Bir günün hekayəsi

Əli Şirin Şükürlü

işıq düşür otağa tədricən. qaranlıqdan çıxır əşyalar.

ilk baxışdan hər şey olduğu kimi. dəyişməyib əşyalar

arasında məsafə də. amma az əvvəl əşyalar gizlənmişdi

öz yoxluğunda. varolmada hər şey əslində dəyişmiş şəkildə

olsa da belə. varolmada – onu görsək də görməsək də.

əşyalar arasında dəyişməz  məsafə və əmələ gətirdiyi

məkanda mən. hazırlayıram özümü başlayan günə.

yuyunuram, idman eləyirəm, geyinirəm və sairə –

mənimçün var olan dünyanın şəklini çəkir idrakım,

şəklini çəkir ayırır obyektiv varolmadan.
yalnız o şəkillərdən danışıram, daha dəqiq – danışa bilərəm

hazırda. deməli belə:

***

çıxıram evdən. vərdiş etdiyim əşyalar, ev, adamlar

yenə gizlənir öz yoxluğunda, -  yenə varolmada məndən

xəbərsiz. milyon-milyon əşyalar, milyon-milyon evlər,

milyon-milyon adamlar kimi.

indi şəhərin həyətinə beton döşənmiş məkanlarından

birindəyəm. beton üzərində çəmənlik. öncə bir parça

yaşıllıq saxlayır məni. sonra çəmənlikdə darıxan ağaclar,

sonra yaşıllığı dimdikləyən quş.

çəmənlik - yamyaşıl

qonubdu

qaratoyuq – qapqara toyuq

dimdiyi sapsarı toyuq

uçub getdi qəfildən

çəmənlikdə

yoxluğu qaldı dən-dən

qaratoyuq – dimdiyi sarı toyuq

nə apardı uçub getdiyi yerdən

uzaqlaşıram. o məkanda çəmənlik qalır, çəmənlikdə ağacalar,

bir  də mənim və quşun yoxluğu.

***

7-ci mərtəbəyə qalxıram liftlə. lift – eynən paraleliped şəklində.

iri bir həndəsi fiqur; sıxlıq və məhdudluq. belə vəziyyətdə anlaşılır

sonsuzluğun doğurduğu azadlıq. harda səma gizlənər, harda səma

örtülərsə azalar azadlıq. qalxıb enən adamlara baxıram, - müxtəlif

yaşda, müxtəlif görkəmdə. kimi qalxır, kimi enir. kimi enir, kimi

qalxır. paralel xətlər boyu baş verir eniş və yoxuş. kimini

hüdudsuzluq gözləyir səma altında, kimini məhdudiyyət paraleliped

şəklində. bütün qalxıb-enmələr əbədilikdən xəbər verər, özü də

usandırıcı, bir az da mənasız əbədilikdən.

bərbəzəkli evdə hüzür məclisi. gözüm saata sataşır  mərhumun

şəkli qoyulmuş dolabın üstündə. şəkil çəkdirər, zamanı

dondurmaq keçər könlündən. amma donmuş məkan boylanar

şəkildən adamın üzünə.

    

öldü

saatı işləyir hələ də

dolabın üstündə.

***

məzarlıqda daşlar üzərindəki yazıları oxuyuram. maraqlı

bir hekayət oxuyacaq kimi dayanıram həmişə daşlara həkk

olmuş yazılar qarşısında. iki müxtəlif  rəqəmlər arasında

hadisələr – insan həyatı; eyni yolda müxtəlif  hadisələrdi talelər.

fərqli əyrilər cızca da eyni nöqtədə kəsişmələr var. pozulur

qanunu efklid həndəsəsinin. paralel düz xətlər kəsişər burda.

xatırlamaz insan

dünyanı ilk gördüyü anı

son gördüyünü də

iki unutqanlıq arasında –

həyat

***

qaranlıq düşür yavaş-yavaş. gizlənir öz yoxluğunda yenə

tanış əşyalar, tanış ev, tanış adamlar. görmədiyim

milyon-milyon əşyalar, milyon-milyon evlər, milyon-milyon

adamlar kimi. sevgi şeiri pıçıldayıram əbədi fanilikdə:

mən səni sevirəm

amma unutrmaq istəyirəm səni

səni sevincə

sevmək

min yol ölüb

min yol dirilməkdi

mən səni sevirəm

sevirəm səni ölüncə

amma unutmaq istəyirəm

yox yox...

unutmağı unutmaq istəyirəm

səni sevincə

***

bir gün də azalır bu yazdan. azalmada hər şey.

harda ki mən yoxam gizlənər o yoxluqda

olanlar. bu gün də ayrılır şəkil kimi dünyadan.

təsviri yaddaşımda - nə qədər yaşayacaq görəsən.

bu yaz.  ax bu yaz bu yaz.

ax bu yazı bu yazı...

heç nə yaza bilmədim

nə qaldı bu yazdan

nə qaldı bu yaza bilmədim