Pulsuzluq

Cabir Albantürk

Pulun nə vecinə

Dilənçi ovcunu sevindirir,

Ya rüşvətxor cibini.

Kasıb-üryan geyindirir,

Ya varlı-hallı öyündürür.

Kefə xərclənir

ya bir doyumluq çörəyə.

Cəriməyə verilir,

yoxsa kirayə.

Kiminə yolpuludu,

kiminin yolunda tələ…

Keçir əldən-ələ

Sürtük-sürtük, işcil-işcil.

Bir, sandıqda saxlanmaqdan qorxur,

bir də qadın əlinə düşməkdən.

Sandıqda saxlananda

qəfil ölümdən qorxur,

Qadın əlinə düşəndə

arvadını boşamaqdan…

Pulun arvadı kişilərdən olur axı,

Pulsuz kişi qadın gözündə “ölür” axı,

Pul da hərif deyil bilir axı:

Qadınla yaşamaqdan

Kişinin şərəfini qorumaq asan;

Qadının əlində fağır qul ikən

kişi cibində ağasan…

Yoxsa pulun  nə vecinə

Kiminə peşkeş, “sağ ol” olur

kimi yolundan azdırır,

kiminin başında ağıl olur…

Kimini həyatdan bezdirir – pulsuzluq.