Üç alma

Pərviz Sadıqov (Pero)

Bütün nağıllarda olduğu kimi göydən üç alma düşmədi...

O üç alma elə ağacdaca qalmışdı, elə bil kimsə onların saplağını budaqlara möhkəmcə sarımışdı ki, onlar düşməsin.

 Və mənim arzularım elə göydə qalsın...

Ümidimi itirmədim. Əvvəl gözlədim ki, saplaqlar qurusun, yəqin ondan sonra almalar düşər. Olmadı...

 Nəhayət, bu fikrə gəldim ki, yəqin onları ağaca bağlayan sap quruyanda  almalar düşəcək. Daha çox yağış istədom Allahdan. Arzularımı da o yağışlarla gətirsin. Olmadı...

Pəncərəmi qar tutdu, yağışlar yudu. Yenidən yaz gəldi, yay gəldi, yeni alma-arzular yetişdi. Hər kəs payını götürdü, öz arzusuna çatdı. Başqa alma ağaclarının budaqları pəncərəmi tutdu. Öz arzularımı unutdum. O ağacı da unutdum. Özgələrin arzularına çatmasına sevindim. Artıq öyrəndim, arzularımı göydə unutmağı. Arzularımın yoxluğuna öyrəşdim, cəsarətim evin qapısını açıb, bağa getməyə çatmadı. Ağaclar yarpaqlarını tökdü, səhərə açılan pəncərələrimin birində gördüm ki, bütün almalar göydür, mənə görünən daha iki alma isə qaradır. Arzularım elə göydə çürümüşdü...

Mənə yeniləri lazım deyildi. Saplağı qurumuş almalarda, köhnə arzularımda qaldı gözüm... \

Yatağımdan görünən pəncərə canımı tapşırana qədər çürük arzularımı  mənə göstərib istehzayla güləcək.. Ayaqlarımı əvəz edən bir şey də olmadı...