Sarvansız ağaclar

Vasif Əlihüseyn

Ömür

Bax belə,

sənə zarafat gəlir,

hər şey.

Əzrayılın

əsəblərinə  toxunur,

güldüyümüz dəqiqələr.

Nə vaxtsa,

adamların qolları

metro eskalatorları olacaq.

Biz isə

metro sərnişinləri kimi,

qollarında enəcəyik

yerin altına.

Minəcəyik 

o dünyanın qatarına

gedəcəyik,

“Nizami” dayanacağında

düşmək şərtilə

Ənvər dayının xatirəsinə...           

(İş yerimizin bağbanı Ənvər dayını yolu keçərkən gözlərimin önün də maşın vurdu)      

Ağaclar sarvansız

dəvə karvanı tək,

pozub nizamını,

Ənvər dayı!

Kimsəsiz  uşaq kimi,

su dilənir keçənlərdən

həyətdəki alma ağacı.

Mən şahidiyəm

əzrayılın qucağına

qaçdığın günün.

Düşdüyün

dayanacaqdan keçirəm

yoxluğuna,

salam verərək. 

Ana               

(Uşaq vaxtı anam bizi ev süpürgəsi ilə döyərdi)

Baxışların

ürək dağlayır, ana!

Ağlayır arxamca

uşaqlıq xatirələrim.

Və bir ev süpürgəsinin

izi qaşınır kürəyimdə.

Bilirəm,

nələr çəkdiyini...

Dünən ilk dəfəydi

qapımızı döyən qayğılara

qapı açdım,

Salam!

Nə sözünüz var,

mənə deyin.