz eksklüziv azərbaycançılıq modeli təklif edirik, ona görə də bizi xoşlamırlar. Bizim hələ 20 il qabaq Azərbaycanda yetirdiyimiz siyasət indi hökumət tərəfindən həyata keçirilir. Azərbaycanın Avrasiya Birliyinə inteqrasiyası hava və su kimi vacibdir. Xalqımızın gələcək taleyi bundan asılıdır. Məhz bu rakursdan bəli, bizi yeni dövrün təşkilatı, zəmanənin hərəkatı saymaq olar. Bu gün bizə satqınlar, dövlətçiliyin düşmənləri deyənlər bizə gələcəkdə vətənpərvərlər, xalqın oğulları deyəcəklər. Zaman bütün suları duruldacaq. Yazıçı Henri Ceymsın sözləri ilə desək, çox böyük tarix lazımdır ki, bir az ədəbiyyat alınsın. Bu gün siyasi meydana girənlər Qərb trafaretləri ilə çərənçilik edənlər, naftalin iyi verənlər, 30 ildi eyni çuşka söhbətlərini tirajlayanlar yox, pozitiv ssenarilər verənlər, konkret yaradıcı inisiativlə çıxış edənlər, orientiri Rusiyaya yönələnlər olmalıdır. Hal-hazırda xalqımız çaşqın və əzgin vəziyyətdədir, ona həmrəylik və dəyanət lazımdır. Xalqımıza gələcəyə inamı yalnız Rusiya verə bilər. Rusiyadan ayrı qalsaq, kənarlaşmağa çalışsaq qlobal güclər bizi məhv edəcək. Bu dəfələrlə deyilib, sübut olunub. ABŞ və Fransa Rusiya sülhməramlılarının Qarabağdan çıxdığı günü gözləyirlər ki, yırtıcı caynaqları ilə bizi parçalasınlar. Xalqımız Qərb cəsuslarının yaydığı propaqandanın felinə uymamalı, hər şeyi dərindən götür-qoy etməlidir. Bizi güclü edən Rusiya ilə əlaqələrimizdi. Azərbaycanlıların real tarixi dövləti 300 il Rusiya dövləti olub. Azərbaycan mədəniyyəti Rusiya mədəniyyəti bazasında formalaşıb. Azərbaycan təhsili ümumiyyətlə olmayıb, bizə təhsili Rusiya verib. Bax bu gün bizi bu tarixi köklərimizdən ayırmağa çalışırlar. Azərbaycanın təbii, etibarlı və sərfəli əlaqələri Rusiya ilə əlaqələridir. Bu əlaqələri kökündən baltamağa çalışırlar. Çünki Rusiyadan qoparaq onunla düşmən münasibətə keçəndə avtomatik olaraq anqlosaksonların asan şikarına çevrilirik. Onlar neftimizi pulsuz daşıyıb aparırlar, özümüzü də qul halına salırlar. Bizi bu hala salmaq, indiki formaya gətirmək üçün böyük polittexnologiyalar həyata keçirilib. Bunu Valeri Korovin öz tədqiqatlarında geniş açıb göstərir. O bildirir ki, bizə 30 ildir ciddi-cəhdlə yeridilən qloballaşma insanı öz təbii yolundan, real köklərindən ayıraraq atomlaşdırır. İnsan əvvəlcə bir növ öz xalqından kənarlaşdırılaraq təkləşdirilir, sonra isə hamını eyni qəlibə salıb kütlələşdirmə prosesinə start verilir. Qlobal güclər səni mətin və dəyanətli xalq kimi yox, idarə olunan sürü kimi görmək istəyir. Sovet vaxtının yetkin, inamlı, deyib gülən azərbaycanlılarını qloballaşma bu yolla indi bir tikə çörəyə möhtac, problemlər içində üzən əsəbi azərbaycanlılara çevirib. Çünki dünyaya hegemonluq etmək istəyən ABŞ öz yolu üstündə düşünən və ayıq xalq yox, problemlərdən başı qaçmış individiumlardan ibarət kütlə görmək istəyir. Alen de Benua bu tip insanı “istehsal və istehlak mənbəyi” adlandırır. ABŞ yaratmaq istədiyi qlobal imperiyanı da məhz yerlərdə formalaşdırdığı bu cür boz kütlələrin hesabına yaradacaq. Ey Azərbaycan xalqı, sən nə qədər ki Rusiyanı söyəcəksən, bu yırtıcıların əlində qalacaqsan. Rusiyanın ətəyindən yapış, onda bu yırtıcıları əlindən qurtarıb rifah və əmin-amanlıq tapacaqsan. Sirr də budur. Ona görə də antirus təbliğatını get-gedə gücləndirirlər ki, Azərbaycan xalqının yaxası daim bu yırtıcıların cəngində qalsın. Həzrət Əli deyirdi ki, xalq öz düşüncə və niyyətlərinə görə cəzalandırılır. Ona görə də biz öz düşüncələrimizə yenidən baxmalı, niyyətlərimizi dəqiq müəyyənləşdirməliyik.

— Rusiya ilə eyni ittifaqa girməyimiz müstəqilliyimizin itirilməsi ilə nəticələnə bilərmi?

— Məgər biz Sovet dağılandan bəri real müstəqillik görmüşük ki? Xalqın başını qondarma informasiya sirkulyasiyası ilə qatırlar, amma real vəziyyət isə başqadır. Biz 30 il ərzində Qlobal İmperiyanın subyektlərindən biri olmuşuq. Müstəqil ölkə - müasir müstəmləkələrin adı elə belə olur. Azad bazar iqtisadiyyatı deyilən bəla Azərbaycan xalqının axırını çıxdı, yırtıcı kapitalizm onu yarımcan hala saldı. 30 il ərzində bank sələmi xalqımızın başına hansı müsibətləri gətirmədi? Nə qədər ailələr dağıldı, nə qədər insanlar özünü asdı, intihar etdi. Bizə təkcə gen-bol allı-güllü Qərb dəyərləri yedizdirirlər, yalançı vədlər verirlər, amma bir qrup öz adamlarından başqa hamı əsir-yesir hala salınıb, bir tikə çörəyini dişi-dırnağı ilə qazanır, insanlar çərləyib, ömrü-günü çürüyüb. Azərbaycan xalqı əsl müstəqilliyini Rusiyanın təhlükəsizlik çətiri altında tapacaq. Moskvanın nəzarəti olmasa bunlar bizim qanımızı içməkdə davam edəcəklər.

— İdeyalarınız qələbə çalacağına əminsinizmi?

— Biz səbrlə öz hədəfimizə doğru gedirik. Zərdüşt peyğəmbərin də fikirlərini ilk əvvəl cəmiyyət qəbul etmirdi, onu hər yerdə iqnor edərək qovurdular. İlk on il ərzində Zərdüşt təkcə bir nəfəri – öz əmisi oğlunu dininə gətirə bilmişdi. Lakin sonra Zərdüştün ideyaları Kəyani şahının xoşuna gəldi və nəticədə bütün ölkə zərdüştlüyü qəbul etdi. Bizim 600 üzvümüz, on minlərlə tərəfdarımız, bir neçə yüz min oxucumuz var. Hələ ki bu bizə kifayətdir. Düşünürəm ki, təşkilat sədri kimi xalqın adından danışmağa mənə bəs edir. Hər halda Azərbaycan masştabında tam kifayətdir. Çünki mən fikir verirəm, son 30 ildə xalqın adından danışan partiya sədrlərinin partiyalarında özlərindən başqa heç iki cüt bir tək adam da yoxdur. Amma xalqın adından gen-bol manipulyasiyalar edirlər. Hardasa 20 il qabaq biz bu işləri qaydaya salmağa başlamışıq, istiqamətlərimizi müəyyənləşdirmişik, hər şey öz axarınca gedir. Tərəfdarlarımızı da əmin etmək istəyirəm ki, qələbə bizimlədir. Vodoley erasının xüsusiyyəti belədir ki, biz hökmən qələbə çalacayıq. Çünki Vodoley erasında androkratik qəhrəmanlar daim xtonik ünsürlərə qələbə çalırlar. Bu nə bizim güclü olmağımızdan, ya da opponentlərimizin zəif olmasından asılı deyil, Vodoley erasının nişanı budur. Allah özü istəyir ki, biz qələbə çalaq. İşıq ordeninə balet edənlərə bunu demək istəyirəm. Sizi əmin edirəm. Meydan bizim olacaq. Biz qara qüvvələrin hamısını silib süpürüb atacayıq. Onların yeri tarixin zibil yeşiyi olacaq. Bir daha Rusiyaya inananları sıralarımıza dəvət edirəm.

Hazırladı: Aqil Adiloğlu                 "Xəbər saatı"

Valeri Korovin: Quduz çaqqalların hücumları nə qədər artırsa, Rusiya bir o qədər güclənir

Valeri Korovin: “Rusiya Qərbə qalib gələrək Katexon İmperiyası quracaq”

Rusiyalı politoloq, İzbor Klubunun üzvü, Geopolitik Ekspertizalar Mərkəzinin direktoru, Beynəlxalq Avrasiya Hərəkatının sədr müavini Valeri Korovin “Ednews”a müsahibə verib. Həmin müsahibəni sizə təqdim edirik.

- Sizcə, Rusiya Federasiyası ilə Qərb arasında Ukrayna böhranı ilə bağlı qarşıdurma fonunda dünyada hələ də nüvə müharibəsi təhlükəsi varmı?

- Bu gün nüvə müharibəsi təhlükəsi son dərəcə yüksəkdir. Məhz ona görə ki, Qərbin birqütblü layihəsi sonuna doğru irəliləyir, lakin Qərbin özü, daha doğrusu onun başında duran bir dəstə cin yoluxmuş manyak bütün vasitələrlə artıq ölmüş, legitimliyini itirmiş, bəşəriyyətin əksəriyyətinin rədd etdiyi şeydən yapışaraq, bunu etiraf etmək istəmir. Məhz mütləq çoxluq ilə azlığın mövqeləri arasındakı labüd narazılıq dünyanı ehtimal olunan nüvə apokalipsisi zərbəsi altına qoyur. Rusiya dünya səhnəsinə qayıdır, döyüş meydanlarında baş verənlər ABŞ hökmranlığının alternativinin olmadığı, birqütblü dünyanın isə “obyektiv reallıq” olduğu bir vaxtda dünyaya alternativ ümid verir. Artıq heç kəs Qərbin təkbaşına hökmranlığı ilə razılaşmır. Hətta Avropa da ABŞ-ın ona hakim olması ilə razı deyil. Amerikanın mühafizəkar çoxluğu da liberal demokratik azlığın dominantlığı ilə barışmır. Bu gün qlobalist post-insan azlığı siçovul sürüsü kimi küncə sıxışdırılıb, lakin əllərində hələ də nüvə arsenalı var və bu fakt dünyanın sonunu gətirə bilər.

- Rus qoşunlarının Xersondan geri çəkilməsini necə izah edərdiniz? Rusiya Silahlı Qüvvələrinin əsas strateji səhvi nədir?

- Rusiya hökumətində prezidenti daim təslim olmağa, “taxıl sövdələşməsinə” getməyə, hər şeyi “əvvəlki vəziyyətə” qaytarmaq üçün Qərblə “danışıqlar” aparmağa təhrik edən liberal Qərb ideya daşıyıcılarının, necə deyərlər altıncı kolonun olduğu şəraitdə Xersondan geriçəkilmə tamamilə başadüşüləndir. Prezident onları dinləyir və onlara inanır, axı “dostlarıdır”. “Məğlubiyyət və xəyanət partiyası” olduqlarına inanmadığı üçün onlardan ayrılmağa qərar verə bilmir. O heç cür inana bilmir ki, Yeltsin dövründən hakimiyyətdə (yem təknəsində) olan adamlar bədxahdır, öz şəxsi maraqlarını ümumi dövlətdən üstün tuturlar. Amma o nəyinsə Rusiyadan vacib olmasına yol verə bilməz. Xersonun təhvil verilməsi rusları daxilən təmizləyir. Həmişə olduğu kimi, faciə və dram vasitəsilə, yüzlərlə və minlərlə insanın həyatı bahasına. Başqa cür desək, prezident (qlobalist Qərblə Ukrayna ərazisində müharibəyə kifayət qədər gec başlasa da), görünür illüziyalardan ayıla, ən yaxın çevrəsində satqınların və xəyanətkarların olduğunu dərk edə bilmir. Başqa cür ola da bilməz. Onun inanması üçün dəyər kifayət qədər yüksək olmalıdır, çünki bu gün o çoxqütblülük, Qərb hökmranlığına alternativ yolunda dünyanın ümid yeridir. Bunu bütün bu illər ərzində prezidentin ən yaxın çevrəsindəki agentlərə dəstək verən qlobalist Qərb də yaxşı başa düşür. “Təslimçilik partiyası”nın ideoloqları MKİ-nin birbaşa agentləri, sözün əsl mənasında ABŞ Demokrat Partiyasının adamları, ən yüksək kreslolarda oturan zəif iradəli axmaqları fırladan təcrübəli geyşalardır. Ancaq prezident onları heç bir şəkildə görə bilmir, görəndə də təkcə onu deyil, həm də Rusiyanı (legitimlikdən məhrum edərək) satdıqlarına inanmır. Ümid yalnız ona qalır ki, Xerson dramı, onun qurban edilməsi Putinin gözlərinin açılması üçün kifayət edəcək. Əks halda hər kəs üçün çox pis olacaq.

- Müharibənin Rusiya Federasiyası üçün sonrakı nəticəsini necə görürsünüz?

- Rusiya mütləq qalib gələcək. Ukraynaya deyil, bu yaxınlaracan zəfərin zirvəsində olan, iblisin kürsüsündə oturan Qərbə. Onu qayıdışını Müqəddəs Ataların proqnozlaşdırdığı yeni Rus Pravoslav Katexon İmperiyasının çatısı altına sürükləyəcək. Bu, simasını dəyişmiş Rusiyanın Məsih yolunda çarpışanların gücüylə yeni qayıdışı olacaq. Ancaq bu, Qərbin ölüm kimi qəbul etdiyi ağır qış yuxusundan oyandıqdan sonra baş verəcək. Bu, ölümcül atəşlə paklanmaqdan, alçaldılma və məğlubiyyət dramından keçən bir transformasiya olacaq. Biz başqa cür bacarmırıq, oyanmırıq, oyananda da baş verənlərin həqiqiliyinə inanmırıq. Xalq bir əsrdən artıq qadağan olunmuş, özümüzün utandığımız, adını çəkməyə qorxduğumuz Rus ideyasını qəbul edəndən sonra ayılacaq. Amma Rus ideyası oyandıqdan sonra xalq ənənəyə, ulu babaların inamına, Tanrıya qayıdış yolu ilə ayılacaq. Onda yolundakı hər şeyi süpürüb atan qələbə olacaq. Amma o zaman artıq dayanmaq olmaz, 1945-ci ildə bitirmədiyimiz və Qərb ideologiyasının - liberalizmin, satanizmin qloballaşmasının, insan haqlarının və digər üfunət iy verən Qərb infeksiyalarının xərçəng şişi kimi yenidən Yer kürəsinə yayılan bir toxumunu belə saxlamaq olmaz. Yeni dünyada heç bir Qərb olmamalıdır. Qoy bu bizim həmişəlik qələbəmiz olsun.

- Necə düşünürsünüz, tərəflərin artıq əsirləri dəyişdirdiyini nəzərə alsaq, müharibənin indiki mərhələsində Moskva ilə Kiyev arasında danışıqları bərpa etməyin mənası varmı?

- Kiyevlə danışıqları yalnız Kiyev alındıqdan sonra aparmaq olar. Əgər qərargahlarda, düz prezidentin ətrafında məğlubiyyət əhval-ruhiyyəsi və xəyanət olmasaydı, bunu 2022-ci ilin martında etmək olardı.

- Sizcə, Aİ Rusiya qazına kifayət qədər ciddi alternativ tapıbmı? Yoxsa avropalılar gələn il də enerji böhranından qaça bilməyəcəklər?

- AB Vaşinqton qarşısında alçaltmağa davam edərək, ABŞ-ın Avropa müstəmləkəsi olaraq itaətkarlığının əvəzini ödəməli olacaq. Qullara isə isti olmaz, onlar labüd olaraq Avropaya gedəcək rus qışında donacaqlar. Ta ki Avropanın böyük bir sivilizasiya olduğunu xatırlayana və Amerika işğalından azad olana qədər. O vaxta qədər Rusiyadan nə qaz, nə neft, nə də başqa resurslar olmayacaq. Bu yalnız Putinin çevrəsində satqınlar olduğu halda mümkün ola bilər. Onların güllələnmə siyahısı da prezidentə o zaman məlum olacaq.

- Sizcə, Ukraynadakı müharibənin yaratdığı maliyyə-iqtisadi böhrandan çıxmaq üçün Rusiya Federasiyasının kifayət qədər resursları varmı? Yoxsa Moskva hələ də regional müttəfiqlərinin və tərəfdaşlarının, məsələn, Çinin köməyinə ümid edir?

- Rusiya qitə, imperiya, sivilizasiyalar dövlətidir, onun resursları tükənməz, qüvvələri isə saysız-hesabsızdır. Müharibənin Rusiyanı hər hansı şəkildə zəiflədə biləcəyinə yalnız bütün dünyanın gözü önündə ağlını itirmiş, Alzheimer xəstəliyinə tutulmuş və ölüm ayağında olan qocanın əllərini öpən miskin qullar inana bilər. Müharibə Rusiyanı yalnız oyandırır, canlandırır, sağaldır, səfərbər edir. Quduz çaqqalların hücumları nə qədər şiddətli olarsa, Rusiya da bir o qədər güclü olacaq və Qərbə doğru irəliləyəcək, çünki “Rusiyanın sərhədləri heç yerdə bitmir” tezisi nəhayət reallığa çevrilmişdir.

https://t.me/xeber_dalgasi

FARSLAR İRANIN YERLİ ƏHALİSİ DEYİL

İran tarixi olduqca keşməkeşli və qarışıq periodlardan ibarətdir. Herodota görə, eramızdan 9 əsr əvvəl midiyalılar indiki İrana doluşdular və əvvəllər qutilərin, kassitlərin və lullubilərin yaşadıqları əraziləri tutdular. Arimaspilər issedonları qovdular, issedonlar skifləri sıxışdırdılar, skiflərin təzyiqi ilə üzləşən kimmerlər yaşadıqları Krımdan çıxaraq Anadolu ərazisinə gəldilər. Kimmerlər burda Sevan gölünün şimalında öz çarlıqlarını qurdular, friqiyalıların üstünə hücuma keçdilər və axırıncı Friqiya çarı Midası öldürdülər. Şərqi kimmerlər Manna dövlətini tutdular, sonradan Midiya xalqının etnik komponentinə çevrildilər və Assuriyaya qarşı üsyan qaldırdılar. Qərbi kimmerlər isə Lidiyaya basqın etdilər, ölkənin paytaxtı Sardını tutdular, axırıncı Lidiya çarı Qiqesi öldürdülər və bundan sonra Kappadokiyada oturuşdular. Herodota görə kimmerləri Krımdan qovan skiflər onların dalıyca yeni yaşadıqları yerə də gəldilər. Skif çarı Madiy e.ə 653-cü ildə Midiyanı tutdu, sonra isə qərbə yeriyib kimmerləri qırdı. Sikiflər bundan sonra da dayanmadan irəlilədilər, Aralıq dənizinin şərqinə girdilər, Suriya və Fələstini keçdilər, Misirə təhlükə yaratdılar. İşquzlar e.ə. 7-ci əsrdə Midiya və Anadolu ərazisinə girdilər, assuriyalılarla toqquşdular. Assuriyalılara qarşı mübarizədə onlara lullubilər və xurritlər kömək etdilər. Tarixin müəyyən dövrlərində iranlı və hindli xalqlarının ayrılması, haçalanması prosesi getdi, çöldə köçərilik edən iranlı xalqların Elama (Persiya) və Qafqaza (Midiya) miqrasiyası baş verdi. Eramızdan 2 min il əvvəl indiki hindlilər Hindistana girdilər. Xaldeylərlə midiyalılar birləşib assuriyalıları qırdılar. Romalılarla parfiyalılar bir-birlərini qırdılar. E.ə. 3-cü əsrin ortalarında dax tayfalarından biri olan parnlar Parfiya ərazisinə soxulub burda yeni dövlət yaratdılar. Parfiyalıların üzərinə saklar və toxarlar yeridilər, yenə böyük qırğınlar oldu. Sasanilər parfiyalıları qırdılar. Hunların imperiya yaratdıqları ərəfədə usunlar hücum edib yueçjiləri Şərqi Türkistandan qovdular; halbuki yueçjilər həmin torpaqlarda ən azı min beş yüz il idi yaşayırdılar ki, Tarim mumiyaları buna sübutdur. Yueçjilər qərbə gələrək Xəzərin şərqində yaşayan saklara hücum etdilər, nəticədə saklar qərbə – Soqdiana və Fərqanəyə doğru sürüşdülər. Burda saklar Yunan-Baktriya çarlığı ilə toqquşdular, nəticədə e.ə. 145-ci ildə bu dövləti tutdular. Bundan sonra onlar güclənib cənuba doğru yeridilər, Əfqanıstanı götürdülər. Ardınca saklar şərqə yeriyib e.ə. 1-ci əsrin ortalarında Hindistanın şimal-qərbini tutdular. 2-ci əsrdə isə toxarların bir hissəsi Təklə-Məkan çöl yolu ilə Sincana qayıtdılar. 4-cü əsrdə Qazaxıstanda və Baktriyada kidaritlər peyda oldular. Burda onlar digər köçəri tayfalarla birləşib İrana basqınlar etdilər. Onlar get-gedə güclənib Kabula kimi əraziləri tutdular. Kidaritlərdən sonra eftalitlər regionun atlb vuran xalqına çevrildi. Eftalitlər 4-6-cı əsrlərdə İran və Hindistan arasında dövlət yaratdılar. Hindistanda eftalitlər Qupta çarlığı ilə toqquşdular və bu dövləti məhv etdilər. 457-ci ildə eftalitlər Sasani İranından vergi almağa başladılar. Onlar əvvəl İran şahı Peroza taxt-tacı tutmaqda kömək etdilər, lakin Peroz onların qarşısında götürdüyü öhdəliyi yerinə yetirmədi, nəticədə müharibə başladı və döyüşlərin birində Perozu öldürdülər. Bundan sonra eftalitlər Perozun onların yanına girov kimi göndərdiyi oğlu Kavadı İranda hakimiyyətə oturtdular. Eftalit çarı Mixirakula Hindistanın şimalında möhkəmləndikdən sonra özünü “günəş irqinin” varisi elan etdi, buddistləri qırdı və şivaizm dinini gətirdi. Ərəblər tərəfindən tutulana kimi Kabul eftalitlərin əlində idi.

İran coğrafiyasında bəşər tarixi bir-biri ilə dayanmadan didişən xalqlar, amansız müharibələr aparan sivilizasiyalar ansamblı ilə müşayiət olunur. Tarixin müxtəlif vaxtlarında farslar midiyalılarla, kassilərlə, lidiyalılarla, assuriyalılarla, hirkanlılarla, vavilonlularla, baktriyalılarla, saqartiyalılarla, saklarla, parfiyalılarla, xarəzmlilərlə, soqdiyalılarla, qəndəharlılarla, dadiklərlə, kaspilərlə, saranqlarla, paktiyalılarla, utilərlə, miklərlə, parikanlarla, paflaqoniyalılarla, likiyalılarla, matienalılarla, mariandilərlə, kappadokiyalılarla, friqiyalılarla, misiyalılarla, vifiniyalılarla, pisidiyalılarla, kabaliyalılarla, mililərlə, mosxlarla, tibarenlərlə, makronlarla, mossinoyklarla, marlarla, kolxlarla, suriyalılarla, ərəblərlə, liviyalılarla, efioplarla vuruşdular. Regionda çoxlu yerli xalqlar vardı, adları mənbələrdə var, amma yoxa çıxıblar. Onlar niyə yox olublar? Fakt budur ki, bütün bu xalqların farslarla toqquşmaları olub.

Aleksandr Duqin Turan istorialındakı bu qatma-qarışıqlıq barədə belə yazır: “Böyük Çöldə məskunlaşmış tayfaların tarixi ilə bağlı ilkin xronikalardan tutmuş sonrakı orta əsrlər xronikalarına kimi qarışıqlıq vardır. Gah bir xalq müxtəlif adlarla adlanır, gah onlar arasında yaxınlıq və qohumluq göstərilir, gah da onlar eyniləşdirilir. Bu təkcə xronika müəlliflərinin məlumat azlığının nəticəsi deyil, həm də bəzi sivilizasion şəraitlərin təzahürüdür: bir neçə minillər boyu Turan ərazilərində hind-avropa xalqlarının sirkulyasiyası baş vermişdir ki, bu prosesin məntiqi və mahiyyəti xronikalarda və mətnlərdə əksini tapmamışdır. Bu elə həmin cəmiyyətlərin köçəri təbiətlərindən, şəhərlərin, yazının və oturaq məntəqələrin olmamasından irəli gəlir. Əsl differensiasiya məhz onda başlayır ki, bu və ya digər xalqlar birdəfəlik oturaq həyat tərzinə keçirlər, erkən mədəniyyət sistemlərdən yazı, arxitektura və müəyyən inkişaf etmiş işarə sistemləri götürürlər”.

Nə indiki Yunanıstanda əvvəl yunan yaşamadığı kimi, nə indiki Türkiyədə əvvəl türk yaşamadığı kimi, nə indiki Əfqanıstanda əfqan yaşamadığı kimi İranda da indiki farslar yaşamırdılar. Bu regionun əsas əhalisi serblərin, bolqarların, slovakların, çexlərin müştərək babası olan selevkilər idi. Slovaklar indi üçünсü dərəcəli xalqa çevriliblər, lakin o vaxt tarixin əsas, aparıcı, öz sözünü deyən, geniş regiona, mən deyərdim hətta qitəyə sahib xalqı idilər. İndi tarixin təlatümlərindən keçərək Avrasiyanın bir küncünə sıxılıblar... Bəli, vaxtilə Şərqdə slavyanlar hakim idilər. Bunu tarixi mənbələr və arxeoloji qazıntılar açıq-aydın göstərir.

Təəccüblənmək lazım deyil. Məsələn, indiki Azərbaycanın yerində Albaniya vardı ki, əhalisinin slavlar və franklardan ibarət olduğu tarixi mənbələrdə aydın göstərilir. İndiki Türkiyə dövlətinin yerində Lidiya dövləti vardı. İndiki Türkiyənin yerli əhalisi ioniylər, lidiyalılar, doriylər idi. Müasir türkiyəlilər qarasaç və qaragöz olsalar da, Türkiyənin qədim sakinlərinin sarısaç və göygöz olduğu hamıya aydındır. Tarixi mənbə, təsvir və artefaktların hamısında indiki Türkiyənin əsl sakinləri ucaboy, ağ dərili, sarısaç, göygöz, enli alınlı və balaca ağızlı göstərilir ki, bu daha çox slavyan fenotipinə uyğun gəlir. İstanbulun arxeologiya muzeyində Apollonun, Veneranın, Zevsin antik heykəllərinə baxın. Bütün Türkiyə ərazisi etruskların tikdiyi antik teatr, qala, qüllə, körpü, məbəd və şəhər qalıqları ilə doludur. Arxeoloji qazıntılar zamanı da Türkiyədə qara insanların yox, slavyan görünüşlü insanların sümükləri çıxır. Qara dənizin Türkiyə sahili zolaqları qədim slavyan torpaqlarıdır.

O cümlədən İran ərazisində də sarısaç göygöz insanların yaşadığını arxeoloji qazıntılar göstərir; qazıntılarda tapılmış insan qalıqlarının fiziki tipi və qaploqrupu qədim İranda slavyanların yaşadığına dəlalət edir.

Beləliklə, farslar kimdir? Hardan gəliblər? Hara gedirlər? İran tarixini izləyərkən görürük ki, çarlıqların adı tez-tez dəyişir, amma bu əslində elə xalqların dəyişməsi idi. Məsələnin çətinliyi ondadır ki, tez-tez eyni ad müxtəlif dövrlərdə fərqli regionlara verilir və bu təkcə ibtidai ənənəvi mərkəzin ardıcıl lokalizasiyası ilə deyil, həm də ikinci dərəcəli mərkəzlərə birbaşa və ya dolayısı bağlılıq ilə əlaqədardır. Söhbət təkcə onların legitimliyindən, qeyri-legitimliyindən getmir, həm də bir xalqın yerinə başqa xalqın gəlməsindən gedir. Bu gün Əhəmənilər fars istorialının bir fraqmenti sayılır, amma onlar qərbə köçüb Komninlər dövləti qurdular. Sizə bəlkə gülməli gələr, indiki Ukrayna Əfqanıstan ərazisində idi - Əfqanıstana qara irq sonradan gəldi. Kəyanilər fars tarixində dumanlı miflərdə əks olunur, Kəyanilərin real dövləti isə Kiyev Rusu olub. Sasanilər dövründə isə zərdüştlüyün öz ilkinliyindən, orijinallığından qoparılaraq ona fars mentallığına uyğun yeni format verilməsinin şahidi oluruq.

Legitimlikdən söhbət düşmüşkən bir daha onu qeyd etmək lazımdır ki, İran tarixi heç də hamar olmayıb. Tarixşünaslar təəccüblənirlər ki, nəyə görə Roma legionunun döyüşçüləri İran köklərinə malik mitraizm dininə sitayiş edirdilər? Xalqların Böyük Köçünü nəzərə alsaq, onda bu təzada aydınlıq gətirə bilərik. Parfiyanın əsl adı Port idi. Sonradan bu dövlət qərbə “sürüşdü” – bu adı Osmanlı dövləti daşımağa başladı. Port – Osmanlı dövlətinin ilkin adlarından biridir. Yəni əvvəl İran ərazisinə Port deyilirdisə, sonradan Osmanlı ərazisinə Port deyilməyə başlandı. Niyə? Çünki İranın slavyan əhalisi qovuldu, onlar sıxışdırılaraq qərbə yerləşdilər və bu adı da özləri ilə apardılar.

Tarixdə belə hallar çox olmuşdur, məsələn, nə qədər qəribə olsa da vaxtilə Parfiyada (indiki Azərbaycanda və İranda) hakim olmuş daxilər (dailər) etnosunun varisləri indiki rumınlar və moldovanlardır. Xalqların böyük köçü baş vermişdir. Osetinlər İran ərazisindən Şimali Qafqaza köçdülər. Ermənilər Mesopatomiyadan – Dəclə və Fərat sahillərindən Van gölü sahillərinə gəldilər. Yəhudilərin Xanaana gəlişinə kimi burda refaimlər deyilən hündürboylar irqi yaşayırdı. Qədim perslər olan pruslar şimala köçdülər, Baltik dənizindən Şərqi Pomeraniyaya, Visla çayının aşağılarına doğru, Buq çayına qədər ərazilərdə yayıldılar. Pruslar slavyanların və baltların (baltikalıların) ulu babaları sayılır. Tarixçilər göstərirlər ki, 4 min il qabaq prusların babaları Turan çöllərində yaşayırdılar. Keltlər Qərbə doğru irəlilədilər, hətta Atlantik okeanı sahillərinə çatdılar və Britaniya adalarına nəzarəti ələ keçirdilər; yol boyu yerli xalqları sıxışdırdılar, bəzi hallarda isə onlarla qaynayıb qarışdılar.

Manna lidiyalıların Meoniya dövlətində davam etdi. Qədim Miken sivilizasiya-dövlətinin adı bizim Muğanda qaldı. Likiya dövlətinin adı bizim Lək, Ləkin məntəqələrində qaldı. Yunanıstanı idarə edən pelasqlardan bizə ləzgi etnosu gəldi. Lidiya dövlətinin adı bizim Əhlətdə qaldı. Vaxtilə regionda böyük Van sivilizasiya-imperiyası vardı. Yunan-İohan-Van-İvan – bunlar eyni köklü adlardır və slavyanlıqla bağlıdır. Tarixə İoniya kimi düşmüş dövlət də əslində Vaniya dövləti idi. İndiki yunanların qaploqrupu Avropa xalqları ilə eynilik təşkil edir, lakin ilkin yunanların qaploqrupu slavyanlarla eynilik təşkil edirdi. İlkin Avropa identikliyinin də yaradıcıları həmin Van sivilizasiyasında yaşayan slavyanlar olmuşdur. Əhəmənilərin idarə etdiyi imperiyanın adı Vaniya İmperiyası, sivilizasiyası isə Van sivilizasiyası idi. Van sivilizasiya-dövlətinin adı Van gölündə, Ərçivan, Ərkivan, Yerevan kimi məntəqələrdə qalmışdır. Yeri gəlmişkən Van gölü ərazisində Azərbaycandakı Əhlətlə eyni ada malik bir Əhlət məntəqəsi də var (bu ad Yaxın Şərqdəki Ladoqa-Latakiya qədim slavyan çarlığının adı ilə bağlıdır). Bu şəhərin qədim sakinləri urartlar, urartulular, yəni orattılardır ki, radalılar, indiki Kiyev rusları ilə əlaqəlidirlər. O cümlədən Anadoluda qədim xetlərin Qussar, Samuxa kimi şəhərləri vardı ki, həmin yer adları Azərbaycanın şimalında da var: Qusar, Samux. Lidiya dövlətinin daha bir adı (əvvəlki adı) qədim xett və Misir mənbələrində Arsava kimi göstərilir ki, bu da əsl oxunuşunda Rusava – Rus dövləti deməkdir. Qeyd edək ki, Rusava Ukraynanın Dnestr çayının qollarının biridir və Çexiyada şəhər adıdır. Yəni bu ad slavyan ellərində indi də qalır. Arsava-Rusava dövləti sonrakı periodlarda Lidiya adlanmışdır.

Latın da Lidiya dövlətinin formalaşmasından qabaqkı slavyan cəmiyyətinin ümumiləşdirilmiş adıdır. Slavyan dilində Volına (mənbələrə Vavilon kimi düşmüş dövlətin əsl adı) – azad el, latın-lyudina isə insanlıq, insan cəmiyyəti deməkdir.

Farslar Lidiya dövlətini məhv etdilər, lidiyalıları qırdılar. İran şahı Midiyanı tutduqdan sonra Lidiyaya da hücuma hazırlaşdı, Lidiya çarı Krez isə farsların hücumunu qabaqlayaraq onların ələ keçirdiyi Kappadokiyaya hücuma keçdi. Pteriya şəhərindəki döyüşdə tərəflərdən heç biri qalib gəlmədi və aralandılar. Lakin bundan sonra farslar qəfildən hücum edərək lidiyalıların paytaxtı Sardını tutdular, Lidiya çarı Krezi və arvadını tonqalda yandırdılar. Beləliklə, bir zamanlar tarixin möhtəşəm dövləti olan, Yer üzündə ilk dəmir pul istehsal edən (tərkibinə qızıl qatılırdı) böyük Lidiya çarlığına son qoyuldu.

E.ə. 540-cı ildə farslar Qərbi Anadoluda yaşayan likiyalılara da hücum etdilər, e.ə. 469-cu ildə onların paytaxtı Ksentosu tutaraq dağıdıb xaraba qoydular. Bundan sonra zəif düşən Likiya əldən ələ keçdi.

Yunanıstanın yerli sakinləri olan kariyalılar indi yoxdur – onlar da farsların zavalına gəldilər. Əslində farsların kariyalıları genosid və ya assimilyasiya etdiklərini dəqiq deyə bilmərik, amma fakt budur ki, məhz farslarla toqquşmalardan sonra kariya xalqı dili qarışıq tarixin səhnəsindən yoxa çıxmışdır.

Toxarlar Şərqi Türkistanda 2 min il yaşamışlar, ətraf sivilizasiyaların siyasi, sosial, hərbi, dini həyatında aktiv şəkildə iştirak etmişlər, liturguk mətnlərin hazırlanması və tərcüməsi ilə məşğul olmuşlar, missioner faəliyyətləri və dini reformalar həyata keçirmişlər, şəhərlər tikmişlər və siyasi sistemlər təkmilləşdirmişlər, əkinçilik və heyvandarlıqla məşğul olmuşlar, döyüşmüşlər və diplomatik işlər aparmışlar. Tarix elmləri namizədi Leonid Sverçkov toxarlar haqqında yazır: “Nə vaxtsa unikal və ifrat konservativ mədəniyyət yaratmış, əsrlər boyu həmin mədəniyyətin qayda-qanunları ilə yaşamış bu xalq hətta öz dilini itirəndə, tam yoxa çıxmaq ərəfəsində olanda belə öz ulularından ona miras qalmış axırıncı nəsnəni – qədim və rəngarəng texnoloji üsulları qoruyub saxlaya bildi. 12-ci əsrin ortalarından Orta Asiyada yazılı keramika ilə birgə yüksək keyfiyyətli poladların tigel metallurgiyası texnologiyası, o cümlədən yeni dövr avropalılarının Hindistan və İranda gördüyü həmin bulatlar da yoxa çıxır. Bulat qılıncların əsl düzəldilmə sirri həmişəlik itirilmişdir ki, bunlar qədim qılınc nümunələri ilə müqayisəyə gəlməzdir. Toxarların tarixi yaddaşının əsas və qədim təzahürü, onların mədəniyyətinin əvəzsiz atributu isə şübhəsiz ki naxışlı saxsı qablar hazırlanması olmuşdur”. 

Belə bir möhtəşəm xalqı farslar qırıb yoxa çıxardılar.

Toxarlar iranlı deyildilər. Onların dili İran və hind-iran dillərindən fərqli idi. Mənbələrdə göstərilir ki, onları özləri özlərini arsı adlandırırdılar, bu isə rusı sözünün təhrif formasıdır. Ərşakilər İmperiyası da həmin rusların - “rusak”ların dövləti idi. Bu slavyan arilərini və yaxud mənbələrdə adlandıqları kimi “tur”ları (Daariya varisləri) İran ariləri – farslar özlərinin qatı düşmənləri hesab edirdilər və daim onlarla müharibə vəziyyətində idilər. Alman mahiyyətli İranın sakral coğrafiyasının fundamental dualizmi də bunun üzərində qurulmuşdur – slavyanlığa və qüreyşiliyə düşmənçilik. Bu iki mədəniyyətlərin qarşıdırması öz əksini “Avesta”da və Firdovsinin “Şahnamə”sində tapmışdır. “Şahnamə”də turlar İran arilərinin şimaldakı düşmənləri adlandırılır. Turların hansı dildə danışmaları haqda məlumat yoxdur, amma “Avesta”nın “Xvarno himni”nin passajlarından məlum olur ki, onlar nə İran dilində, nə də iranlıların başa düşdüyü hind-iran dillərinin heç birində danışmamışlar. Məsələn, “Avesta”nın 19-cu yaştında göstərilir ki, turların çarı Əfrasiyab (Franqrasyan) əsəbləşəndə öz doğma dilində söyüşlər söyürdü ki, arilər (iranlılar) onun danışığını başa düşmürdülər. İran-Turan döyüşü german-slovak, alman-slavyan, indiki dəqiq merkada desək fars-rus döyüşü idi. Elə erməni miflərində əks olunan titan Aykın vavilonlu nəhəng Bel ilə döyüşü də ermənilərin (arilərin) slavyanlarla döyüşü idi. Ermənilərin “Sasunlu David” qədim dastanı Ermənistan-Misir qarşıdırması fonunda elə ermənilərlə slavyanların müharibəsini əks etdirir. Dastanda ermənilərin ərəb işğalçılarına qarşı mübarizəsindən bəhs olunur, amma fikir versək görürük ki, həmin “ərəb işğalçıları” dedikləri əslində ərəb olmayıblar. Dastanda açıq-aydın göstərilir ki, onlar müsəlman deyil, “atəşpərəst”, oda sitayiş edənlər idilər. Axı ənənəvi tarixşünaslıqda da aydın göstərilir ki, eramızdan əvvəl 2-ci minillyin sonunda ermənilər Anadoluya doluşdular və xurritləri qıraraq burda məskunlaşdılar.

Əlbəttə, tarixçilərə asan olardı ki, biz turları da irandilli xalqlardan biri sayaq - onda oxucularımız da bizim abrakadabralarda baş sındırmazdılar. Məsələ burasındadır ki, nə tur adının özü, nə də turların çarı Franqrasyanın adı İran etimologiyasına aid deyildir. Xüsusən Franqrasyanın adındakı “rasyan” hissəciyi diqqətçəkəndir. Ənənəvi tarixşünaslar turları elə tur-massaget adlandırırlar ki, bu da elə tur-moskovit deməkdir. Avrasiyanın şimal-şərqində yaşayan xalqlar “Avesta”da, məzdəizm dini mətnlərində, Firdovsinin “Şahnamə” poemasında Turan xalqı adlanır. Həmin dövrdə “Turan dili” deyilən dili slavyan dilinin ulu əcdadı kimi identifikasiya etmək olar ki, vaxtilə Turanın şərq vilayətlərində dominant olmuşdur və regiondan tədricən (fars-arian intervensiyası nəticəsində) yoxa çıxmışdır. Tarixin keşməkeşlərində qədim slavyan dilində yazılmış mətnləri hind-avropa dilində yazılmış mətnlər əvəz etdi, çünki regoiondan tədricən slavyan xalqlar sıxışdırılaraq yerini german xalqlar tutdu. Beləcə ümumilikdə turan dili adı verilmiş dil ortalıqdan itdi; ənənəvi tarixçilərə görə həmin dilin axırıncı daşıyıcıları kidaritlər və eftalitlər (ağ hunlar, ağ vanlar) olmuşlar. Müəyyən dövrdən sonra turlar etnonimi də ortalıqdan çıxdı, bu xalq İranda saka-tiqraxauda, yəni şişpapaq saklar, Herodotun mətnlərində isə massagetlər adlandı.

E.ə. 5-ci əsrdə Yunanıstanın yerli sakinləri olan ellinlərin sayı 10 milyon idi ki, bu da planet əhalisinin 10 faizini təşkil edirdi. Yəni faktiki olaraq dünyanın mərkəzində slavyan sivilizasiyası dururdu. İndiki Yunanıstan və Türkiyə ərazilərində Frakiya adlı böyük dövlət vardı (əsl adı özül latın və bolqar mənbələrində Trakiyadır ki, Türkiyə adı da burdandır). Herodot frakiyalıların çoxsaylılığı və qüdrəti barədə yazır: “Frakiyalılar hindlilərdən sonra dünyanın ən çoxsaylı xalqıdır. Əgər həmrəy olsaydılar və vahid hökmdarları olsaydı, düşünürəm məğlubedilməz və bütün xalqlardan qüdrətli olardılar”. Düzdür, Frakiya dilinin və mədəniyyətinin daşıyıcılarından dövrümüzə yazılı abidələr qalmayıb (əslində bu abidələr planlı şəkildə məhv edilib və silinib), amma onların antropoloji cəhətdən slavyan olduğu mənbələrdə var. Yunan salnaməçiləri onların sarısaç və göygöz olduqlarını, danışdıqları dili anlamadıqlarını bildirirlər. Bu isə o deməkdir ki, Yunanıstanın qədim sakinlərinin müasir yunanlarla heç bir əlaqəsi yoxdur. Yunan filosofu Ksenofan göstərir ki, frakiyalıların tanrıları yunanların tanrılarından fərqli olaraq sarısaç və göygöz idilər. Orta əsrlərin bir çox müəllifləri, məsələn, venesiyalı teoloq Vinko Priboeviç frakiyalıları slavyan sayırdı ki, bu da müasir genetik və linqvistik araşdırmalarla təsdiqini tapmışdır. Priboeviç 1525-ci ildə Venesiyada söylədiyi nitqində Fukididə, Polibiyə, İosif Flaviyə və Taçitə əsaslanaraq Roma İmperiyasının qədim sakinlərinin slavyanlar olduğunu söyləyirdi. Onun bu barədə əsərləri həmin dövrdə Venesiyada dəfələrlə latın və italyan dillərində çap olunmuşdu və populyarlıq qazanmışdı. O Aleksandr Makedonskinin, Diokletianın, Müqəddəs İeronimin və Sezarların da məhz slavyan olduqlarını göstərirdi.

Kidaritləri də tarixdən farslar sildilər. 5-ci əsrin ortalarında, güman olunur ki, İran şahı 2-ci Yezdəgirdin (438-457) vaxtında kidaritlər iranlıların təzyiqi ilə üzləşərək öz torpaqlarından qovuldular, Əndəhara doğru çəkildilər. Onların bir hissəsi Çinin qərbində yerləşdi, Dunxuan ətrafındakı dağlarda məskunlaşdı və əvvəl-axır Tibetin çyan tayfaları tərəfindən tam assimilyasiya olunaraq itdilər.

İranlılar 2-ci Kambizin vaxtında misirliləri qırdılar və eramızdan 525 il əvvələ qədər tədricən Misiri nəzarətə götürdülər. Sonra Afrikaya kimi irəliləyərək Nubiya, Efiopiya və Karfageni tutdular. E.ə. 517-ci ildə o dövrün çoxsaylı dövlət strukturlarının cəmləşdiyi Hindistanın şimal-qərbinə ələ keçirdilər və burda öz satraplıqlarını yaratdılar. Bundan sonra Qərbə doğru yönəldilər, Egey dənizində Samos, Xios və digər adalar onların nəzarəti altına düşdü. Sasanilərin dövründə ərəbləri qırıb ərəb dövləti Laxmidin paytaxtını tutdular. 7-ci əsrdə skiflərlə torpaq üstündə müharibə apardılar. Tarixdə göstərilir ki, skiflər Midiyanı tutmaq istədilər, lakin məğlub olub geri çəkildilər. Bilmək olmaz, bəlkə onlar elə Midiyanın yerli əhalisi idilər, öz torpaqlarını farslardan geri almaq istəyirdilər? Axı bildiyimiz kimi, “tarixi qaliblər yazır”.

Parfiyalıların, eləcə də midiyalıların da kökünü farslar kəsdilər. Parfiyalıların əsl adı selevkilər idi, yəni slovaklar-slavyanlar. Alman farslar slavyan parfiyalıları qırıb Şərqdən qovdular. Bundan sonra 1-ci Ərdəşirin (180-241)  dövründə farslar ərşakilərin (rusakların) üzərinə yeridilər və onları qırıb regiondan çıxardılar. Ərşakiləri qırıb çatandan sonra Ərdəşir özünü şahənşah elan etdi. 1-ci Şapurun dövründə farslar parfiyalıları qırıb regiondan qovdular. Midiyanın dağ xarəzmliləri, gilanlilar, deyləmilər, hirkanlılar ilk əvvəl parfiyalılara tabe idilər – yəni selevkilərə. Sonradan onları farslar özlərinə tabe etdilər.

İndiki Ermənistan, İberiya və Qafqaz Albaniyası pravoslav Roma İmperiyasına tabe idi, farslar bu torpaqları sonradan işğal etdilər. O cümlədən Suriya da pravoslav Rimin torpağı idi ki, Şapurun dövründə farslar tərəfindən tutuldu. 1-ci Hörmüzün dövründə isə farslar hücum edərək Anadolunu, Kappadokiyanı və Kilikiyanı tutdular. Bundan sonra indiki Azərbaycan, Ermənistan və Gürcüstan əraziləri dəfələrlə romalılar və farslar tərəfindən tutularaq əldən ələ keçdi.

2-ci Bəhramın dövründə İranın boz kardinalı Kartir selevkiləri qırdı. Selevkilərə qarşı kütləvi terror həyata keçirildi, sağ qalanlar isə İrandan qaçdılar. İrandan selevki-slavyan izi tam itirildi. Farslar məbədlərdən ellinist heykəllərini yox etdilər, qədim İran tanrıları yazatların abidələrini dağıtdılar. Fars zərdüştlərinin dini rəhbəri Parfiya mirası olan əsl irançılığa qarşı müharibə elan etdi. Məhz həmin dövrdə İranın selevki-slovak-slavyan mahiyyətinə son qoyuldu. Selevki İmperiyasının xəritəsinə baxın. Slovakların bu dövləti olanda farsların İranı hələ yox idi. 2-ci Bəhramın dövründə selevkilər regiondan qovuldular, əsl yerli din məhv edildi, qədim ellin (slavyan) kultları aradan aparıldı. İranda farsların tam ideoloji nəzarəti quruldu, farsların interpretasiyasında olan zərdüştlükdən başqa bütün dinlər kürf elan edildi.

Selevkilər bu terrora qarşı dirəniş göstərdilər ki, bu da tarixə Roma imperatoru Mark Avreliy Karın İrana yürüşü kimi düşmüşdür. O cümlədən ənənəvi tarixşünaslıqda bildirilir ki, 2-ci Bəhramın dövründə İranı daxili iğtişaşlar və üsyanlar bürüdü – bu da elə farsların yerli slavyanlara qarşı genosidi və slavyanların bunun müqabilində göstərdiyi dirənişin göstəricisidir. Ənənəvi tarixşünaslıqda fərqli interpretasiya olunur, amma əslində məhz həmin dövrdə qara farslar ağ slavyan əhalisini qıraraq çıxardılar, region farsların əlinə keçdi.

2-ci Hörmüzün vaxtında da manixeyləri qırıb regiondan qovmaqda davam etdilər. 2-ci Şapurun dövründə yenidən slavyanlara qarşı genosid başlandı, onları qırıb kökünü kəsdilər. Suriya, İraq, Ermənistan və Qafqazda xristianlara divan tutuldu. Bu məmləkətlərin o vaxtkı əhalisi xristian slavyanlar idi. Sağ qalanlara ikiqat vergi qoyuldu və orduda xidmətləri qadağan edildi. Ardınca 5-ci Bəhram vaxtında (406-438) xristian slavyanların son qalıqlarını məhv etməyə girişdilər. 5-ci Bəhrama kimi İran əhalisi pravoslav idi. Məhz onun dövründə pravoslavlar İrandan qərbə qovuldular.

Xosrov 1-ci Ənuşirəvanın dövründə (531-579) farslar Orta Asiyadakı eftalitləri qırdılar, bundan sonra Yəmənə soxulub ordan abissinləri qovdular.

Yaxın Şərdqə ta qədimlərdə ağ irq yaşayırdı. Ənənəvi tarixşünaslıqda da göstərildiyi kimi, burda ağ hunların – iohanların, vanların, yəni indiki merka ilə desək ivanların dövlət-sivilizasiyası vardı. Persiyanın şimal-şərqində – Baktriyada ağ hunlar – eftalitlər yaşayırdılar. Onlar Xarəzm, Soqdiana və Əfqanıstanı da əhatə edən yüksək səviyyəli mədəniyyətə malik böyük dövlət qurmuşdular. 5-ci Bəhramın dövründə farslar onlara ağır zərbələr endirdilər. Eftalitlərlə müharibələr 2-ci Yezdəgirdin və Firuzun da dövründə davam etdi. Hal-hazırda eftalitlərin tarixdə izi də qalmayıb və tarixçilər onların kim olması üzərində baş sındırırlar.

1-ci Qubadın dövründə də farslar xristianları qırmağa girişdilər. Onda hələ müsəlmanlıq yox idi, İran əhalisi tam xristian idi. İranda slavyan genosidinə son qoyulmasında da elə türk amili rol oynadı. Anası türk olan 4-cü Hörmüz (540-590) taxta çıxandan sonra İran hakimiyyətinin xristian genosidini dayandırdı. 4-cü Hörmüz slavyan genosidini həyata keçirən fars məmurlarının özlərini repressiya etdi, hətta zərdüştlərin baş mobedan mobedini asdı. Bir müddət sonra isə onun patronajlığı altında türklər pravoslavları qıran farsların öz üzərinə yeridilər.

2-ci Xosrovun dövründə regionun yerli ağ əhalisini bir də qırdılar, indiki Ermənisran, Suriya və Fələstin ərazilərini rusaklardan və selevkilərdən təmizlədilər. Qüds, Kiçik Asiya və Misir torpaqlarının ağ əhalisi qırıldı, bu məntəqələr qaralaşdı. Get-gedə güclənən farslar bizanslıları da qırıb Bosfora qədər girdilər.

Bəli, tarixi detalların dərin analizi İran regionunun legitim sakinlərinin indiki farslar deyil, slavyanlar olduğuna dəlalət edir. Farslar regiondan slavyanları təmizləyərək imperiya missiyasını öz üzərlərinə götürdülər. Tədricən regionda imperiya legitimliyi slavyanlardan onlara keçdi. Yaxın Şərqin slavyan mahiyyəti tam yox edildi. Farsların tarixə vurduğu bu zərbə İranın qərbinə də siyarət etdi – indiki Türkiyə və Yunanıstan ərazilərini əhatə edən ellinist dövlətlər çökərkən regionda hakimlik selevkilərdən romalılara keçdi.

Göygöz sarısaç midiyalılar İranın şimalında yaşayanda farslar İranın cənubunda yaşayırdılar. Əhəmənilərin ilk dövrlərində midiyalılar da farslarla bərabərhüquqlu xalq sayılırdı. Lakin İran şahı e.ə. 550-cı ildə Midiyanı tutandan sonra midiyalılar ikinci-üçüncü dərəcəli xalqa çevrildilər, küncə sıxışdırıldılar, farslar hakim xalqa çevrildilər. Regionun əsas hörmətli xalqlarından biri də vavilonlular idi – volınalılar. Hanı onlar? Bu göygöz sarısaç xalqlar yoxdur, təkcə qara farslar qalıb. Bircə farslar qalıb, hamısı məhv edilib, qovulub. Bu xalqlar qüreyşi xalqlar idi. Bəs farslar kimdir? Yarımalman yarımpuştun iudeylər. O vaxt yerli İran əhalisi göygöz sarısaç idilər, indiki İran farsları isə qaradırlar. Midiyalıları, elamlıları, vavilonluları, lidiyalılar, parfiyalılar qırıb bu yerlərə girdilər. Persiyanın şəhərlərində və çöllərində yaşayan deruşlar, pasarqadlılar, marafilər, maspilər vardı, həmin xalqlar hanı? Massagetləri – moskovitləri məhv etdilər, Məşhəd – massagetlərə bağlı idi. Orta Asiyada moskovitlər yaşayırdılar, indi yoxdular. Tarixdə öz yeri olan, böyük zəfərlərə və fədakarlıqlara imza atmış maquş (Quranda məcus) xalqı Xəzərin cənub sahillərində, Muğan bölgəsində yaşayırdı. İndi bu xalqın sümükləri yalnız kurqan arxeoloji qazıntılarında çıxır.

E.ə. 522-ci ildə maqlar Qaumatanın rəhbərliyi altında farslara qarşı üsyan qaldırdılar və öz hakimliklərini bərpa etdilər. Onların siyasəti farssoylu varlıların iqtisadiyyatda və cəmiyyətdə hegemonluğuna qarşı yönəlmişdi. Lakin farslar birləşib maqların üsyanını yatıra bildilər. Bundan sonra onlar maqları kütləvi şəkildə qırmağa başladılar. Mənbələrdə göstərilir ki, 20 hücum nəticəsində 150 min üsyançı öldürüldü.

E.ə. 64-63-cü illərdə Selevki İmperiyasının qalıqları Romanın əyalətlərinə çevrildi, halbuki bütün İran və Azərbaycan – Selevki dövləti idi. Bir daha deyək ki, o dövrdə yunan adlı xalq yox idi, o xalqın adı selevki idi, yəni slovak-slavyan.

İran mədəniyyətindəki ellinizm izləri indi də açıq-aşkar qalmaqdadır. O dövrə aid dəmir pullarda, heykəllərdə, arxitekturada ellinist sinkretizm nişanələri aşıb-daşır. Bu əsasən özünü Parfiya epoxasının bədii stilində bariz şəkildə göstərir. Ərçivan, Ərkivan, Naxçıvan, Yerevan, Sevan – hər addımbaşı region “van”a bağlı yer adları ilə doludur. İranın keçmişi ellinizmə - Van sivilizasiyasına, yəni slavyanlığa bağlıdır. Aleksandr Duqin məsələyə belə yanaşır: “İranizm – ellinizmin analoqudur”. Duqin iranizm-ellinizm bağlılığı barədə belə yazır: “İranizm (İran eresi kimi) meydana çıxmasına görə çox şeydə yunan təsirinə, ellinizm (yunan eresi kimi) isə əksinə özünün meydana çıxmasına görə İran təsirinə borcludur. Postəhəməni epoxasında ellinizm və iranizm toqquşaraq bir-birinə qarışır. Eyni zamanda həm təmiz – klassik ellinizmin (ellinizmdən bacardıqca uzaqlaşmaq istəyən kontinental Yunanıstan), həm də sinkretik təlimlərin yüksəlməsi qarşılığında özündə İran ortodoksiyasını təcəssüm etdirən zərdüştlüyün ilkin ocaqları saxlanılır”. Düzdür, Duqin bunları tam fərqli - İran tərəfdən zərdüştlüyü apollonik, ellin tərəfdən isə apollono-dionistik mahiyyətdə səciyyələndirməklə göstərir, amma əksinə, mahiyyət barizliyi ilə ortalıqdadır: İran tərəfdən dionistik, ellin tərəfdən isə apollonik olmuşdur.

İranın əsas şəhərləri yunan (ioan-van) şəhərləri idi və bu şəhərlərin Arşakilərin vaxtında geniş inkişaf etdiyi barədə mənbələrdə məlumatlar verilir. Qədim İran şəhərlərinin mərkəzi meydanlarında arxeoloji qazıntılar zamanı yunan tanrılarının heyranedici heykəlləri çıxır. Arşakilərin buraxdığı dəmir pullarda da yunan tanrılarının obrazları həkk olunub; bu sikkələrdə yunan tanrıları Zevs və Apollonun surətləri də əks olunub. İranın Parfiya çarları da buraxdıqları pullarda öz şəkillərinin altında eynən Selevki çarları kimi yunan hərfləri ilə yazılar yazırdılar.

Tarixdə Rusak, Slovak, Dariya adlı slavyan imperiyalar mövcud olmuşdur ki, bizim ölkəmiz Azərbaycan da həmin imperiyaların tərkibində olmuşdur. Lakin akademik tarixşünaslıq bu imperiyalar barədə bircə kəlmə də danışmır. Rusak İmperiyası Xorasan-Xunsar-Xerson məntəqələrini əhatə edirdi, yəni faktiki olaraq indiki Ukraynadan Hindistana kimi uzanırdı. Xunsar Bakının qədim adıdır. Bu etnonimin kökü krasen-krişna-qüreyşilərlə bağlıdır. “Avesta” mətnlərində regionun 7 ölkəsindən – keşvərlərindən biri də Arezaxi adlanır - bu elə indi adı Arsaxda qalmış Rusak toponimidir. Azərbaycanın qədim adlarından biri də budur. Eramızdan 250 il əvvəl 1-ci Arşak Andraqordan Xəzərsahili torpaqları aldı ki, Parfiya çarlığının özülü mərkəzi Xorasan (Kraşen) olmaqla burda formalaşdı və Parfiya İmperiyası burdan genişləndi. Əslində Parfiya adlı dövlət olmayıb, həmin dövlətin əsl o vaxtkı adı Rusak idi. Ənənəvi tarixşünaslıqda da göstərilir ki, Parfiyanın idarəçiləri arşaklar – rusaklar idi. 1-ci Arşak parnı adı ilə tarixə düşmüş tayfanın başçısı idi; bu ad slavyanların barin – ağa adı ilə bağlıdır. Arşakın əsl adı Rusak idi ki, hal-hazırda onun yaratdığı dövlətin adı Arsak kimi bizim Qarabağda qalmışdır.

Əhəmənilər, Arşakilər, Selevkilər, Parfiyalılar - bunlar Qüreyşi sivilizasiyasının dövlətləri, Ümumdünya Qüreyşi İmperiyasının subyektlərii idilər. Bu İmperiya Əhəməni çarı Kirdən (qədim slavyanca Kiruş, Xoroş, yəni yaxşı, adil hökmdar mənasındadır) nəşət götürürdü.

Beləliklə, min illər qabaq bu torpaqların adı Slovakiya idi, yəni slavyan torpağı. Selevki İmperiyasnın xəritəsi buna açıq-aydın sübutdur.

Selevki İmperiyasının ən güclü məntəqəsi və idarəetmə mərkəzi Suriyada (tərsinə oxunuşda Rusiya) yerləşirdi. Müasir İranın da daxil olduğu bu imperiyanın sərhədləri Kiçik Asiyadan, Mesopotamiyadan, Türkiyədən tutmuş Orta Asiyaya, Əfqanıstana və Hindistana kimi uzanırdı. Yunanların meydana çıxmasına kimi Sevevki dövləti Əhəmənilər İmperiyasının mərkəzi hissəsi idi, ona görə də diadoxların digər çarlıqlarından daha çox fars təsirinə məruz qaldı. Məhz Selevki məmləkətində ellin mədəniyyətinin İran izləri bol olan forması daha bariz şəkildə özünü göstərir.

Tarixdə Hind-Yunan çarlığı kimi düşmüş bir çarlıq var. Hamıya maraqlı gəlir hind hara, yunan hara? Necə olur hindlilərlə yunanlar bir dövlətdə yaşamışlar? Səbəb budur ki, Yunanıstandan tutmuş Hindistana kimi bu yerlərdə eyni selevki, slavyan qövmü yaşayırdı. Sonradan Hindistana qara puştunlar, Yunanıstana isə qara yunanlar doluşdular. Sarı əhali yox oldu, yerini qara əhali tutdu. Atropatena, Parfiya, Persiya – bunlar hamısı Selevki İmperiyasının əyalətləri idi. Bu ərazilərdə sarı selevkilər-slovaklar-slavyanlar yaşayırdılar. Elə ənənəvi tarixşünaslıq da mənbələrə əsaslanaraq romalıların Parfiya çarlarını öz təbəələri hesab etdiklərini bildirir. Parfiya çarlığı Xəzərin cənubunu və cənub-şərqini, İranı, Əfqanıstanı və Türkmənistanı əhatə edirdi. Ənənəvi tarixşünaslıqda da aydın şəkildə göstərilir ki, bu dövlətin rəhbəri və yaradıcısı iranlı və ya fars deyildi – tarixə yunan Andraqor kimi düşmüş slovak idi. İran tarixinin tədqiqatçısı Meri Boys yazır: “Arşakilər öz hökmranlıqlarını Hindistan sərhədlərindən tutmuş Mesopotamiyanın qərb hüdudlarına kimi qurmuşdular”. Bu o deməkdir ki, kontinent boyu hər yerdə rusaklar yaşayırdı. Parfiyalıların hakimləri rusaklar idi – mənbələrə arşak kimi düşmüş etnos. Arşaki-rusakların çar dinastiyası öz soykökünü Əhəmənilərdən, konkret olaraq çar 2-ci Artakserksdan götürür. Digər tərəfdən İran qaynaqları onları Key Kavusun oğlu və Key Xosrovun atası olan Siyavuşla əlaqələndirir.

Bəli, İranda tarixçilərin yunan adı verdikləri slovaklar yaşayırdılar, hər halda Aleksandr Makedonskinin dövründə belə idi. İlkin İran dövlətləri yunanlara bağlıdır – tarixə yunan adı ilə düşmüş selevki-slavyanlara.

Necə ki müasir azərbaycanlıların adı qədimdə azərbaycanlı deyildi, müasir iranlıların adı qədimdə iranlı deyildi, müasir rusların adı qədimdə rus deyildi, müasir gürcülərin adı qədimdə gürcü deyildi, müasir ermənilərin adı qədimdə erməni deyildi, qədim yunanların da adı yunan deyildi, selevki idi. Yəni indiki slovak xalqı idi ki, imperiyalarının da başçısı Aleksandr Makedonski idi.

Qədim İran qaynaqlarında da Aleksandr Makedonskinin yunanıstanlı deyil, İranın özündən olduğu bildirilir; göstərilir ki, o İran çarı Dorabın oğlu idi. Elə burdan görünür ki, yunanlar – selevkilər İranın yerli əhalisi idilər. Aleksandr Makedonski də Əfrasiyab-Franqrasyan kimi İrana işğalçılıq niyyəti ilə girməmişdi, əksinə onlar ikisi də öz qövmlərini xarici intervantlardan qorumaq üçün çarpışırdılar. Bu da xarakterikdir ki, istər islam mətnlərində də, istərsə də “Şahnamə”də Aleksandr Makedonski mənfi yox, müsbət şah kimi səciyyələndirilir. “Quran”da onun adı ehtiramla çəkilir, “Şahnamə”də isə ədalətli hökmdar adlandırılır. Elə burda da biz müəyyən ipucuna gəlib çıxa bilirik.

Bəli, farslar – İranın yerli əhalisi deyillər. Tarixə yunan-fars müharibələri kimi düşən qırğınlar nə idi? Farslar serbləri qırıb yerlərində özləri oturdular. İran-Turan müharibələri İran uğrunda, müasir kontekstdə desək, almanlarla ruslar arasında gedən müharibələr idi. Nəticədə almanlar qalib gəldilər, serbləri qırdılar və onların indiki övladları olan farslar İranı ələ keçirdilər.

Zərdüştlük, xüsusən də atəşpərəstlik çox şişirdilir. Amma qədim iranlıların dini zərdüştlük deyildi, zervanizm idi. Serbanizm olanda nə zərdüştlük vardı, nə də fars. Məhz zervanizm İranın qədim mahiyyətini əks etdirən fundamental ideyalar toplusunu postulasiya edirdi. Bu versiyaya görə iranlıların ənənəvi Axura-Mazda və Anqro-Manyu tanrılarından qabaq Zervan tanrısı vardı. Axura-Mazda və Anqro-Manyu Zervandan sonra əmələ gəlmiş, onun övladları adlandırılan əkizlər hesab olunur.

Serbanizm İranın əsl dinidir. Zərdüştlükdən qabaq məhz bu din mövcud idi – serb dini, serblərin dini. Sasanilərin dövründə zərdüştlüyün fars versiyasının meydana çıxması ilə zervanizm küfr hesab olundu. Bir müddət sonra farslar mövqelərini bərkidərək zervanizmi nəinki küfr, hətta şeytan dini, onun daşıyıcılarını isə düşmən adlandırdılar. Beləcə İranın qədim sivilizasiya paraqdiqmasında çat yarandı.

İran – qədim serb torpağıdır. İranın regionlarından birinin adı Sərabdır ki, bu da elə İranın əvvəlki əsl adından qalma toponimdir. İranın əsl qədim Serb dövlətinin adı 14-cü əsrə kimi çatmış Serbedarlar dövlətində də qalmışdı ki, bu ad bizə tarixşünaslıqda İranın qanuni hökumətinə qarşı qalxmış üsyanlçılar hökuməti kimi tədqdim olunur.

Serbedarlar üsyanı yerli xalqın ilhaqa qarşı son çarpışmaları idi. Serbedarlardan qabaq isə yerli xalqın yadelli işğalçılara qarşı üsyanları Məzdəki, Muğanna və Xürrəmi hərəkatlarında öz əksini tapmışdır.

Bəzz qalası kimi dağlar qoynunda, qayalıqların əhatəsində, hərtərəfli möhkəmləndirilmiş şəkildə tikilmiş qalalar məhz selevkilərin məhv olmaq ərəfəsində olmasının göstəricisidir. Eynilə bu tip arxitekturaya malik qalalardan slavyanlar burdan qovulub Şərqi Avropaya köç edəndən sonra oralarda da tikirdilər.

Nə Afşin ərəb deyildi, nə də Babəkin vuruşduğu ordu Məhəmməd peyğəmbərin ordusu deyildi. Xürrəmiləri qıranlar elə indiki farsların ulu babaları germanlar idi. Babəkə qarşı vuruşan Afşinin əsl adı Kheyzar ebn-e Kavus kimi göstərilir, yəni Kavus oğlu Xazar. Özü də Ərəbistandan deyildi, Hindistana bitişik Soqdiana (Soqd) ölkəsindən idi. Kayzer almanlarda indi də hökmdara deyilir. Soqdlular özlərinə şvab deyirdilər ki, bu almanların qədim adlarından biridir. Almaniyanın tarixi bölgələrindən biri indi də belə adlanır: Şvaben. Afşinlə uyğun gəlirmi? Tarixçilər göstərir ki, Afşin adam adı deyil, titul idi; əslində isə xalqın adı - germen etnoslarından biri idi. Hitlerin Antarktidada yaratmaq istədiyi dövlətin adı da belə idi: Yeni Şvaben.

Soqd skaut sözündəndir. German xalqlarının beşiyi sayılan Skandinaviya (Scadinauia) da bu sözdəndir: Soqdiana elə Scadinauia – indiki Skandinaviya deməkdir. İsveç və Norveç ərazisinin də tarixi adı Skandadır (digər adı Götland, Qərb mənbələrində Östergötland). “Avesta”da Soqd arilərin 5 ölkəsindən biri – Airyaşayanı kimi göstərilir. Soqd adı indiki anqlosaksonların skaut hərbiləşdirilmiş gənclər hərəkatında qalıb. Skaut həm də ingilis ordusunda səhra kəşfiyyatı ilə məşğul olan əsgərə deyilir.

Beləliklə Afşinin ordusu Məhəmmədin qüreyşi ordusu yox, qara iudeya ordusu idi. Dediyimiz kimi, tarixi qaliblər yazır. Babək qalib gəlsəydi biz mənbələrdə Afşini allahsız, dinə-imana qarşı çıxan kimi görəcəkdik, Afşin qalib gəldi, Babək allahsız, xürrəmilər dinə-imana qarşı vuruşanlar kimi tarixə düşdülər. Bu qədər bəsit!

Hindistanın vilayətinin çarının oğlu Ərəbistan xəlifəsinin əmri ilə İranın şümalına hücum etdi – bu nağıldır. O vaxt məsafələrin belə konfiqurasiyası yox idi, əsas təmas xətt Böyük İpək Yolu idi.

O vaxt təyyarə və ya maşın yox idi ki, Hindistanın yanındakı Soqdiana şahının oğlu başqa qitəyə - Ərəbistana uçub ordan təlimat alsın, sonra avtomatik on minlik qoşunla Talış dağlarında peyda olub xürrəmilərin üzərinə yerisin. Bunlar hamısı sonrakı ərəb mənbələrinin interpretasiyasıdır. Xilafət-kalita da burdaydı, afşin-şvanlar da burdaydı, xürrəmi-slovaklar da burdaydı. Regionda almanlarla slavyanlar arasında ölüm-dirim döyüşü gedirdi. Tarixin bütün anlarında olduğu kimi!

Beləliklə, slavyanları qərbdən xristianlığı qəbul etmiş anqlosaksonlar - franklar, şərqdən isə müsəlmanlığı qəbul etmiş anqlosaksonlar – farslar əzdilər. Kürdlər və digər Şərq xalqları Roma İmperiyasının şərq hissəsini - slavyanların sağ qaldığı hissəsini Xurumistan, slavyanların qırılıb yerlərini franklar tutduğu hissəsini isə İfrəncə (Fransa, frənglər ölkəsi) adlandırırdılar. Xurumistan adına fikir verək. Roma adı da məhz burdan yaranmışdır. Xürrəmilər adı da bununla əlaqədardır. Xürrəmilər, xram adamları, və yaxud xorom oxuyanlar, xorla oxuyanlar mənasındadır. Qədim slavyanlarda dəbdəbəli bəy-zadəgan evinə, qala interyerinə xorom (horom) deyirdilər. Xram – məbəd də bu sözdəndir. Xürrəmilər – elə xram adamları, xram-məbəddə sitayiş edənlər, xram-məbəddə xor oxuyanlar (xorom) mənasındadır. Yəni qədim slavyan dinində olanlar. Slavyanlar. Xor oxuyanlar Yer üzünün ilk kollektiv oxuyanları sayılır ki, qədim Yunanıstanda (selevkilərdə) yaranıb və tragediya (yas) zamanı oxuyurdular. Xristian məbədlərində indi də xor kollektivləri var.

Xram – Roma İmperiyasının əsl adıdır. İmperiyanın paytaxtı Roma selevkilərin dövründə Xram (Horom) adlanırdı. Roma şəhərinin ilkin özülü qoyulanda adı Xram olmuşdur; çünki bu şəhər xram-məbədin – ibadət yerinin ətrafında yaranmışdır. Bu imperiyanın Şərqdəki təbəələri olan selevkilər də xürrəmilər adlanırdılar – Xram təbəələri.

Afşinin müsəlmanlığı da bağlı bir sıra şübhəli məqamlar doğrurur. Mənbələr açıq-aydın göstərir ki, o islam döyüşçüsü yox, fars nasionalisti olmuşdur. Afşini elə islam xəlifəsi özü edam etmişdir. Afşinin ərəb olmadığı aydındır, bəs o necə islamçı olmuşdur ki, xəlifə onu bütpərəstliyə ibadət etdiyinə görə öldürmüşdür? Bildirilir ki, xilafət onu İran millətçiyini təbliğ etməkdə ittiham edərək həbsə almışdı. Bəzi tarixçilər bildirirlər ki, Afşin özünü müsəlman kimi qələmə verirdi, məqsədi isə torpaqlar ələ keçirib hakimiyyətini genişləndirmək idi (bu isə o deməkdir ki, elə qədim tarixçilər onun özünü müsəlman kimi bizə təqdim ediblər). 839-923-cü illərdə yaşamış islam tarixçisi və ilahiyyatçısı Təbəri bildirir ki, Afşinin məhkəmə prosesində o İran etnik millətçilik əhval-ruhiyyəsini yaymaqda ittiham edilmişdir – yəni fars millətçisi olmuşdur. Afşin özü də İran milli ideologiyasının (əl-əcəmiyyə) aparıcısı olduğunu etiraf etmişdir. O məhkəməsində demişdir: “Məgər mən sizə öz daxilimdəki sirlərimi demədimmi? Fars milli təfəkkürü əl-əcəmiyyətinin məziyyətləri, mənim ona və daşıyıcılarına heyranlığım barədə danışmadımmı?” İttihamçı soruşmuşdur: "Üzərində qızıl, brilyant və qiymətli parça ilə işlənib içərisi Allaha qarşı küfrlə dolu olan bu kitab səndə haradandır?” Afşin belə cavab vermişdir: “Bu kitab atamdan mənə irs qalmışdır. Bu kitabda iranlıların ən hikmətli sözləri toplanmışdır. Küfr haqqında sizin qeydinizə gəldikdə, deməliyəm ki, mən kitabdakı hikmətli sözlərdən həzz alıram”.

Təbəri bildirir ki, Afşin üz-başını dindar müsəlmanlarda olduğu kimi qırxmırdı və sünnət edilməmişdi. Bundan başqa Afşin heyvanları boğub öldürərək ətini yeyirdi, halbuki islamda bıçaqla kəsilməyən heyvanın ətini yemək haramdır. Zərdüşt baş ruhanisi mobed məhkəmədə bildirmişdi ki, Afşin hər çərşənbə günü bir qoyun öldürürdü, qılıncla iki yerə bölürdü, sonra onun ətini yeyirdi. Afşin insanları məcbur edirdi ki, ona “tanrımız” deyə müraciət etsinlər. Onda Afşinin harası müəlman oldu? Təbəri şahidlərin dilindən Afşinin dediyi bu sözləri qələmə alır: “Ərəblər it kimi həyat sürürlər, mən bu itə bir parça sümük ataram, sonra da başını toppuzla əzərəm. Onlar, yəni məğriblilər milçəkdirlər, onlar baş yeyirlər, iblis balalarına (türklərə) gəldikdə isə az vaxt lazımdır ki, onların oxları qurtarsın, sonra atlılarım onları mühasirəyə alar və hamısını qırar”. 13-cü əsrdə yaşamış İran tarixçisi İbn İsfəndiyar bildirir ki, Afşinin məqsədi islamı yox, İranın əvvəlki dinini (Xosrovun dövründə olan) yaymaq olub. 1160-1233-cü illərdə yaşamış islam tarixçi İbn Əsir bildirir ki, Afşin bütpərəst idi və evində bütlər saxlayırdı. O cümlədən, mənbələrdə göstərilir ki, Afşin xürrəmi ellərindən capıb taladığı qiymətli əşyaları və sərvəti Ərəbistana yox, Təbəristan yolu ilə karvanlarla hakimlik etdiyi Soqdianaya göndərirdi. Bəs bu necə xilafət imperiyası idi? Bildirilir ki, Afşin Soqdianada məscid tikən iki nəfərin hərəsinə min qamçı vurdurmuşdu. Bəs bu necə müsəlmanlıq idi? Sovet tarixçisi Aqafanqel Krımskinin Afşinə verdiyi xasiyyətnamədən də aydın olur ki, Afşin müsəlmanlara qarşı olanları yox, zərdüştlərə düşmənçilik edən müsəlmanları cəzalandırırdı.

Bu da bizə Babəki qətlə yetirənlərin, xürrəmiləri qıranların müsəlmanlığı! 980-1037-ci illərdə yaşamış ərəb tarixçisi Əbdülqahir Bağdadinin sözlərinə görə, xəlifə əmr etdi, Afşinin ərzaq payını azaldıb ona gündə təkcə quru çörək versinlər, buna görə də Afşin çox keçmədən acından öldü. Öldükdən sonra ərəblər onu çarmıxa çəkdilər, sonra meyidini yandırıb külünü çaya atdılar.

Həmin Xazar Kabus özünün qara skaut ordusu ilə haqq əhlini qırır, işıq daşıyıcılarını əzir, adını da qoyurlar allahsızlara qarşı mübarizə apardı! Tarix belə yanlışlıqlarla doludur.

Afşinlə əlaqədar məsələ aydındır. İndi qayıdaq Babəkin kafir olmasına, Allaha qarşı döyüşməsinə. Bununla bağlı da təzadlar bir çox tədqiqatçıların əsərlərində geniş yer almışdır ki, biz də onların əsərlərində istinad etdikləri mənbələri sitat gətirək. 850-934-ci illərdə yaşamış ərəb səyyahı İstəxri, 943-988 illərdə yaşamış ərəb səyyahı İbn Hövqəl, 980-1037-ci illərdə yaşamış ərəb tarixçisi Əbdülqahir Bağdadi bildirirlər ki, xürrəmilərin yaşadıqları kənd və qəsəbələrdə məscidlər vardı, xürrəmilər azan verirdilər və Quran oxuyurdular. 9-cu əsrdə yaşamış İbn Vazeh Yəqubi bildirir ki, Xəlifənin sərkərdəsi İsa xürrəmilərlə döyüşməyə gedərkən dedi ki, biz müsəlmanlarla vuruşmaqdan qorxuruq. 1018-1092 illərdə yaşamış fars siyasətçisi Nizamülmülk “Siyasətnamə” əsərində göstərir ki, xürrəmilər Peyğəmbərin Əhli-beytini sevənlər idilər. 1086-1153 illərdə yaşamış ilahiyyatçı Əbülfəth Məhəmməd Şəhristani bildirir ki, Babək imamın qeyb olan ruhunun çox sonralar geri dönəcəyini (ricət) etiqada çevirmişdi. 10-cu əsrdə yaşamış ərəb coğrafiyaşünası Əbu Duləf, 1178-1229 illərdə yaşamış yunan əsilli ərəb coğrafiyaşünası Yaqut əl-Həməvi bildirirlər ki, xürrəmilər İmam Mehdinin zühurunu gözləyirdilər. Xürrəmilərin öz dini-ideoloji baxışlarında istinad etdikləri və ardıcılları olduqları Əbu Müslim Xorasani tərəfdarları (onları tarix ədəbiyyatında şiələr də adlandırılır) birbaşa Peyğəmbər Əhli-beytinə qarşı mövqe tutması ilə səciyyələnən Əməvilərin hakimiyyəti əleyhinə çıxışları ilə tarixdə qalmışlar. Bu fakt da öz-özlüyündə xürrəmilərin Əhli-beyt imamlarının yolunu tutduqlarını söyləməyə ciddi əsaslar verir. Bir daha bildiririk ki, bu təzadlar bizim fikirlər deyil, elə Azərbaycan tədqiqatçılarının öz əsərlərində əks olunmuşdur.

Bəli, Babək heç də kafir olmayıb – kafir Afşin olub! Bunun niyə belə olduğunu biz gözəl bilirik, amma hələ ki açıqlamayacayıq, çünki söhbətimizin mövzusu bu deyil. Qayıdaq əsas məsələyə.

Fars-yunan müharibələri alman-rus müharibələri idi. Nəticədə İoniya-Vaniya sivilizasiyası məhv edildi, serblər qərbə qovuldu. Bu hadisələri tam başa düşmək üçün alt qatına varmaq lazımdır. Yunan-İran müharibələri Midiyanın güclənərək Anadoluya doğru genişlənməsi ilə üst-üstə düşür. Tarixi araşdırarkən görürük ki, Yunan-İran müharibələrinə səbəb İoniyanın yunan koloniyaları əhalisinin farslara qarşı üsyanı səbəb olmuşdur. Bu isə elə o deməkdir ki, van-selevkilər fars işğalına qarşı üsyana qalxmışdılar. Göstərilir ki, ilk üsyan Milet şəhərindən baş qaldırdı, sonra digər məntəqələrə yayıldı. İoniylərin onlara dəstək olub üsyana qoşulmaq çağırışlarına təkcə afinalılar və eretriyalılar səs verdilər. Üsyançılar hücum edib Lidiyanın paytaxtı Sardını tutdular, şəhərdə yanğın başlandı və şəhərin əsas məbədi yandı. Lakin farslar hücum edib Eretriya şəhərini tutaraq dağıdıb xaraba qoydular, əhalisini isə qul edib bazarlarda satdılar. Eretriyanın şağ qalmış əhalisi Afinaya qaçmaqla canını qurtardı.

İranda o qədər keşməkeşlər olub ki, özüldə kimin harda olmasından baş açmaq olmur, amma tam aydın olan budur ki, ağlar gedib, qaralar qalıb. Məhz yunan Van sivilizasiyası ağ irqin mədəni məkanı, İran isə qara puştunların vəhşi məkanı idi. Yunanlar ilkin arxaik periodlarında Şərqin işıqlı Apollon Loqosunda idilər, əksinə farslar Qərbin qara Kibela Loqosunda oturuşmuşdular. Yunanlar klassik periodlarında politiyaya və aristokratiyaya üstünlük verirdilər ki, burda hər bir vətəndaşın subyektivliyi, onun ləyaqəti, bacarığı, yaradıcılıq və fəaliyyət hüququ əhəmiyyət kəsb edirdi. Fars məkanında isə qeyri-arianlardan (germanlardan) başqa heç kəs insan hesab olunmurdu. Yunan-İran müharibələrindən sonra yunan sivilizasiyası siyasət (Aristotelin dediyi kimi, azad insanları idarə etmək sənəti) məkanı kimi baxılırdısa, İran fars despotizmi, tiraniyası, fars şahənşahının digər xalqlar üzərində faşizmi, fars ağalarla qeyri-fars qulların məkanı kimi baxılırdı. Farslar ağa-qul münasibətləri modelini dövlətçilik quruculuğunun əsas prinsipinə çevirmişdilər. Herodotun qeydlərinə görə, əkinçiyə nifrət, onun əməyinə ikrahla yanaşmaq hind-iranlıların nəzərəçarpan xüsusiyyətlərindən biri idi - ustalar, zəhmət adamları onların sosial ierarxiyasında ən aşağı pilləyə qoyulmuşdu. Azadlığa əsaslanmış siyasi Yunanıstan quldarlığa əsaslanmış despotik İranla qarşı-qarşıya idi. Həmin müharibələrdə Yunanıstanla İranın sivilizasiya kodları müvafiq olaraq Sovet Rusiyası ilə Hitler Almaniyasının sivilizasiya kodları ilə üst-üstə düşürdü. Yunanıstanın timsalında sivil sovetizm İranın timsalında vəhşi faşizmlə mübarizə aparırdı. Yunan-İran müharibələri dövründə də yunanlar sivilizasiyalar qarşıdurmasının mahiyyətini məhz bu prizmadan görürdülər. Aristotel özünün “Siyasət” əsərində bu qarşıdurmanı da teoretik cəhətdən məhz belə əsaslandırırdı. Aleksandr Makedonski də özünün Asiya yürüşünü fəth yürüşü yox, “azadedici” yürüş adlandırırdı (Əhəməni çarı Kir, yəni Kuruş-Xoroş da “tanrıların öz vətənlərinə qayıdışının” vacibliyini bəyan edirdi, çar Kambiz və çar Dara da bu ənənəni davam etdirirdilər). Ellinlər fars despotizminin özüllərini dağıdaraq özləri ilə siyasət mədəniyyəti gətirirdilər. Beləcə yunan tarixinin arxaik dövrlərində slavyan azadlığı və siyasi mədəniyyəti fars despotizminə və quldarlığına qarşı formulirovkasında Aleksandr Makedonskinin yürüşlərində öz əksini tapmışdı. Lakin tarixin sonrakı dövrlərində bu alqoritm pozuldu, Yunanıstan özü qara Kibela Loqosunun təsiri altına düşdü.

Qədim müqəddəs irsin dağıdılaraq özününküləşdirməsinə biz İran tarixinin müxtəlif periodlarında rast gəlirik. Mənbələrdə bildirilir ki, fars hökmdarı Vavilon üsyanını yatırdıqdan sonra çoxlu sayda dindarı qırdı, Vavilon tanrısı Belin baş məbədini və Etemenankinin zikkuratını dağıtdı, baş kahini öldürdükdən sonra ordan tanrının qızıl heykəlini götürüb Persepola apardı. O cümlədən Vavilonun himayədarı sayılan tanrı Mardukun da qızıl heykəlinin Persepola gətirilməsini əmr etdi. Beləcə fars hökmdarı Vavilonu sakral İmperiya paytaxtı olmaq statusundan mərhum etdi. O vaxta kimi Vavilon hökmdarları tanrı Mardukdan çarlıq etmək üçün hüquq alırdılar və farslar da bunu tanıyıb qəbul edirdilər. Lakin farslar möhkəmlənib güclənəndən sonra bu hüququ ələ keçirdilər. Vavilonluların hökmdarlığına kimi onlar taxta çıxarkən titullarının adı rəsmi sənədlərdə “Vavilon çarı, Ölkələr çarı” yazılırdısa, farsların hökmdarlığından sonra bu titul “Ölkələr çarı” kimi yazılmağa başlandı.

Bizi bu mövzunu yazmağa vadar edən 2022-ci ildə İranda hicaba və dinə qarşı üsyan da farslar tərəfindən hazırlandı və həyata keçirildi. Fars irqçi kahinləri yenə okeanın o tayından anqlosakson soydaşları karterlərin işarəsini gözləyirlər ki, onlara yad olan şiə dindarlığımı biçib töksünlər, kartirlərin onlara miras qoyduğu zərdüştlüyü bərpa etsinlər. Onlar regionu Qərbin öz əsarəti altına alması üçün amadə dayanıblar. Necə ki İranın əsl dini olan zevanizmi, ardınca isə manixeyliyi məhv elədilər, lazım olsa şiəliyi də məhv edəcəklər. Onlara “azadlıq” lazımdır – Qərb “azadlığı”, qohum xalqlarının yaşadığı Avropada olan müasir “azadlıq”. Farslar məzdəkiləri (massaget-moskvit övladlarını) niyə qırıb köklərini kəsdilər? Onlar nə üçün məzdəkiliyi qarşı çıxıb din kimi qadağan etdilər? Məzdəkilər nə istəyirdilər? Məzdəkilər farsların kasta ayrı-seçkiliyinə və qapalı inçest evliliklərinə qarşı idilər. Məzdəkilər ilk sosialist ideyaların daşıyıcıları idilər və kasta faşizmini dünyada aradan qaldırmaq istəyirdilər. İlk sovetizm də məzdəkilərdə - həmin moskvit-ruslarda olub. Kasta ayrı-seçkiliyinin aradan qaldırılması və bütün xalqlara sosial ədalət verilməsi farsların faşist təbiətinə yad idi. Bu ideyalar onların mental təbiətinə qətiyyən uyğun gəlmirdi. Məzdəkilər vacib reformalar həyata keçirdilər ki, bu reformalar kasta sistemini aradan aparırdı, sosial ədalət və bərabərlik sistemini bərqərar edirdi. Məzdəkilər maddi sərvəti toplamağı günah sayırdılar və var-dövlətin kasıblar arasında bərabər bölünməsinə çalışırdılar. Məzdəkilər farsların sakral hesab etdiyi inçestə - bacı-ana evliliyinə qadağa qoymuşdular. Nəticədə farslar məzdək dininə qarşı üsyana qalxdılar, məzdəkiləri qırıb çatdılar. Farsların sosial bərabərlik istəyən məzdəkilərə qarşı nifrəti o qədər böyük idi ki, onları tutanda torpağı qazıb diri-diri baş-ayaq basdırırdılar. O vaxtdan İran baş-ayaq çevrildi və Şərin əlinə keçdi. Farslar məzdəkiləri – bu qədim moskvitləri kütləvi şəkildə genosidə uğradıb yox etdilər.

2022-ci ildə İranda hicaba və şiə qayda-qanunçuluğuna qarşı qaldırılan üsyan farsların məhsulu idi. Həmin təxribat fars elitasının əli ilə həyata keçirildi. Farslar yenə islama arxadan zərbə endirdilər. Tarixə nəzər salsaq, bu proseslərin təbii və məntiqli ardıcıllıq olduğunu aydın görərik. Məhəmməd peyğəmbər elçilərini göndərdi ki, farslar islamı qəbul etsinlər. İran şahı Xosrov peyğəmbərin naməsini cırıb tulladı, elçilərini isə asdı. Məhəmməd peyğəmbər dedi Allah da Xosrovu o məktub kimi tikə-tikə edəcək. Ərəblər 20 il qoşun yeridib vuruşdular ki, farsları Allahın yoluna gətirsinlər. Məğlub olan İran şahı Yezdəgird Mərvə qaçdı, islama qarşı barışmaz mövqe tutdu və ölənə kimi müsəlmanları lənətlədi. İslam İranda bərqərar olandan sonra da fars şəhərləri dəfələrlə islama qarşı üsyan qaldırdılar, ərəb əmirlərini ölürdülər, xilafət qarnizonlarına hücumlar etdilər ki, islamı istəmirik. Ərəblər qılınc gücünə onları ram edə bildilər. İrqçi zədə qanlarında, köklərində qaldı. Ərəblər farsları öz analarına-bacılarına evlənməkdən ayırmaq üçün uzun zaman çalışdılar, heç bir moizə kömək etmədi. O qədər faşist xislətli idilər ki, qədimdə “milli təmizliklərini saxlamaq” üçün özlərinin yaxın qohumlarına evlənirdilər. Farsların müqəddəs kitabı sayılan “Denkard”da insest evlilikləri barədə deyilir: “Devlərə qarşı ən yaxşı silah qan qohumu ilə nigah – qardaşın bacıya, atanın oğula evlənməsidir!” Farsların qədim “Pəhləvi rivayət” kitabında da insest münasibətləri – xvedodah insanlara nümunəvi hal kimi mədh olunur və deyilir: “Xvedodah (yəni insest) o qədər gözəldir ki, onu edən hətta ən ağır günahlarını da yuyur”. Bax ərəblər farsları bu cür gen pozğunluğundan qurtarmaq üçün uzun zaman əlləşdilər. Xvedodah adlanan bu insest evliliyindən farsları qoparmaq üçün ərəblərə 500 il lazım oldu. Vəhşi dedikləri ərəblər “mədəni-arian” farsları ana-bacı seksindən qılınc gücünə ayırdılar. Fars insestliliyi yalnız türklər regionda oturuşub hakimlik etdikdən sonra tam yığışdırıldı. Farslar indiki qərbdəki sorodiçləri kimi ana-bacıya tullanmırdılar a, dediyimiz kimi rəsmi şəkildə, qanuni formada onlara evlənirdilər ki, bu ənənə xvedodah adlanırdı. Xvedodah indi də farslarda müqəddəs kult sayılır. Aleksandr Duqin deyir ki, hind-avropalılar Köhnə Avropada məhz balto-slavyanlarla təmasa gorəndən sonra matriarxal kültürdən patriarxat mədəniyyətə keçid elədilər. Yəni bir növ desək, məhz slavyanlarla ünsiyyət onlara kişilik, qeyrət, dəyanət qazandırdı. İndi Yezdəgirdin varisləri yenə islama qarşı qalxmışdılar. Onlar yenə də ilk fürsət düşən kimi islama, şiəliyə zərbə endirəcəklər - İranda inqilabı yıxıb özlərini Qərbin seksadromunun qucağına tullayacaqlar. Çünki onların genetik yaddaşı Qərbin seksadromu ilə bağlıdır.

Baxın, İranda zərdüştlükdən qabaq manilik, ondan da qabaq zervanizm var idi. Farslar bu iki dinin ikisini də yox edib yerində öz zərdüştlüklərini (özlərinin modifikasiyasında) bərqərar etdilər. Zervanizm köklü olaraq həm tam olaraq mazdeizmə, həm də bütövlükdə İran identikliyinə yaddır. Mitraizmlə məzdəkilik də məhz zervanizmdən törəyib, serblərin məhsuludur. 1-ci Xosrovun dövründə (528-575) farslar 80 min məzdəkini qırdılar. Məzdəki edam etdilər və onun ardıcılları amansız təqiblərə məruz qalıb regionun ucqar yerlərinə, əsasən də Orta Asiya məntəqələrinə qaçmalı oldular. Nizamülmülk 8-ci əsr hadisələrindən danışarkən İran əhalisinin yarıdan çoxunun məzdəki və rafizi inancında olduqlarını qeyd edir.

Zervanizm – İranın o vaxtkı yerli əhalisi olan serblərin dini idi. Tarixə Sasani İmperiyası kimi düşən imperiyanın əsl adı Moskvit İmperiyası idi. 224-cü ildən 651-ci ilə kimi mövcud olmuş bu imperiyanın dini məzdəkilik idi. Farslar yerlərini möhkəmlədəndən sonra zervanizmi də, manixeyliyi də küfr elan etdilər. Farsların modedan mobedi (ali dini rəhbəri) Kartir həm mani dinindən olanları, həm də zervan dinindən olanları qırmaq barədə fətva verdi. Farslar hər iki dindən olanları zındığ adı qoyub öldürdülər. Beləliklə bu iki dinin kökü İrandan kəsildi, yerində zərdüştlük (farsların interpretasiyasında) bərqərar oldu. 

Farslar o dövrün peyğəmbəri olan Manini zəncirə vurub zindana atdılar, sonra isə diri-diri dərisini soydular. Bundan da ürəkləri soyumadı, onun meyidini deşib yanar məşəl sancdılar ki, hamı onun ölüsünü görsün. Bundan da sakitləşməyib 60 yaşlı qocanın bədənini tikə-tikə doğradılar, kəsilmiş başını isə şəhər darvazasına taxdılar. Beləliklə Maninin adı peyğəmbər kimi tarixdən silindi. O vaxtdan İranda imperiya dini manilik və zervanizm yox, zərdüştlük oldu. 

Maraqlıdır ki, manixeyliyi məhv olub Yer üzündən tam silinməkdən türklər qurtardılar. Soqdiana ərazisinə köçən manixeyləri burda türklər qarşıladılar, yerbəyer etdilər, bir müddət sonra isə manixeyliyi öz dinləri kimi qəbul etdilər. İranın əvvəlki dini manixeylik Uyğurıstanın rəsmi dininə çevrildi, o cümlədən Şərqi Türkistan ərazisinə də yayılaraq türklər tərəfindən qorundu. Bu gün fars millətçiləri türkləri hər növ genosiddə ittiham edirlər. Amma o vaxt İranın əsas dini olan manilikdən olanları farslar qırıb İrandan qovanda onları uyğur türkləri qəbul etdilər, bu dindən olanlara o qədər isti yanaşdılar ki, hətta bir müddət sonra manilik uyğurların öz milli dininə çevrildi. Maniliyin ən geniş yayıldığı ərazi də Türkistan oldu. Fakt budur ki, farslardan fərqli olaraq türklər heç kəsi qırıb kökünü kəsməyiblər. Amma tarixin müxtəlif dövrlərində farslar çoxlu sayda xalqları genosidə uğradıblar. Çünki farslar alman-faşist tipajı soyuna malikdirlər, özlərindən başqa heç kəsi tanımaq istəmirlər və qəbul etmirlər.

Farslar ilkin - əsl “Avesta”nı özləri münasib bildikləri formada tərcümə edərək özününküləşdirdilər və quracaqları imperiyanın dini kitabına çevirdilər. İlkin “Avesta” qədim məktublardan ibarət idi və farslar tərəfindən anlaşılmırdı. 1-ci Hörmüzün dövründə bu mətnlər farslar tərəfindən tərcümə olundu. Bu işlə Mani peyğəmbəri məhv edərək onun yerinə keçib İrana üləmalıq eləyən fars mobedan mobedi Kartir özü məşğul oldu. Onun rəhbərliyi altında zərdüştlər “Avesta”nı özləri istədikləri formaya saldılar.

2-ci Şapurin dövründə (309-379) isə zərdüşt ortodoksiyasının yeni formaya salınmasının ikinci dalğası aparıldı. Şapurun baş dindarı Adurbad Maxraspandan “Avesta”nı farsların tam anlaşıqlı dilinə çevirdi və dövrün fars kanonlarına uyğunlaşdırdı. “Denkard” mətnlərində deyilir ki, Adurbad işləri başa çatdırandan sonra hamıya bəyan etdi: “İndi düzgün inamın nədə olduğunu bildiyimiz halda biz səhv dində olanlara qarşı dözümsüz olacayıq və din məsələsinə qısqanclıqla yanaşacayıq”. Bundan sonra farslar keçmiş “Avesta”ya tapınanları, yəni sarı qövmü qırıb aradan götürdülər.

Beləcə “Avesta” dəyişdirildi. Qədim əsl mətndən əsər-əlamət də qalmadı – onsuz da dediyimiz kimi, farslar həmin dili – “Avesta”nın əsl dilini anlamırdılar. Farslar əsli selevki dilində olan “Avesta”nı öz dillərində təqdim etdilər ki, indiki “Avesta” buna görə anlaşılmazdır. Slavyan müqəddəs kitabı fars müqəddəs kitabına çevrildi. Slavyan solyar-polyar ənənəsi hind-iran dualistik və esxatoloji açarında fundamental reformaya məruz qaldı.

Sasanilərin dövründən isə zərdüştlüyün xarakteri tam dəyişdi. Dini doqmatların əsaslı və detallı şəkildə yenilənməsi baş verdi. Yeni versiya zərdüştləri dev-div tanrılarının məbədlərini, yəni şər yuvaları dedikləri qədim ibadətgahları söküb dağıtdılar. Köhnə din ortadan getdi, onun yeni, tam fərqli versiyası (əslində surroqatı) meydana çıxdı.

Beləliklə Xosrov 1-ci Ənuşirəvanın dövründə 21 naskdan ibarət olan “Avesta”nın yeni kitabı ərsəyə gəldi, əvvəlki mətn isə ortalıqdan yox oldu.

Hal-hazırda qlobal güclər “Quran”la bağlı da bunu etməyə çalışırlar – qədim sanskrit dilinin izini itirmək üçün “Quran”ın milli dillərə çevrilməsini təklif edir, namazın yerli dillərdə səsləndirilməsini istəyirlər ki, kök itsin.

“Avesta” tərcümə edilərkən, yəni fars dilində yenidən qələmə alınarkən bir sıra kobud təhriflərə yol verirdi ki, bu da farsların qara təbiəti - Kibela Loqosu ilə bağlı idi. Məsələn, əsl “Avesta”da deva – mələk, ilahələr qismində, yəni xeyir qüvvə timsalında verildiyi halda fars “Avesta”sında bədheybət divlər, yəni şər qismində göstərildi. Beləliklə işıq tanrıları fars versiyasında qara qorxunc qüvvələr kimi təqdim olundu.

Bu fərq qədim hinduizmi araşdırarkən də qabarıqlığı ilə üzə çıxır. Hinduizmdə devalar işıq tanrıları, asurlar isə cin-şeytan sayıldığı halda, zərdüştlükdə devalar qara-qura cin-şeytanlar, axuralar isə işıq tanrıları qismindədir. Beləcə Şər Xeyirə qalib gəldi, adlar, yerlər dəyişdi, dəqiq koordinatlar itdi, kartlar qarışdırıldı. Qeyd edək ki, zərdüştlükdə xrafstar adlanan şər sekvensiyasına gecə, ölüm, soyuq, meyid, bayquş, ilan, canavar, xəstəlik, çürümə, kir, düşmənçilik, yalan, bəd ruh, bəd əməl, bəd fikir, bəd söz, qara hislər, cinayət, xaos, qarışıqlıq, ari olmayan xalqlar, yalançı şahidlər, 16 şər ölkəsi, zəhərli bitkilər, quraqlıq, qeyri-məshuldarlıq və s. aiddir. Bütün bunlar Əhrimanın (Anqro-Manyu) himayəsi altındadır.  Əhriman, zərdüştlüyə görə, xüsusi heç bir dünya yaratmır, əksinə ona aid olmayan yaradılanları pozğunlaşdırır, eybəcərləşdirir və ələ keçirir.

İndi də bir çox ari millətçiləri bəyan edirlər ki, biz şiəliyi silib zərdüştlüyü qaytaracayıq. Biz də onlardan soruşmaq istəyirik ki, siz hansı zərdüştlüyü qaytaracaqsız: anqlosakson Kartirin qayırdığı zərdüştlüyü, ya ondan əvvəlki original zərdüştlüyü tapıb qaytaracaqsız? Hansına tapınıb tapındıracaqsız?